Andrzej Bratkowski - Polski Serwis Naukowy

Ten artykuł dotyczy inżyniera i polityk. Zapoznaj się również z: Andrzej Bratkowski – ekonomista.

Andrzej Wojciech Bratkowski (ur. 10 listopada 1936 w Warszawie) – polski polityk, doktor nauk technicznych, publicysta, poseł na Sejm X kadencji, były minister budownictwa i były wiceminister infrastruktury.

Minister – urzędnik, który jest członkiem rządu (Rady Ministrów) i kieruje ministerstwem. Słowo minister pochodzi od łac. minister – sługa, pomocnik.

Stefan Tadeusz Aleksander Bratkowski (ur. 22 listopada 1934 we Wrocławiu) – polski dziennikarz, publicysta, pisarz. Z wykształcenia prawnik (absolwent UJ z 1955, magister). W latach 1954-1956 pracownik naukowo-dydaktyczny Wydziału Prawa UJ. Zajmuje się problematyką naukową, ekonomiczną, historyczną i kwestiami nowoczesnego zarządzania.

Życiorys

Ukończył w 1959 studia inżynierskie i magisterskie na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Krakowskiej, w 1977 uzyskał stopień doktora nauk technicznych.

W latach 1959–1966 był zatrudniony w wykonawstwie budowlanym na stanowiskach inżynierskich, od majstra do kierownika i naczelnego inżyniera budowy przedsięwzięć budownictwa przemysłowego (Turów-Puławy-Police). Następnie był głównym projektantem organizacji budowy w różnych zakładach przemysłowych (m.in. w Zakładach Azotowych Włocławek) i użyteczności publicznej (m.in. Centrum Zdrowia Dziecka). Pracował także jako adiunkt i kierownik zakładu w instytucie badawczym (ORGBUD 1977–1986) oraz dyrektor biur projektowo-badawczych budownictwa przemysłowego (SYSTEM 1972–1976 i BISTYP 1986–1990). W drugiej połowie lat 80. pełnił funkcję sekretarza generalnego i wiceprzewodniczącego Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa. Od 1994 jest członkiem Akademii Inżynierskiej w Polsce.

Jacek Jan Kuroń (ur. 3 marca 1934 we Lwowie, zm. 17 czerwca 2004 w Warszawie) – polski polityk, jeden z przywódców opozycji demokratycznej w okresie PRL, historyk, działacz ZHP, współzałożyciel KOR, dwukrotny minister pracy i polityki społecznej, w latach 1989–2001 poseł na Sejm X, I, II i III kadencji.

Drugi rząd Marka Belki – gabinet pod kierownictwem premiera Marka Belki, powołany przez prezydenta Kwaśniewskiego 11 czerwca 2004 po pierwszej nieudanej próbie stworzenia przez niego rządu 2 maja 2004. W pierwszym konstytucyjnym kroku premier nie uzyskał wotum zaufania, w drugim kroku Sejm nie zgłosił swojego kandydata na premiera, w trzecim ostatnim, prezydent Aleksander Kwaśniewski ponownie powierzył urząd premiera Markowi Belce. Jedyną zmianą personalną w stosunku do poprzedniego składu była nominacja Mariana Czakańskiego na stanowisko ministra zdrowia. Sejm udzielił wotum zaufania rządowi po wygłoszeniu exposé przez premiera 24 czerwca 2004. 15 października 2004 Sejm ponownie udzielił rządowi wotum zaufania. 5 maja 2005 po decyzji Sejmu o nieskracaniu kadencji, 6 maja 2005, premier Marek Belka wraz z rządem podał się do dymisji, jednak prezydent Aleksander Kwaśniewski dymisji nie przyjął. W sierpniu, w związku z przystąpieniem premiera do Partii Demokratycznej, Sojusz Lewicy Demokratycznej wycofał poparcie dla rządu Marka Belki. Rząd podał się do dymisji 19 października 2005.

W 1989 został wybrany posłem X kadencji z listy PZPR, od 1990 zasiadał w Poselskim Klubie Pracy (związanym z PUS). Po samorozwiązaniu Sejmu bez powodzenia kandydował w wyborach w 1991 do Sejmu z listy "Solidarności Pracy". Później związany z Unią Pracy, był jej kandydatem do parlamentu w wyborach w 1997.

Polska, oficjalnie Rzeczpospolita Polska – państwo położone w Europie Środkowej nad Morzem Bałtyckim. Graniczy z Niemcami (na zachodzie), Czechami i Słowacją (na południu), Ukrainą i Białorusią (na wschodzie), na północnym wschodzie z Litwą oraz na północy z Rosją (obwód kaliningradzki). Ponadto polska granica wyłącznej strefy ekonomicznej na Bałtyku graniczy ze strefami Danii i Szwecji.

Polska Unia Socjaldemokratyczna – ugrupowanie polityczne powstałe na początku 1990 roku w efekcie likwidacji i podziału Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Jednym z powstałych wówczas ugrupowań (oprócz Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej) była Polska Unia Socjaldemokratyczna z Tadeuszem Fiszbachem na czele. PUS w założeniach miała być tą lewicą powstałą z PZPR, która mogła być zaakceptowana przez środowiska solidarnościowe. W sejmie X kadencji PUS było reprezentowane przez 39 posłów Poselskiego Klubu Pracy. Lech Wałęsa, ówczesny przywódca NSZZ "Solidarność", mówił o konieczności istnienia "lewej nogi" na formującej się scenie politycznej. Jednak PUS nie utrzymała się na scenie politycznej. Duża grupa jej działaczy przeszła w końcu do Unii Pracy.

W rządzie Hanny Suchockiej objął stanowisko ministra gospodarki przestrzennej i budownictwa. Doradzał i działał społecznie w radach programowych kilku fundacji (m.in. "SOS" Jacka Kuronia).

Był członkiem rad nadzorczych organizacji gospodarczych (m.in. WAM), działał w samorządzie zawodowym inżynierów budownictwa (wiceprezes Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa); był też członkiem Rady Naukowej Instytutu Techniki Budowlanej i Rady Zamówień Publicznych. W rządzie Marka Belki zajmował stanowisko wiceministra infrastruktury.

Police (do 1945 niem. Pölitz) – miasto w północno-zachodniej Polsce, w woj. zachodniopomorskim, siedziba powiatu polickiego i gminy miejsko-wiejskiej Police, miasto satelickie Szczecina, położone nad Łarpią i Odrą-Domiążą na Równinie Wkrzańskiej. Port wodny na lewym brzegu Roztoki Odrzańskiej. Police otacza Puszcza Wkrzańska.

Instytut Techniki Budowlanej (skrót: ITB, angielska nazwa: Building Research Institute) jest jednostką badawczo-rozwojową należącą do sieci instytutów badawczo-rozwojowych przy Ministerstwie Budownictwa.

Wspólnie z bratem Stefanem Bratkowskim jest autorem książki Gra o jutro (wydanej przez PIW). Współtworzył raport O nowy ład budowlany '81, opublikował wiele artykułów i prac naukowych z zakresu organizacji, ekonomiki i zarządzania w budownictwie i mieszkalnictwie (w tym rozprawę Zasady zachowania struktury organizacyjnej budownictwa wydaną w 1990 przez Politechnikę Krakowską). W 2006 ukazała się, również w wydawnictwie PIW, jego książka Bezbronne braterstwo: Kraków – Budapeszt 1956.

Magister (z nadawany przez wyższe uczelnie po ukończeniu studiów drugiego stopnia (dawniej: studiów jednolitych magisterskich lub magisterskich studiów uzupełniających), a w przypadku niektórych kierunków (farmacja, prawo, psychologia) – studiów jednolitych drugiego stopnia oraz wcześniejszym uzyskaniu absolutorium, złożeniu pracy dyplomowej i zdaniu egzaminu magisterskiego. Jest to również tytuł zwyczajowy używany przez farmaceutów (podobnie jak tytuł doktora używany przez lekarzy).

Fundacja – forma prawna organizacji pozarządowej, której istotnym substratem jest kapitał przeznaczony na określony cel oraz statut zawierający reguły dysponowania tym kapitałem. Fundacje są po stowarzyszeniach drugą co do popularności formą prawną wśród organizacji pozarządowych.

Źródła

Strona sejmowa posła X kadencji