Chiny

W 1920 roku, Związek Radziecki pomógł rządowi Kuomintangu przeorganizować partię, przynajmniej powierzchownie, według modelu leninizmu. Po zjednoczeniu Chin, Generalissimus Czang Kaj-szek oczyścił partię z lewicowców, a następnie odmówił połączenia się z Komunistyczną Partią Chin, by razem walczyć z Japończykami. Tak pozostało nawet po incydencie mukdeńskim, w którym to Japonia ustanowiła reżim marionetkowy w Mandżurii po wkroczeniu sił w 1931 roku. Antykomunistyczne kampanie Czanga kontynuowano podczas gdy on prowadził niewielkie, acz nieustające konflikty przeciw Japonii przez cały 1930 rok. W tym okresie Chiny nieustannie traciły terytoria na rzecz Japonii. Na początku 1930, Niemcy i Chiny były bliskimi partnerami w sprawach wojskowych i przemysłowych. Nazistowskie Niemcy dostarczyły dużą liczbę broni i wiedzy specjalistycznej. Podczas incydentu na moście Marco Polo w lipcu, 1937, Chiny i Japonia zostały uwikłane w wojnę na szeroką skalę, która trwała do 1945 roku. Początkowo Niemcy potępiły japońskie zbrodnie wojenne w Chinach, m.in. masakrę nankińską w 1937. Mimo tego Niemcy uznały, że Japonia byłaby dobrym sojusznikiem w walce przeciw Związkowi Radzieckiemu i przez to współpraca z Chinami została przerwana w maju 1938. Związek Radziecki, chcąc utrzymywać Chiny w walce przeciwko Japonii, przekazywał pomoc militarną do 1941 roku, w chwili podpisania z Japonią paktu o neutralności, by przygotować się na wojnę przeciwko Niemcom.

Chociaż Chiny walczyły najdłużej ze wszystkich państw Sprzymierzonych, to oficjalnie dołączyły do koalicji po ataku na Pearl Harbor, 7 grudnia. Czang Kaj-szek przeczuwając zwycięstwo aliantów poczekał do wejścia Stanów Zjednoczonych do wojny, a następnie wypowiedział wojnę Niemcom i państwom Osi. Jednak pomoc aliantów była niewielka, ponieważ droga łącząca Birmę z Chinami została zamknięta przez Japonię. Alianci ponosili serie porażek przeciw Japonii w tym teatrze działań. Koalicyjna pomoc nie docierała aż do wiosny 1945. Ponad 1,5 miliona japońskich żołnierzy walczyło w Chinach. Oddziały, które inaczej mogłyby zostać rozmieszczone, poddały się i zawarły oddzielny pokój z Chinami.

Alianccy przywódcy wojny na Pacyfiku: Czang Kaj-szek, Roosevelt i Churchill w Kairze, 25 listopada 1943 roku.

Formowanie się koalicji

1 września 1939 roku, niemiecka inwazja na Polskę zapoczątkowała II wojnę światową. Zgodnie ze statutem westminsterskim (1931), Dominia z Brytyjskiej Wspólnoty Narodów miały prawo do neutralności; niemniej jednak, Australia i Nowa Zelandia zaakceptowały i powtórzyły brytyjską deklarację. Nepal, inny niezależny członek Wspólnoty Narodów, wypowiedział wojnę Niemcom 4 września. Premier Związku Południowej Afryki, Barry Hertzog, odmówił wypowiedzenia wojny, prowadząc do upadku jego rządu koalicyjnego 6 września; nowy premier, Jan Smuts wypowiedział wojnę tego samego dnia. Kanada wypowiedziała wojnę Niemcom 10 września.

17 września 1939 ZSRR dokonał agresji na Polskę, a 30 listopada na Finlandię (wojna zimowa) - w obu przypadkach bez wymaganego prawem międzynarodowym wypowiedzenia wojny. W ciągu roku Sowieci dokonali aneksji państw bałtyckich (Litwa, Łotwa i Estonia) oraz części Rumunii - Besarabii. Niemiecko-sowiecki pakt został złamany przez agresję na Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich 22 czerwca 1941 roku. Stany Zjednoczone dołączyły do koalicji po ataku na Pearl Harbor, 7 grudnia 1941 roku. 1 stycznia 1942 roku powstała Deklaracja Narodów Zjednoczonych, pod którą podpisało się 26 krajów (deklaracja ta stanowi podstawę dzisiejszej ONZ). Z niej wyłoniła się tzw. wielka trójka, w skład której wchodziła Wielka Brytania, USA i ZSRR. To oni przewodzili sojuszowi do końca wojny i to oni nadali kształt przyszłemu porządkowi światowemu po pokonaniu państw Osi.