Andrzej Benesz (ur. 14 lutego 1918 w Tarnowie, zm. 26 lutego 1976 w Kutnie) – polski działacz żeglarski i społeczny, polityk, przewodniczący Stronnictwa Demokratycznego (1973–1976).

Życiorys

Pochodził ze zubożałego rodu szlacheckiego Beneszów o korzeniach węgiersko-morawskich. Wychował się w Bochni, gdzie ukończył naukę w Gimnazjum Humanistycznym. Studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. W czasie II wojny światowej walczył w Armii Krajowej, pracował także jako robotnik i kierowca samochodowy. W lutym 1945 przystąpił do Stronnictwa Demokratycznego, pełnił obowiązki sekretarza jego Powiatowego Komitetu w Bochni, zasiadał również we władzach wojewódzkich ugrupowania. Po przeprowadzce z Małopolski mieszkał w Szczecinie, Koszalinie i Gdańsku (pełnił obowiązki sekretarza Wojewódzkich Komitetów SD w tych miastach). Od 1945 był radnym rad narodowych różnego stopnia.

Od 1954 był zastępcą członka Centralnego Komitetu SD, a od VI Kongresu w 1958 członkiem CK (od 1962 zasiadał w Prezydium CK). W latach 1961–1965 był członkiem Rady Naczelnej SD, a od 1971 wiceprzewodniczącym CK. Na X Kongresie SD w 1973 został wybrany przewodniczącym CK SD, wyboór ten potwierdzono na XI Kongresie w 1976 (na krótko przed tragiczną śmiercią).

Od 1957 wykonywał mandat posła na Sejm PRL (II, III, IV, V i VI kadencji). Od 1971 zasiadał w Prezydium Sejmu jako jego wicemarszałek.

W latach 1973–1976 pełnił obowiązki prezesa Polskiego Związku Żeglarskiego. Był członkiem Głównej Rady Morskiej Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich.

Zginął w wypadku samochodowym pod Kutnem. Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Gryfem Pomorskim oraz Orderem Sztandaru Pracy II i I klasy.