Alojzy Orszulik (ur. 21 czerwca 1928 w Baranowicach) – polski biskup rzymskokatolicki, pallotyn, biskup pomocniczy siedlecki w latach 1989–1992, biskup diecezjalny łowicki w latach 1992–2004, od 2004 biskup senior diecezji łowickiej. Kawaler Orderu Orła Białego.

Życiorys

Pochodzenie i wykształcenie

Pochodzi z rodziny rolniczej. Przed wybuchem II wojny światowej rozpoczął naukę w szkole podstawowej, kończąc do 1939 cztery klasy. W czasie okupacji pracował fizycznie jako stolarz, pozostał przy tej pracy w pierwszych latach powojennych. Był członkiem Stowarzyszenia Sodalicji Mariańskiej. W 1948 podjął naukę w Niższym Seminarium Duchownym Księży Pallotynów w Chełmnie i trzy lata później zdał tam egzamin dojrzałości. Od 1951 odbywał nowicjat pallotyński w Ząbkowicach Śląskich, zaś studia teologiczne w latach 1952–1957 w Wyższym Seminarium Duchownym w Ołtarzewie. 8 września 1956 złożył śluby wieczyste, zaś 22 czerwca 1957 przyjął w Ołtarzewie z rąk kard. Stefana Wyszyńskiego święcenia kapłańskie. Kontynuował następnie studia na Wydziale Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, gdzie uzyskał kolejno magisterium i licencjat. Od jesieni 1961 do 1989 wykładał prawo kanoniczne w seminarium ołtarzewskim.

Biskupstwo

8 września 1989 został mianowany biskupem tytularnym Vissalsy i biskupem pomocniczym diecezji siedleckiej. Sakrę biskupią otrzymał 8 grudnia 1989 w katedrze w Siedlcach z rąk prymasa kardynała Józefa Glempa, któremu towarzyszyli arcybiskup Bronisław Dąbrowski i biskup siedlecki Jan Mazur. Jako swe zawołanie biskupie przyjął sentencję „Christo in aliis servire” (Służyć Chrystusowi w innych). W diecezji siedleckiej pełnił funkcję wikariusza generalnego.

25 marca 1992, po erygowaniu diecezji łowickiej, został nominowany jej biskupem diecezjalnym. Ingres do łowickiej katedry odbył 12 kwietnia tegoż roku. Na czas jego rządów w diecezji przypadło erygowanie Wyższego Seminarium Duchownego w Łowiczu (we wrześniu 1992), utworzenie Kolegium Katechetycznego w Łowiczu, reaktywowanie tamtejszej kapituły archikolegiackiej, powołanie diecezjalnej Caritas. 22 maja 2004, po osiągnięciu wieku emerytalnego, przeszedł w stan spoczynku.

Inne funkcje

W 1962 został skierowany przez przełożonych do pracy w Sekretariacie Episkopatu Polski. Był referentem, a od 1968 kierownikiem Biura Prasowego Episkopatu Polski. Z nominacji papieża Pawła VI był w latach 1974–1994 konsultorem Papieskiej Rady ds. Środków Społecznego Przekazu. W listopadzie 1980 został członkiem-sekretarzem Komisji Wspólnej Przedstawicieli Episkopatu Polski i Rządu PRL, brał udział w przygotowaniach kolejnych pielgrzymek papieskich do Polski. W Konferencji Episkopatu Polski pełnił też funkcje sekretarza pomocniczego (od 1983), wiceprzewodniczącego Komisji ds. Środków Społecznego Przekazu, członka Komisji ds. Wydawnictw Kościelnych. Ponadto był kościelnym asystentem w Kościelnym Komitecie Rolniczym. W 1987 znalazł się w składzie Komisji Mieszanej Stolicy Apostolskiej i Episkopatu Polski ds. nawiązania stosunków dyplomatycznych między Watykanem i Polską. Uczestniczył w rozmowach w Magdalence i w obradach Okrągłego Stołu. W latach 1989–1994 był zastępcą sekretarza Episkopatu Polski, od 1994 przewodniczył Komisji Episkopatu ds. Środków Społecznego Przekazu. Brał także udział w pracach Komisji Prawnej Episkopatu i Komisji Wspólnej Episkopatu Polski i Rządu oraz Kościelnej Komisji Konkordatowej.