Alodia, zwana także Alwą, była najbardziej wysuniętym na południe królestwem chrześcijańskiej Nubii, na którą składały się także królestwa Makuria i Nobatia. Jako ostatnia uległa islamskiemu podbojowi, co miało miejsce w 1504 roku. Większość dziejów tego państwa jest wciąż nieznana, mimo iż istniało ono setki lat. Dokładny przedział czasowy jest jak na razie nie określony z powodu niemożności ustalenia początków państwa. Podobny problem istnieje w kwestii terytoriów jakie obejmowało. Wiadomo że Alodia rozciągała się od VI katarakty do Błękitnego Nilu. Jednakże dokładny przebieg i zmiany granic w toku wydarzeń są kwestią dyskusyjną, przypuszcza się jednak że w pewnych okresach królestwo to mogło kontrolować znaczne tereny i przez to być liczącym się graczem politycznym tego rejonu. Wydaje się że władcy rezydowali w mieście Soba, położonym w pobliżu dzisiejszego Chartumu.

Źródła

Informacje na temat Alodii pochodzą głównie z pism egipskich i etiopskich, rzadziej z wykopalisk archeologicznych. W źródłach tych Alodia pojawia się jednak rzadko, Egipcjanie więcej wiedzieli o bliższej sobie Nubii Dolnej, niż Górnej gdzie lokalizuje się Alodię. Jeśli chodzi o badania archeologiczne to dawna Nubia wchodzi w skład współczesnego Sudanu a niestabilna sytuacja polityczna (np. wojna w Darfurze) nie sprzyja prowadzeniu tam intensywnych prac badawczych, co nie oznacza że nie ma ich w ogóle.