Dziećmarów (dawniej Dziećmarowy, cz. Dětmárov, niem. Dittmerau) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie głubczyckim, w gminie Baborów.

Poznań (, niem. Posen, jidysz פּױזן Pojzn, ros. - Познань) – jedno z najstarszych i największych polskich miast, położone nad rzekami Wartą i Cybiną, na Pojezierzu Wielkopolskim. Stolica Wielkopolski i województwa wielkopolskiego. W obrębie miasta znajduje się duży węzeł drogowy i kolejowy oraz międzynarodowy port lotniczy Ławica. Piąte pod względem liczby ludności miasto w Polsce i szóste pod względem powierzchni.

Pelplin to miasto w woj. pomorskim, w powiecie tczewskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Pelplin. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. gdańskiego. Pelplin jest lokalnym węzłem komunikacyjnym, krzyżują się tu DW229 z DW230, w pobliżu miasta znajduje się węzeł drogowy Pelplin autostrady A1 z DW229. Przez miasto biegnie magistrala kolejowa - Chorzów Batory-Tczew. Wg danych GUS z 31 grudnia 2009, miasto liczyło sobie 8 320 mieszkańców.

Diecezja chełmińska istniała w latach 1243-1992. Od XIII do XVIII wieku siedzibą biskupów chełmińskich był zamek w Lubawie. U schyłku XVIII w., po I rozbiorze i konfiskacie dóbr biskupich i kapitulnych siedziba ordynariusza została przeniesiona do Chełmży. W 1821 r. bullą De salute animarum teren diecezji został znacznie poszerzony a siedziba biskupów od 1824 r. znalazła się w Pelplinie.

Marcin Dunin Sulgostowski (ur. 11 listopada 1774 w Wale, zm. 26 grudnia 1842 w Poznaniu) – polski biskup rzymskokatolicki, arcybiskup metropolita poznański i gnieźnieński oraz prymas Polski w latach 1831–1842.

Collegium Marianum, szkoła utworzona w 1836 r. jako szkoła katedralna, która miała wychowywać ministrantów i śpiewaków na potrzeby nowej (przeniesionej w 1824 r. z Chełmży) siedziby biskupiej w Pelplinie. Otwarcie pod nazwą "Szkoła Tumska i Śpiewacza" nastąpiło 6 kwietnia 1836 r. w budynku dawnej karczmy klasztornej, nadbudowanej w l. 1840-41. Liczba uczniów rosła od 6 w 1836 r. do 128 w 1858 r. W 1864 r. szkoła została przekształcona w progimnazjum, i od tego czasu nosiła nazwę "Collegium Marianum". Na siedzibę szkoły wraz z internatem zaadaptowano jedno ze skrzydeł klasztoru pocysterskiego, które rozbudowano w l. 1858-60. Była to wówczas jedyna na Pomorzu (w Prusach Zachodnich) szkoła, w której panowała prawdziwie polska atmosfera. Była to zasługa zarówno kadry profesorskiej, jak i uczniów, którzy pochodzili głównie z Kociewia, z ziemi chełmińskiej i lubawskiej, z Kaszub, Borów Tucholskich, Krajny, a także z Gdańska i z Warmii. Grono wychowawców, najczęściej duchownych, łączyło pracę dydaktyczną z naukową. Profesorami Collegium Marianum byli wówczas m.in. księża Juliusz Pobłocki, Józef Mazurowski, Ignacy Ograbiszewski, Ignacy Zieliński, Jakub Fankidejski, Jan Zieliński, Romuald Frydrychowicz i Stanisław Kujot.