Allopurinol - Polski Serwis Naukowy

Allopurinol (allopurynol) – organiczny związek chemiczny, lek, inhibitor oksydazy ksantynowej, zmniejsza wytwarzanie ksantyn i kwasu moczowego.

Stosowany w leczeniu dny moczanowej pierwotnej i wtórnej, leczeniu wtórnej hiperurykemii spowodowanej chemio- i radioterapią nowotworów, a także w zespole Lescha-Nyhana; zmniejsza bardzo znacznie niebezpieczeństwo odkładania się złogów moczanowych w cewkach nerkowych. Wchłania się dobrze z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi po 1 h. Biologiczny okres półtrwania w osoczu wynosi 2-3 h, natomiast jego podstawowego metabolitu – oksypurynolu – średnio 18 h.

Układ pokarmowy (łac.systema digestorium) – system połączonych funkcjonalnie narządów służących zapewnieniu dostarczania organizmowi odpowiedniej ilości wody i składników odżywczych.

Hipertermia - stan bardzo podwyższonej temperatury ciała, bardzo wysoka gorączka (powyżej 41 stopni Celsjusza), który wymaga podjęcia kroków ochładzających organizm, w przeciwnym wypadku grozi uszkodzeniem mózgu lub nawet śmiercią.

Przeciwwskazany jest w ciąży oraz u dzieci poniżej 3 roku życia. W czasie leczenia występują niekiedy zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (brak łaknienia, nudności, biegunki), bóle głowy, skórne odczyny alergiczne oraz hipertermia polekowa.

Stosowany doustnie, początkowo (przez pierwsze 5-7 dni) w dawce 100 mg/dobę, następnie 300 mg/dobę. W pierwszym tygodniu leczenia allopurinol podaje się razem z kolchicyną, co zapobiega występowaniu ostrych napadów dny.

Preparaty allopurinolu dostępne są w Polsce pod nazwami handlowymi: Allupol, Apo-Allopurinol, Milurit, Zyloric.

Kwas moczowy (2,6,8-trioksypuryna) – organiczny związek chemiczny, pochodna puryny. Wzór sumaryczny: C5H4O3N4. Tworzy białe kryształy trudno rozpuszczalne w wodzie. Kryształy kwasu moczowego w temperaturze 400 °C rozkładają się, wydzielając cyjanowodór. Łatwo ulega tautomerii keto-enolowej.

Chemioterapia – używanie syntetycznych związków chemicznych w celu zwalczania chorób wywołanych przez drobnoustroje i pasożyty, a także chorób nowotworowych. Pojęcie chemioterapii wprowadził do medycyny Paul Ehrlich (1854-1915).

Przypisy

↑ Department of Chemistry, The University of Akron: Allopurinol (ang.). [dostęp 2012-02-09].
↑ Allopurinol – karta leku (DB00437) (ang.). DrugBank.
Allopurinol – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.

Bibliografia

Farmakologia: podstawy farmakoterapii. Podręcznik dla studentów medycyny i lekarzy pod redakcją Wojciecha Kostowskiego i Zbigniewa S. Hermana. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2008, s. 263. ISBN 978-83-200-3725-8. (tom I)

Jan Kazimierz (-1997) Podlewski, Alicja Chwalibogowska-Podlewska, Robert Adamowicz: Leki współczesnej terapii. Warszawa: Split Trading, 2005, s. 221. ISBN 83-85632-82-4.

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Nowotwór (łac. neoplasma, skrót npl – z greckiego neoplasia) – grupa chorób, w których komórki organizmu dzielą się w sposób niekontrolowany przez organizm, a nowo powstałe komórki nowotworowe nie różnicują się w typowe komórki tkanki. Utrata kontroli nad podziałami jest związana z mutacjami genów kodujących białka uczestniczące w cyklu komórkowym: protoonkogenami i antyonkogenami. Mutacje te powodują, że komórka wcale lub niewłaściwie reaguje na sygnały z organizmu. Powstanie nowotworu złośliwego wymaga kilku mutacji, stąd długi, ale najczęściej bezobjawowy okres rozwoju choroby. U osób z rodzinną skłonnością do nowotworów część tych mutacji jest dziedziczona.

Hyperurykemia lub hiperurykemia - zwiększone stężenie kwasu moczowego we krwi. Górna granica normy wynosi: dla kobiet - 360 μmol/L (6 mg/dL), dla mężczyzn 400 μmol/L (6,8mg/dL). Hyperurykemia może być spowodowana nadmiernym wytwarzaniem kwasu moczowego lub zmniejszonym wydalaniem tej substancji przez nerki albo wysokim poziomem fruktozy w diecie. Ludzie nie posiadają enzymu oksydazy moczanowej, który rozkłada kwas moczowy.