Andrzej Lam - Polski Serwis Naukowy

Prof. Andrzej Lam, Brzeźce, 5.07.2008

Andrzej Lam, ur. 26 grudnia 1929 w Grudziądzu – historyk i krytyk literatury, tłumacz, em. profesor Uniwersytetu Warszawskiego, prof. Akademii Humanistycznej im. A. Gieysztora w Pułtusku. Członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.

Ukończył liceum im. B. Nowodworskiego w Krakowie w 1947 roku, studiował polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1951 asystent w Zakładzie Historii Literatury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego, w latach 1976-1982 dyrektor Instytutu Literatury Polskiej, 1982-2001 kierownik Zakładu Literatury XX wieku. Habilitację uzyskał 1976 i tytuł profesora 1979. W latach 1962-1966 redagował dwutygodnik literacki Współczesność, następnie Rocznik Literacki, współredagował Miesięcznik Literacki. W roku akad. 1982/83 wykładał literaturę polską na Uniwersytecie Jana Gutenberga w Moguncji. W latach 1985-2009 przewodniczył jury Warszawskiej Premiery Literackiej.

Uniwersytet Jagielloński (historyczne nazwy: łac. Studium Generale, Akademia Krakowska, Szkoła Główna Koronna, Szkoła Główna Krakowska, Uniwersytet Krakowski) (łac. Universitas Jagellonica Cracoviensis) – najstarsza polska szkoła wyższa, jeden z najstarszych uniwersytetów na świecie, mieszczący się w Krakowie.

Kraków – i pod względem powierzchni. Jedno z najstarszych miast Polski, o ponad tysiącletniej historii. Kraków posiada wartościowe zabytki architektury, działa w nim wiele instytucji i placówek kulturalnych.

W języku niemieckim ukazały się Mainzer Vorlesungen über die polnische Literatur seit 1918 (1983). Był redaktorem wydania zbiorowego Pism Karola Irzykowskiego. Wydał wspomnienia swojego stryja Stanisława Lama Życie wśród wielu (1968), Mieczysława Jastruna Pamięć i milczenie (2006), diariusz Stanisława Grochowiaka Permisi non amisi (2009). Przełożył Dzieła wszystkie Horacego, z literatury niemieckiej Pieśń o Nibelungach, średniowieczną poezję miłosną w antologii Minnesang, dzieła wszystkie Wolframa von Eschenbach (m.in. Parsifal), Sebastiana Branta Okręt błaznów, Anioła Ślązaka epigramaty Cherubinowy wędrowiec i pieśni religijne Święta uciecha duszy, poezje J.W. Goethego, F. Schillera (oda Do Radości), F. Hölderlina (Nocny wędrowiec), J. von Eichendorffa Z życia nicponia i poezje Wiosna i miłość, E. Mörikego, R.M. Rilkego (Księga godzin; Księga obrazów i Chrystusowe wizje; Poezje nowe i Życie Maryi; Elegie duinejskie i Sonety do Orfeusza), E. Stadlera (Wymarsz), G. Trakla (Wiersze zebrane; Wiersze z rękopisów), G. Heyma (Armada nocy). Odznaczony Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1978), Złotą Odznaką Honorową "Za Zasługi dla Warszawy" (1979), Złotą Odznaką ZNP (1980), Krzyżem Oficerskim OOP (1986), Medalem Pamiątkowym PTWK (2009), Złotym Medalem "Zasłużony Kulturze Gloria Artis" (2010), Złotą Odznaką Honorową Stowarzyszenia Księgarzy Polskich (2010).

Aleksander Gieysztor (ur. 17 lipca 1916 w Moskwie, zm. 9 lutego 1999 w Warszawie), polski historyk mediewista, uważany za jednego z najwybitniejszych polskich naukowców II poł. XX w.

Joseph Karl Benedikt Freiherr von Eichendorff (ur. 10 marca 1788 r. w Łubowicach koło Raciborza, zm. 26 listopada 1857 r. w Nysie) - znaczący poeta niemiecki epoki romantyzmu.

Twórczość

Opisanie z pamięci. Antologia poetycka londyńskiej grupy "Kontynentów" (1965)

Wyobraźnia ujarzmiona (1967) - szkice lit. i rozprawy

Programy awangardy poetyckiej w Polsce w l. 1917-1923 (1969, wersja niem. Die literarische Avantgarde in Polen, 1990)

Pamiętnik krytyczny (1970) - szkice lit.

Kolumbowie i współcześni. Antologia poezji polskiej po roku 1939 (1972, 2. wyd. 1976)

Z teorii i praktyki awangardyzmu (1976)

Ze struny na strunę. Wiersze poetów Polski Odrodzonej 1918-1978 (1980)

Lupus in fabula. Szkice literackie (1988)

Inne widzenie. Studia o poezji polskiej i niemieckiej (2001)

Poznać to, co mówimy. Prace filologiczne i wspomnienia (2009)