Andrzej Pytlakowski (ur. 2 lipca 1919, zm. 15 listopada 2010) – czołowy polski szachista okresu powojennego, dziennikarz, taternik.

Kariera sportowa

Pierwsze starty w turniejach odnotował jeszcze przed II wojną światową, m.in. startując w roku 1937 w Warszawie. W latach 1946–1956 sześciokrotnie brał udział w finałowych turniejach o tytuł mistrza Polski, największy sukces notując w roku 1955 we Wrocławiu, gdzie zajął III miejsce i zdobył brązowy medal. Kilkakrotnie startował w międzynarodowych turniejach, osiągając cenne zwycięstwa w pojedynczych partiach, m.in. w latach 1947 w Warszawie (w turnieju tym pokonał m.in. Bogdana Śliwę), 1950 w Szczawnie-Zdroju (zwycięstwa z Paulem Keresem oraz Jefimem Gellerem), 1951 w Mariańskich Łaźniach (wygrana z Pálem Benkő) oraz 1952 w Międzyzdrojach. W roku 1952 reprezentował Polskę na szachowej olimpiadzie w Helsinkach (na II szachownicy uzyskał ½ pkt w 7 partiach). W roku 1955 wystąpił w Łodzi w meczu przeciwko ZSRR, w którym uzyskał 1 pkt w 2 partiach (pokonał Siemiona Furmana). W latach 1951–1957 pięciokrotnie zdobył tytuł mistrza Wojska Polskiego. Po zakończeniu czynnej kariery zajął się dziennikarstwem szachowym (był m.in. wieloletnim współpracownikiem miesięcznika Szachy) oraz pracy naukowej w Instytucie Maszyn Matematycznych.

Andrzej Pytlakowski był również taternikiem i uczestnikiem wielu wypraw w Himalaje i Hindukusz, wspinaczkę uprawiał ponad 50 lat. Za swoje osiągnięcia wyróżniony został Honorowym Członkostwem Stołecznego Klubu Tatrzańskiego przy Oddziale Żoliborskim PTTK w Warszawie.

Przypisy

Źródła

Bibliografia

Linki zewnętrzne