Ambasadorowie i posłowie rosyjscy w Rzeczypospolitej 1763-1794

Rzeczpospolita jako protektorat Imperium Rosyjskiego w 1772 roku (przebieg granic sprzed I rozbioru)

Portret Stanisława Augusta pędzla Marcello Bacciarellego, na piersi króla widoczny zawieszony na szyi rosyjski Order św. Andrzeja Powołańca

Herman Karl von Keyserling

Nikołaj Repnin

Michaił Wołkoński

Kaspar von Saldern

Otto Magnus von Stackelberg

Jakow Bułhakow

Jakob Sievers

Osip Andriejewicz Igelström

Ambasadorowie i posłowie rosyjscy w Rzeczypospolitej 1763-1794 – charakterystyka dyplomatów rosyjskich z tego okresu.

Piotr I Aleksiejewicz Wielki, Пётр I Алексеевич (ur. 30 maja/9 czerwca 1672 w Moskwie, zm. 28 stycznia/8 lutego 1725 w Sankt Petersburgu). Syn Aleksego (1645-1676), z dynastii Romanowów.
785 r. - Król Franków Karol Wielki podbija i chrystianizuje Saksonię, w 787 roku anektuje Bawarię. Niemcy pod panowaniem Karolingów. 800 r. - Karol Wielki zostaje w Rzymie koronowany na cesarza. 843 r. - Traktat w Verdun i rozpad Cesarstwa Karolingów. Ziemie niemieckie w obrębie Królestwa Wschodniofrankijskiego.

Kompetencje dyplomatów rosyjskich w Rzeczypospolitej w tych latach daleko wykraczały poza właściwe ich funkcji zadania dyplomacji. Zakres ich władzy można porównać z pozycją wicekrólów w koloniach imperium hiszpańskiego, bądź prokonsulów, sprawujących władzę w podbitych prowincjach cesarstwa rzymskiego. Ambasadorowie i posłowie rosyjscy w tych latach (z przerwą 1790-1792) sprawowali rzeczywistą władzę w Polsce i na Litwie, działając na podstawie przysyłanych z Petersburga instrukcji. Mieli przemożny wpływ na króla, który na ich żądanie i za ich aprobatą mianował na urzędy i rozdawał starostwa wskazanym przez nich ludziom, jako wynagrodzenie dla stronników Rosji. W ambasadzie rosyjskiej istniał stały fundusz korupcyjny, z którego wypłacano stałą pensję roczną swoim agentom i poplecznikom. Program obrad Rady Nieustającej był ustalany przez rosyjskiego ambasadora, który też umieszczał w jej składzie zaufanych sobie ludzi. O ich faktycznej pozycji w Polsce może świadczyć drobne na pozór wydarzenie, gdy cała publiczność teatru królewskiego (gdy Stanisław August zajął już miejsce w swojej loży), długo czekała na rozpoczęcie przedstawienia, ponieważ jeszcze nieobecny był poseł rosyjski.

Konfederacja słucka – konfederacja zawiązana 20 marca 1767 roku w Słucku przez szlachtę prawosławną i kalwińską Wielkiego Księstwa Litewskiego dla poparcia żądań Katarzyny II w sprawie równouprawnienia innowierców. Marszałkiem został Jan Jerzy Grabowski. Wspierana przez wojsko rosyjskie, przyczyniła się do destabilizacji Rzeczpospolitej, zawiązania konfederacji radomskiej i upadku reform sejmu konwokacyjnego. Reakcją na konfederację słucką było zawiązanie konfederacji radomskiej.
Konfederacja toruńska – konfederacja zawiązana 20 marca 1767 roku w Toruniu przez szlachtę protestancką Korony, korzystającą z ochrony wojsk rosyjskich. Marszałkiem został gen. Jerzy Wilhelm Goltz. Konfederacja wystąpiła z poparciem forsowanego przez Katarzynę II projektu równouprawnienia innowierców. Doprowadziła do zawiązania się konfederacji radomskiej i w efekcie zniweczenia dzieła sejmu konwokacyjnego.

Posłowie rosyjscy w Polsce przed 1763 rokiem

1508 – Iwan Czeladnin

1584-1598 – Michaił Andrejewicz Beznin

1598-1606 – Iwan Bezobrazow

1674-1677 – Wasilij Tjapkin

1703 – Jan Reinhold Patkul

1701-1706 – Grzegorz Dołgoruki

1706-1707 – Wasilij Łukicz Dołgoruki

1709-1712 – Grzegorz Dołgoruki

1712 – Aleksander Daszkow

1714 – Naryszkin

1715-1717 – Grzegorz Dołgoruki

1721-1724 – Siergiej Dołgoruki

1724-1726 – Wasilij Łukicz Dołgoruki

1726-1731 – Michaił Pietrowicz Bestużew-Riumin (poseł nadzwyczajny)

1728-1729 – Siergiej Dołgoruki

1733-1744 – Herman Karl von Keyserling (poseł nadzwyczajny)

1744-1748 – Michaił Pietrowicz Bestużew-Riumin (poseł nadzwyczajny)

1749-1752 – Herman Karl von Keyserling (II raz)

1758-1762 – Fiodor Wojejkow

Sejm "Repninowski" – sejm skonfederowany, zawiązany pod węzłem konfederacji radomskiej, zajął się rewizją reform dokonanych przez sejm konwokacyjny w 1764.
Grzegorz Fiodorowicz Dołgoruki (ros. Григорий Федорович Долгорукий) (ur. 1656 – zm. 1723) – rosyjski generał, dyplomata, książę, poseł rosyjski w I Rzeczypospolitej w latach 1701-1706, 1709-1712 i 1715-1721, senator, tajny radca dworu. Jego synem był Sergiej Dołgoruki, również dyplomata rosyjski.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)