|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Badaczka ziemiaństwa polskiego oraz działaczka Solidarności prof. Janina Leskiewicz odebrała we wtorek Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Odznaczenie w imieniu prezydenta Bronisława Komorowskiego wręczył wojewoda mazowiecki Jacek Kozłowski.Order zost... 4 lutego 1921 r. Sejm ustanowił Order Odrodzenia Polski w celu nagrodzenia zasług położonych w służbie dla Państwa i społeczeństwa. Order Odrodzenia Polski, nazywany po łacinie Polonia Restituta, to drugi, co do ważności (po Orderze... 500 małych ekonomistów z 5. i 6. klas szkół podstawowych z Warszawy, Katowic, Białegostoku i Bełchatowa rozpoczyna właśnie zajęcia w ramach letniego semestru Ekonomicznego Uniwersytetu Dziecięcego. Także w połowie marca ruszają wykłady na Uniwersytecie dla Dziec... Między 29 lipca i 7 sierpnia w Ostrowiku, w północnej stacji Obserwatorium Astronomicznego Uniwersytetu Warszawskiego, odbędą się warsztaty poświęcone drobnej materii w Układzie Słonecznym. Organizatorem spotkania jest Pracownia Komet i Meteo... Jak wykorzystać matematyczny sposób myślenia do rozwiązywania rzeczywistych problemów firm i instytucji? Tego dowiedzą się uczestnicy VII Letnich Praktyk Badawczych, czyli wakacyjnych interdyscyplinarnych warsztatów dla studentów i doktorantów. Zajęcia odbywają...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Alfons FlinikCzy wiesz że...? Stadion – budowla sportowa, przeznaczona do rozgrywania zawodów w różnych dyscyplinach sportu i innych masowych imprez widowiskowych lub komercyjnych (targi). Medal „Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe” (od 1985 r. Medal za Wybitne Osiągnięcia Sportowe) – polski medal nadawany sportowcom, którzy uzyskali wyniki światowej rangi. Przyznawany przez Przewodniczącego Głównego Komitetu Kultury Fizycznej ( od 1985 r. Przewodniczącego Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu). Było to najwyższe rangą odznaczenie sportowe. Order Odrodzenia Polski, Polonia Restituta - drugie najwyższe polskie państwowe odznaczenie cywilne, nadawane za wybitne osiągnięcia na polu oświaty, nauki, sportu, kultury, sztuki, gospodarki, obronności kraju, działalności społecznej, służby państwowej oraz rozwijania dobrych stosunków z innymi krajami. Ustanowione ustawą z 4 lutego 1921. Alfons Flinik (16 listopada 1926 - 11 lutego 2003 w Gnieźnie), polski hokeista na trawie, olimpijczyk. Syn Władysława i Agnieszki z Borowskich, ukończył w Gnieźnie szkołę zawodową (uzyskując zawód technika mechanika) oraz liceum ogólnokształcące. Karierę hokejową związał z klubem Stella Gniezno (później zmieniano nazwę na Spójnia i Sparta), w barwach którego zdobył czternaście tytułów mistrza Polski (1947, 1948, 1949, 1950, 1951, 1952, 1953, 1956, 1957, 1958, 1959, 1961, 1962, 1964). Grał na lewym skrzydle, względnie w ataku. Krzyż Zasługi – polskie cywilne odznaczenie państwowe, nadawane za zasługi dla Państwa lub obywateli, ustanowione na mocy ustawy z dnia 23 czerwca 1923 roku i nadawane do chwili obecnej.
Język polski (polszczyzna) należy wraz z językiem czeskim, słowackim, pomorskim (kaszubskim), dolnołużyckim, górnołużyckim oraz wymarłym połabskim do grupy języków zachodniosłowiańskich, stanowiących część rodziny języków indoeuropejskich. W latach 1949-1960 wystąpił w 43 meczach reprezentacji narodowej, strzelił sześć bramek. Debiutował 4 września 1949 w Pradze w meczu z Czechosłowacją. W 1952 grał we wszystkich meczach turnieju olimpijskiego w Helsinkach (Polska zajęła 6. miejsce). Drugi start olimpijski - w Rzymie w 1960 (12. miejsce) - był zarazem jego pożegnaniem z zespołem narodowym; także na tej olimpiadzie wystąpił we wszystkich meczach. 2 sierpnia 1952 wziął udział w meczu Europa-Indie w Amsterdamie. Polski Komitet Olimpijski (oficjalny skrót PKOl) – ogólnopolskie stowarzyszenie związków i organizacji sportowych z siedzibą w Warszawie, zajmujące się przede wszystkim organizacją udziału reprezentacji Polski w Igrzyskach Olimpijskich, a także upowszechnianiem idei olimpijskiej i promocją sportu oraz reprezentowaniem polskiego sportu w organizacjach międzynarodowych, w tym w Międzynarodowym Komitecie Olimpijskim.
Gniezno (łac. Gnesna, niem. Gnesen, czes. Hnězdno) – miasto w województwie wielkopolskim, siedziba władz powiatu gnieźnieńskiego. Leży na Pojezierzu Gnieźnieńskim wśród jezior Jelonek, Świętokrzyskie i Winiary, na terenie dawnego jeziora plioceńskiego[2]. Pierwsza stolica Polski[3][4][1], siedziba arcybiskupów gnieźnieńskich, siedziba pierwszej metropolii kościelnej, ośrodek akademicki; od 19 grudnia 2009 siedziba kurii prymasowskiej[5]. Miasto wznosi się na siedmiu pagórkach: Lechowym, św. Piotra, św. Wawrzyńca, św. Michała, Panieńskim, Krzyżackim i Żnińskim[6]. Po zakończeniu kariery zawodniczej pracował jako trener. Był również działaczem sportowym, zarówno w swojej dyscyplinie, jak i środowisku olimpijczyków. Zorganizował i kierował Gnieźnieńskim Klubem Olimpijczyka, był wiceprezesem Sparty Gniezno. Jako pierwszy hokeista został uhonorowany tytułem "Mistrz sportu" (1952), potem otrzymał także tytuł "Zasłużony mistrz sportu", srebrny i brązowy Medal "Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe", Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. XV Igrzyska Olimpijskie odbyły się w 1952 roku w Helsinkach (Finlandia). Ofertę organizacji zgłosił również Amsterdam oraz pięć miast amerykańskich. W Helsinkach miały się odbyć igrzyska w 1940 roku, jednak odwołano je z powodu wybuchu II wojny światowej.
Hokeistami (również olimpijczykami) byli jego bracia Henryk i Jan. Żonaty (żona Urszula z domu Hetman), dwie córki (Anna i Jolanta). Hokej uprawiała także jego wnuczka Marta Kiełpińska. Linki zewnętrznePowyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
