Ambrose Shea - Polski Serwis Naukowy

Ambrose Shea (ur. 17 sierpnia 1855, zm. 30 lipca 1905) – kanadyjski dziennikarz, biznesmen i polityk liberalny II poł. XIX w. związany z prowincją Nowa Fundlandia. Był uczestnikiem konferencji w Québecu. Zaliczany jest do grona Ojców Konfederacji, której był gorącym zwolennikiem, choć nie udało mu się doprowadzić do przyłączenia do niej swej rodzinnej prowincji.

Rezolucja Quebekańska zwana także Rezolucją 72 postulatów – dokument sporządzony na zakończenie konferencji w Québecu, określający podstawy funkcjonowania Konfederacji Kanady. Dokument był podstawą do negocjacji w czasie konferencji londyńskiej w sprawie Kanady.

Konferencja w Québecu – konferencja, na której powzięto ostateczne decyzje dotyczące Konfederacji Kanady. Konferencja rozpoczęła się 10 października i zakończyła 27 października 1864 r. w mieście Québec i była kontynuacją konferencji w Charlottetown. Na konferencji spotkali się przedstawiciele prowincji morskich Nowej Szkocji, Nowego Brunszwiku i Wyspy Księcia Edwarda oraz delegaci Unii Kanady – Ontario i Quebecu. Delegaci Nowej Fundlandii uczestniczyli w konferencji jako obserwatorzy. Przewodniczącym obrad został Étienne-Paschal Taché. Wynikiem obrad był dokument znany jako 72 Resolution lub Quebec Resolution Rezolucja Quebekańska. Dokument ten był podstawą negocjacji w czasie konferencja londyńska w sprawie Kanady.

Urodził się w St. John's na Nowej Fundlandii. Po skończeniu szkoły rozpoczął pracę w wydawanym przez rodzinę piśmie The Newfoundlander. Do 1850 r. rozwinął swój własny biznes jako handlowiec, agent ubezpieczeniowy oraz agent transatlantyckiej firmy przewozowej. Shea, bardzo zainteresowany losem Indian nowofundlandzkich, pomagał w utworzeniu i prowadzeniu Newfoundland Natives Society – Towarzystwo Indian Nowofundlandzkich.

Gubernator porucznik prowincji Kanady – Lieutenant Governor – w Kanadzie przedstawiciel głowy państwa – monarchy Kanady w rządach prowincji Kanady. Gubernator porucznik mianowany jest przez gubernatora generalnego Kanady na wniosek i za rekomendacją premiera prowincji. Zakres obowiązków i uprawnienia gubernatora porucznika są bardzo ograniczone i, podobne jak w przypadku gubernatora generalnego Kanady, sprowadzają się do funkcji reprezentacyjnych i honorowych. Przy rządach terytorialnych przedstawicielem korony, a równocześnie rządu federalnego, są Komisarze – Comissioner, spełniający podobne funkcje do gubernatorów poruczników.

Konfederacja Kanady (ang. Confederation of Canada, fr. Confédération canadienne) - akt prawny tworzący unię czterech kolonii brytyjskich w Ameryce Północnej odtąd zwanych Dominium Kanady lub Kanadą. Konfederacja została zawarta w 1867, a jej finalizacją była Ustawa o Ameryce Brytyjskiej uchwalona przez Parlament Brytyjski i podpisana przez królową Wiktorię. Konfederacja weszła w życie 1 lipca 1867. Rocznica tej daty obchodzona jest w Kanadzie jako święto narodowe Canada Day/Fête du Canada – Dzień Kanady.

Z przekonania liberał, Shea odrzucił nominację do Rady Legislacyjnej kolonii House of Assembly w 1842. Dopiero w 1848 stanął do wyborów (zdobywając mandat), gdy zaistniała możliwość utworzenia odpowiedzialnego rządu w kolonii. Choć Shea pozostawał poza głównym nurtem partii, popierał wiele jej politycznych aspektów. Był na przykład jednym z członków komisji negocjującej układ handlowy z USA w 1853. Generalnie jednak pozostawał w opozycji, będąc krytykiem nawet własnego, liberalnego rządu. Dopiero w 1861 wobec wewnętrznych konfliktów w partii i wynikającej z nich klęski w wyborach, Shea wysunął się na czoło, zostając liderem Liberalnej Partii Nowej Fundlandii.

Wraz z konserwatystą Frederickiem Carterem był delegatem-obserwatorem na konferencję w Québecu. Brał w jej czasie aktywny udział w przygotowaniu Rezolucji Quebekańskiej. Shea był entuzjastą przystąpienia Nowej Fundlandii do Konfederacji na warunkach wynegocjowanych w Québecu, w Prowincji spotkał się jednak ze stanowczą opozycją większości polityków oraz mieszkańców. Shea, popierany wyłącznie przez Cartera, osamotniony w swych dążeniach, jeszcze raz stanął w opozycji do swojej partii. Na fali wzrastających sentymentów antykonfederacyjnych stracił także swój mandat parlamentarny, przegrywając w swym okręgu wyborczym z Charlesem Bennettem. Po wyborczej porażce początkowo planował wycofać się z politycznego życia, lecz po kilku latach powrócił, ponownie stając w szranki o przywództwo w partii, jednocześnie po cichu popierając tworzenie się nowej Partii Reform. Ostatecznie poniósł kolejną porażkę i rozpoczął starania o uzyskanie urzędu w administracji kolonialnej. Był jednym z faworytów na stanowisko gubernatora Nowej Fundlandii, lecz i tym razem przegrał ze swym dawnym sprzymierzeńcem Carterem. Został jednak w 1887 mianowany gubernatorem Bahamów, utrzymując ten urząd do 1894 r. Po złożeniu urzędu przeprowadził się do Londynu, gdzie zmarł w 1905. Pochowany został w rodzinnym St. John's.