Andrzej II - książę Neapolu - Polski Serwis Naukowy

Andrzej II (? – zm. 840) był księciem Neapolu w latach 834 – 840.

W czasie swych rządów był w ciągłej wojnie z Longobardami i pozwolił księstwu Gaeta, swemu wasalowi, uniezależnić się pod władzą własnych konsulów.

We wrześniu 834 Andrzej zbuntował się przeciwko księciu Leonowi i usunął go uzurpując tron. Od razu zaprzestał płacenia trybutu Sicardowi księciu Benewentu. W odpowiedzi na to, Sicard oblegał Neapol od maja do lipca 835, ale w końcu zawarł pokój z księciem. Mimo to w 836 ponownie obległ Neapol. Andrzej okrył się hańbą pierwszego, który wezwał saraceńskich najemników na półwysep. Konsekwencje tego były dalekosiężne.

Książę Neapolu - dowódca wojskowy (ducatus Neapolitanus) bizantyjskiej placówki we Włoszech, jednej z niewielu, które pozostały po przybyciu Longobardów i Saracenów. W 661 cesarz Konstans II, wielce zainteresowany sprawami południowych Włoch (przeniósł stolicę do Syrakuz), mianował neapolitańczyka zwanego Basil jako dux lub magister militum. Potem linia książąt, często niezależnych i dziedzicznych od połowy IX wieku, rządziła do przybycia Normanów, nowego zagrożenia, którego nie przetrwali. Trzydziesty dziewiąty i ostatni książę, Sergiusz VII, poddał swe miasto królowi Rogerowi II w 1137.

Longobardowie, Langobardowie (łac. Langobardi, starsza nazwa Wannilowie) – lud zachodniogermański. Ich nazwa pochodzi od łac. longa barba czyli długa broda, gdyż w przeciwieństwie do romańskiej ludności Italii nosili właśnie długie, barbarzyńskie brody. Inna wersja pochodzenia nazwy Długobrodzi, przytoczona przez Pawła Diakona, mówi, że przed walką z Wandalami Wannilowie-Longobardowie użyli podstępu, który miał zwiększyć ich pozorną liczebną przewagę. Ich ówcześni wodzowie – Ibor i Agio – nakazali kobietom przebrać się za wojowników, rozpuścić włosy i spiąć je w taki sposób, by przypominały brody.

Podpisał 4 lipca 836 Pactum Sicardi z Sicardem oraz księstwem Amalfi i Sorrento. Zakładano pięcioletni rozejm, podczas którego kupcy z różnych greckich miast nadmorskich mogli swobodnie podróżować poprzez księstwo Benewentu nieniepokojeni. Jednakże wojna trwała nadal, szczególnie między Andrzejem a Sicardem. W 837 Andrzej ponownie wezwał Saracenów. Między lipcem a sierpniem 839 Sicard zmarł, a Andrzej stale obawiający się Longobardów, poprosił o pomoc Lotara I króla Włoch, który przysłał do Neapolu Contardusa. Z obawy przed Contardusem, Andrzej obiecał mu za żonę córkę Eupraksję wdowę po Leonie. Jednakże Andrzej odkładał ślub aż do marca 840, gdy Contradus powstał przeciwko niemu i go zabił, a następnie zajął jego miejsce jako uzuprator, tak jak on zrobił z Leonem.