Andrea Gabrieli - Polski Serwis Naukowy

Andrea Gabrieli (ur. ok. 1510 w Wenecji - zm. pod koniec 1586 tamże) - włoski kompozytor i organista. Prawdopodobnie był uczniem Adriana Willaerta. Od 1536 był chórzystą w weneckiej bazylice św. Marka, przez pewien czas (ok. 1550) śpiewał również w katedrze w Weronie. Starał się dwukrotnie o stanowisko organisty w bazylice św. Marka, lecz go nie uzyskał. Przed rokiem 1562 wyjechał do Niemiec podróżując w orszaku księcia Albrechta V Bawarskiego. Podczas podróży po Niemczech spotkał i zaprzyjaźnił się z Orlandem di Lasso, odwiedził liczne miasta (Norymberga, Bamberg, Pragę, Würzburg, Frankfurt nad Menem); uczestniczył też w uroczystościach koronacji cesarza Maksymiliana II.

Maksymilian II Habsburg (ur. 31 lipca 1527 w Wiedniu, zm. 12 października 1576 w Ratyzbonie) – cesarz rzymsko-niemiecki, król Czech i Węgier w latach 1564-1576 z dynastii Habsburgów. Syn cesarza rzymsko-niemieckiego, króla Czech i Węgier Ferdynanda I Habsburga oraz Anny Jagiellonki, córki króla Czech i Węgier Władysława II Jagiellończyka.

Hans Leo Hassler lub Haßler (ur. 25 października 1564 w Norymberdze - zm. 5 czerwca 1612 we Frankfurcie nad Menem) - niemiecki kompozytor i organista. Był synem norymberskiego organisty, Isaaka Hasslera. Podstawy wykształcenia muzycznego otrzymał od ojca, później podjął studia muzyczne we Włoszech, gdzie uczył się w Wenecji u Andrea Gabrielego. Duży wpływ na późniejszą twórczość Hasslera wywarły także polichóralne dzieła Orlanda di Lassa.

Tworzył głównie muzykę wokalną i wokalno-instrumentalną, pisaną w stylu polichóralnym, przeważnie religijną (msze, motety), oprócz tego pisał utwory instrumentalne (toccaty, ricercary na organy i inne instrumenty klawiszowe). Do jego najwybitniejszych uczniów należeli Giovanni Gabrieli (bratanek Andrei) oraz Hans Leo Hassler.

Wenecja (wen. Venezsia/Venexia, wł. Venezia, łac. Venetia) – miasto i gmina na północy Włoch nad Adriatykiem, stolica regionu Wenecja Euganejska. Ludność Wenecji w granicach administracyjnych wynosi około 270 tys. mieszkańców, z czego większość (176 tys.) mieszka na lądzie stałym, a historyczne centrum zamieszkuje niecałe 60 tys., natomiast pozostałe wyspy laguny jest zamieszkane przez 31 tys. mieszkańców (2011). Przez ponad tysiąc lat (726-1797) miasto było stolicą niezależnej Republiki Weneckiej, która była jedną z morskich i handlowych potęg Morza Śródziemnego. Z okresu największego rozkwitu Republiki (XIII-XVI wiek) pochodzą liczne zabytki miasta, których bogactwo i forma decyduje o pierwszorzędnym znaczeniu Wenecji jako ośrodka turystyki nie tylko w skali Włoch, ale też w skali ogólnoświatowej. Zabytki te tworząc unikalny zespół urbanistyczny miasta kanałów i mostów, stanowią o uznaniu Wenecji za jedną z najcenniejszych pozycji na liście światowego dziedzictwa ludzkości.