|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Bitwa Warszawska 1920 roku i sukces II Rzeczypospolitej w konfrontacji z bolszewikami na lata zaważył na losach Polski, a być może pozwolił też uniknąć zapaści cywilizacyjnej i politycznej, jeżeli chodzi o całą Europę - ocenia historyk prof. Wojciech Materski... W dniach 13-15 sierpnia 1920 r. na przedpolach Warszawy rozegrała się decydująca bitwa wojny polsko-bolszewickiej. Określana mianem "cudu nad Wisłą" i uznawana za 18. przełomową bitwę w historii świata zadecydowała o... Bitwa nad Niemnem, rozegrana pod koniec września 1920 r., ostatecznie przypieczętowała polskie zwycięstwo w wojnie z bolszewicką Rosją, potwierdzając militarne zdolności marszałka Józefa Piłsudskiego. Po klęsce pod Wa... Bitwa graniczna z Niemcami została przegrana w ciągu kilku pierwszych dni. 3 września Wielka Brytania i Francja wypowiedziały wojnę III Rzeszy. Konflikt z Polską przekształcił się tym samym w wojnę światową. Wybuch wojny w krótkim cz... Wtorkowy poranek 15 lipca 1410 roku był chłodny. Po całonocnej ulewie pozostał tylko niewielki deszcz. Wiatr był na tyle silny, że zrezygnowano z rozstawienia królewskiego namiotu kaplicznego. Na trzeci sygnał trębacza, 40-tysięczna armia polsko-litewska dosiadła...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Ambroży Mikołaj SkarżyńskiCzy wiesz że...? Bitwa pod Somosierrą – szarża 3. szwadronu 1. Pułku Szwoleżerów Gwardii Cesarskiej trwająca osiem minut, przeprowadzona 30 listopada 1808 rano (ok. godziny 10.30) na przełęcz Somosierra w Hiszpanii na wysokości 1444 m n.p.m., przy 300-metrowej różnicy poziomów. Zakończyła się zdobyciem wąwozu przez polskich szwoleżerów i sukcesem armii napoleońskiej. Bitwa ta otworzyła Napoleonowi drogę na Madryt i pozwoliła kontynuować hiszpańską kampanię. Bitwa pod Wagram - jedna z największych bitew w kampaniach napoleońskich, która miała miejsce w dniach 5-6 lipca 1809 r. wokół wyspy Lobau na Dunaju i w pobliżu wsi Wagram, 15 km na północny wschód od Wiednia. Księstwo Warszawskie (fr. Duché de Varsovie) – istniało w latach 1807-1815, formalnie niepodległe, jednak w rzeczywistości podporządkowane napoleońskiej Francji, było namiastką państwa polskiego. Władcą suwerennym księstwa był król Królestwa Saksonii, które wchodziło w skład Związku Reńskiego, będącego protektoratem pierwszego Cesarstwa Francuskiego. 
 
Baron Ambroży Mikołaj Skarżyński h. Bończa (ur. 7 grudnia 1787 r. w Żółkowie, zm. 6 czerwca 1868 r. w Orłowie) – napoleoński oficer, kawaler Legii Honorowej, a następnie polski generał. Uczestnik kampanii austriackiej z 1809 roku. Powstanie listopadowe – polskie powstanie narodowe przeciw Rosji, które wybuchło w nocy z 29 listopada na 30 listopada 1830, a zakończyło się 21 października 1831[5]. Zasięgiem swoim objęło Królestwo Polskie i część prowincji zabranych (Litwę, Żmudź i Wołyń).
Order Virtuti Militari (. Ustanowiony przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego 22 czerwca 1792 dla uczczenia zwycięstwa w bitwie pod Zieleńcami, po rozpoczęciu wojny polsko-rosyjskiej przeciwko konfederacji targowickiej, w obronie Konstytucji 3 Maja. BiografiaAmbroży urodził się w starej arystokratycznej rodzinie polskiej; jego ojciec był majętnym ziemianinem, kasztelanem i prezesem Sądu Apelacyjnego, zaś matka - Bibiana z domu Lanckorońska - pochodziła z jednego z najwyśmienitszych polskich domów. Ambroży, wraz ze swoimi braćmi, pobierał nauki w pensji emigranta Borne'a, a następnie w pruskiej szkole oficerskiej. 3 Pułk Eklererów Gwardii Cesarskiej (fr. 3e régiment des éclaireurs de la Garde impériale) - pułk kawalerii Gwardii Cesarskiej I Cesarstwa Francuskiego.
1 Pułk Szwoleżerów-Lansjerów Gwardii Cesarskiej, właściwie 1 Pułk Lekkokonny (Polski) Gwardii Cesarskiej, (fr. 1er régiment de chevau-légers lanciers polonais de la Garde impériale), oddział polskich szwoleżerów z epoki napoleońskiej pod dowództwem Wincentego Krasińskiego istniejący w latach 1807-1815. Najlepiej Ambroży zapamiętany został za swoje osiągnięcia militarne. W okresie wojen napoleońskich był on szefem szwadronu w 1 Pułku Szwoleżerów-Lansjerów Gwardii Napoleona I i samodzielnie dowodził obroną cesarza w bitwie pod Arcis-Sur-Aube. Brał również udział w bitwach pod Wagram, Samosierrą oraz Berry-au-Bac. Za swoje zasługi pod Wagram nagrodzony został tytułem Chevalier de l'Empire oraz dziedziczną rentą w wysokości 500 franków rocznie, zaś za odwagę pod Berry-au-Bac mianowany został Baronem cesarstwa w 1814 roku (tytuł ten potwierdzony został w 1820 roku przez Sejm polski). Skarżyński wystąpił z armii napoleońskiej w 1815 roku, by powrócić do służby, tym razem polskiej, w powstaniu listopadowym 1830 roku. W roku 1831 awansowany został do rangi generała i odznaczony orderem Virtuti Militari klasy III za odwagę w bitwach pod Wawrem i Grochowem. Po upadku powstania został Ambroży zmuszony do emigracji do zaboru Pruskiego, gdzie osiadł w okolicach Poznania. Udało mu się powrócić do Księstwa Warszawskiego w 1857 roku, kiedy to zamieszkał w swoim majątku w Orłowie. W 1818 roku Skarżyński poślubił Julię z domu Sokołowską, córkę starosty nieszawskiego. W posagu otrzymał majątek w Orłowie, na terenie którego stał okazały pałac, zaś od swojego ojca Jerzego dostał dodatkowo posiadłość w Suserzu. Małżeństwo Skarżyńskich miało 7 dzieci, w tym syna Jerzego, uczestnika powstania w Wielkopolsce w 1848 roku. Zobacz teżPrzypisy
BibliografiaPowyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
