Alfredo Casella - Polski Serwis Naukowy

Alfredo Casella

Alfredo Casella (ur. 25 lipca 1883 w Turynie, zm. 5 marca 1947 w Rzymie) - kompozytor włoski.

Biografia

Rodzina Caselli posiadała wiele muzyków; jego pradziadek, przyjaciel Paganiniego, grał pierwszą wiolonczelę w Teatrze św. Karola w Lizbonie, później zostając solistą w Królewskiej Kaplicy w Turynie. Ojciec Alfreda, Carlo Casella, również był profesjonalnym wiolonczelistą, tak jak jego bracia, Cesare i Giacchino; jego matka była pianistką i udzielała chłopcu jego pierwszych lekcji muzyki.

Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8.

Literatura to wszystkie "sensowne twory słowne" (jak to ujęła Stefania Skwarczyńska), czyli dzieła artystyczne, tj. literatura piękna, oraz teksty użytkowe, tj. literatura stosowana, zachowane w formie pisanej lub w przekazie ustnym.

Alfredo wstąpił do Konserwatorium Paryskiego w 1896 aby studiować fortepian u Louisa Diémera oraz kompozycję u Gabriela Fauré; u tych samych nauczycieli studiowali George Enescu i Maurice Ravel. Podczas jego okresu paryskiego, poznał Claude'a Debussy'ego, Igora Strawinskiego i Manuela da Fallę, miał także kontakt z Ferrucio Busonim, Gustavem Mahlerem oraz Richardem Straussem.

Igor Fiodorowicz Strawinski (a. Strawiński; ros.: Игорь Фёдорович Стравинский; 5/17 czerwca 1882, Oranienbaum, Cesarstwo Rosyjskie - 6 kwietnia 1971, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) – rosyjski kompozytor, pianista i dyrygent.

Luigi Pirandello (28 czerwca 1867 – 10 grudnia 1936, Rzym) – dramaturg, powieściopisarz i nowelista włoski. W swej twórczości zajmuje się człowiekiem i społeczeństwem – hipokryzją i stereotypami funkcjonującymi w stosunkach międzyludzkich.

Casella rozwinął w sobie głęboki podziw dla Debussy'ego po usłyszeniu jego Prélude à l'après-midi d'un faune w 1898, choć jego własne dzieła korzystały z technik romantyzmu (podobnie jak te Straussa czy Mahlera), zamiast zwracać się ku impresjonizmowi. Jego pierwsza symfonia, z 1905 roku, jest właśnie z tego okresu. Właśnie swoją pierwszą symfonią Casella zadebiutował jako dyrygent - prowadził on jej premierę w Monte Carlo w 1908. (W latach 1927-1929 Casella był głównym dyrygentem orkiestry Boston Pops, gdzie był później zastąpiony przez Arthura Fiedlera).

Ezra Weston Loomis Pound (ur. 30 października 1885 w Hailey, Idaho − zm. 1 listopada 1972 w Wenecji), amerykański poeta, tłumacz, publicysta i krytyk literacki, obok Thomasa Stearnsa Eliota uważany za najwybitniejszego przedstawiciela poezji modernistycznej. Sławę i uznanie zyskał jako twórca teorii imagizmu i jego kontynuacji - wortycyzmu, jako czołowych prądów w sztuce Stanów Zjednoczonych okresu międzywojennego.

Malarstwo – obok rzeźby i grafiki jedna z gałęzi sztuk plastycznych. Posługuje się środkami plastycznego wyrazu, np. barwną plamą i linią, umieszczonymi na płótnie lub innym podłożu (papier, deska, mur), a dzieła zwykle są dwuwymiarowe lub dwuwymiarowe z elementami przestrzennymi. Twórczość malarska podlega zasadom właściwym dla danego okresu. Poszukiwanie odmiennych form wyrazu przyczynia się jednak do kształtowania nowych oryginalnych kierunków i niezwykłej różnorodności dzieł malarskich.

Po powrocie do Włoch podczas I wojny światowej, zaczął on udzielać lekcji fortepianu w Akademii Muzycznej im. św. Cecylii w Rzymie. Był jednym z najbardziej znanych włoskich wirtuozów fortepianu swojego pokolenia, i razem z Arturo Boruccim (wiolonczela) oraz Alberto Poltronierim (skrzypce), utworzył Trio Italiano, w 1930. Grupa ta spotykała się z wielkim uznaniem w Europie i w Ameryce. Wzrost jego znaczenia jako pianisty i jego praca z Trio to okres powstawania niektórych z jego najbardziej znanych kompozycji, takich jak A notte alta, Sonatina, Nove Pezzi i Siedem studiów, op. 70, na fortepian. Specjalnie z myślą o repertuarze Trio napisał Sonatę a Tre i Potrójny koncert.

I wojna światowa – pomiędzy od czasu wojen napoleońskich na kontynencie europejskim zakończony klęską Państw Centralnych, likwidacją mocarstw Świętego Przymierza i powstaniem w Europie Środkowej i południowej licznych państw narodowych. Mimo ogromu strat i wstrząsu nimi wywołanego wojna ta nie rozwiązała większości konfliktów, co doprowadziło do wybuchu II wojny światowej 21 lat po jej zakończeniu.

Achille-Claude Debussy (ur. 22 sierpnia 1862 w Saint-Germain-en-Laye, zm. 25 marca 1918 w Paryżu) pochowany na Cmentarzu Passy – francuski kompozytor, przedstawiciel impresjonizmu w muzyce.

Największy sukces wśród prac Caselli odniósł jego balet La Giara, napisany do scenariusza Luigiego Pirandelliego; inne ważne prace z tego okresu to Italia, Concerto Romano, Partita i Scarlattiana na fortepian i orkiestrę, koncerty na wiolonczelę i skrzypce, Paganiniana oraz Koncert na fortepian, instrumenty skrzypcowe, perkusję i kotły. Wśród jego muzyki kameralnej, obie sonaty na wiolonczelę są dośc często grane współcześnie, tak samo jak późna Sonata na harfę i cała jego twórczość na flet i fortepian. Casella stworzył także taśmy muzyczne na pianolę - wszystkie z nich przetrwały do dzisiaj. W 1923, razem z Gabrielem D'Annunziem i Gianfrancesciem Malipierem z Wenecji stworzył organizację mającą na celu promocję ówczesnej włoskiej muzyki współczesnej, zwanej "Korporacją Nowej Muzyki".

Monte Carlo - dzielnica Monako, znana m.in. z kasyn i plaży. Zamieszkuje ją ok. 20 tys. osób. Położona jest na stoku górskim, nad Morzem Liguryjskim (część Morza Śródziemnego). Znajdują się tam: uzdrowisko i kąpielisko morskie, ogród botaniczny, Musée National des Beaux-Arts, kasyno pochodzące z lat 1878-1879, architekt Ch. Garnier oraz inne budynki eklektyczne z 2 połowy XIX wieku.

Joseph-Maurice Ravel (ur. 7 marca 1875 w Ciboure, zm. 28 grudnia 1937 w Paryżu) - francuski kompozytor i pianista, jeden z przedstawicieli impresjonizmu. Choć większość jego dzieł stanowią pieśni i utwory fortepianowe, to najbardziej znane są jego utwory orkiestrowe, a przede wszystkim Boléro.

Casella a Vivaldi

Przywrócenie ogólnej uwagi pracom Antonio Vivaldiego w 20. wieku jest głównie zasługą Caselli, który w 1939 zorganizował historyczny Tydzień Vivaldiego, w który zaangażowany był również poeta Ezra Pound. Po tym wydarzeniu, kompozycje Vivaldiego spotykały się prawie za każdym razem z sukcesem, a autentystyczne koncerty jego muzyki na nowo przywróciły go do sławy. W 1947, wenecki przedsiębiorca Antonio Fanna stworzył Włoski Instytut Antonio Vivaldiego, z kompozytorem Malipierem jako jego dyrektorem artystycznym, mając na celu promocję muzyki Vivaldiego i wydawanie nowych edycji jego dzieł. Praca Caselli w imieniu jego muzycznych przodków włoskiego baroku umieściła go w centrum neoklasycystycznego odrodzenia we wczesnym XX. wieku, wywierając także wpływ na jego własne utwory.

Pianola – pianino posiadające dodatkowo mechanizm, umożliwiający odtwarzanie utworów ze specjalnych rolek papieru. Na rolce papieru utwór był zapisany w postaci małych dziurek, przez które przedostawało się powietrze sterujące mechanizmem młoteczków instrumentu.

George Enescu (ur. 19 sierpnia 1881 w Liveni, Rumunia – zm. 4 maja 1955 w Paryżu) to rumuński kompozytor, skrzypek, pianista, dyrygent i pedagog, jedna z najważniejszych postaci świata muzycznego w I połowie XX wieku. Twórca Rapsodii rumuńskich oraz nauczyciel takich muzyków jak Ivry Gitlis, Dinu Lipatti, Yehudi Menuhin, Stanisław Wisłocki czy Arthur Grumiaux.

Casella a Włochy

Zazwyczaj generazione dell'ottanta ("generacja z 80."), zawierająca w sobie m.in. samego Casellę, Malipierego, Ottorina Respighiego, Ildebranda Pizzettiego oraz Franco Alfana - wszyscy urodzeni ok. 1880, pokolenie post-Pucciniowskie - koncentrowała się na pisaniu prac instrumentalnych bardziej niż oper, w których Puccini i jego muzyczni naśladowcy się specjalizowali. Członkowie tego pokolenia byli dominującymi postaciami włoskiego życia muzycznego po śmierci Pucciniego w 1924; posiadali oni swoje odpowiedniki we włoskiej literaturze i malarstwie. Casella, który był bardzo zainteresowany malarstwem, zgromadził sporą kolekcję obrazów i rzeźb. Był być może najbardziej "międzynarodowym" w swoich inspiracjach stylistycznych i perspektywach z całej generazione dell'ottanta, przynajmniej część swojej muzycznej edukacji odbywając w Paryżu i zaprzyjaźniając się z wieloma kompozytorami zagranicznymi w czasie jego pobytu tamże.

International Music Score Library Project (IMSLP), znany również pod nazwą Petrucci Music Library (od nazwiska pierwszego wydawcy muzycznego – Ottaviana Petrucciego) – projekt oparty na mechanizmie wiki, mający na celu utworzenie wirtualnej biblioteki druków muzycznych udostępnianych bezpłatnie w domenie publicznej (ang. public domain).

Gustav Mahler (ur. w Monarchii Austro-Węgierskiej, obecnie Republika Austrii) – kompozytor i dyrygent doby neoromantyzmu. Przez większość krytyków uważany za jednego z najwybitniejszych symfoników w historii muzyki. Za życia ceniony przede wszystkim jako dyrygent (zwłaszcza w repertuarze beethovenowskim i wagnerowskim), a jego własne kompozycje nigdy do końca nie zostały zaakceptowane przez muzyczne środowisko Wiednia. Stopniowo jednak jego utwory utorowały sobie drogę do sal koncertowych całego świata. Wzrost zainteresowania mahlerowskimi dziełami przypada na II połowę XX wieku. Trzon jego twórczości stanowią symfonie (łącznie 11) i pieśni, natomiast pozostałe, nieliczne utwory (jak np. Kwartet fortepianowy) mają znaczenie marginalne.

Prace

Twórczość pisana

The Evolution of Music Throughout the History of the Perfect Cadence (Londyn, 1924)

Igor Strawinsky (Rzym, 1926)

...21 + 26, autobiografia (Rzym, 1931)

Il Pianoforte (Rzym-Mediolan, 1937)

La Tecnica dell'Orchestra Contemporanea (Rzym i Nowy Jork, 1950)

Music in My Time, autobiografia

wiele artykułów w czasopismach muzycznych

Linki zewnętrzne

Alfredo Casella – nuty tego kompozytora dostępne w bibliotece cyfrowej International Music Score Library Project