Anna Ludwika Micińska (ur. 22 grudnia 1939 w Paryżu, zm. 21 marca 2001 w Warszawie) – polski historyk literatury, krytyk literacki, eseistka i edytor.

Jej ojcem był Bolesław Miciński, a matką Halina z d. Krauze. Uczęszczała do szkoły we Francji, dzięki czemu biegle mówiła po francusku. Wraz z matką zamieszkała po wojnie w Zakopanem gdzie ich dom stał się miejscem spotkań środowiska artystycznego. Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim (praca magisterska o powieści Witkacego 622 upadki Bunga pod opieką Kazimierza Wyki). Po studiach pracowała w zakopiańskim Muzeum Tatrzańskim, gdzie porządkowała spuściznę po Witkacym. Potem zamieszkała w Warszawie.

Całe swe życie naukowe Anna Micińska poświęciła osobie Stanisława Ignacego Witkiewicza. Witkiewicz był bliskim przyjacielem jej ojca, a ona sama twierdziła, że odczuwa duchowe pokrewieństwo z autorem Szewców. Jako jeden z powodów tego pokrewieństwa przedstawiała "symboliczne spotkanie" we wrześniu 1939, gdy na dworcu kolejowym w Łukowie, w tłumie uchodźców z ostrzeliwanej Warszawy spotkali się po raz ostatni Witkacy i Bolesław Miciński, któremu towarzyszyła brzemienna żona (Anna przyszła na świat wkrótce potem, w grudniu).

Micińska odkryła w archiwaliach i opublikowała w miesięczniku "Dialog" (1965, nr 8) jego iuvenilia - dramaty pisane przez 8-letniego "Stasia Witkiewicza". Przygotowała pierwodruki dzieł niewydanych za życia pisarza: powieści 622 upadki Bunga, czyli Demoniczna kobieta (1972) i eseju Niemyte dusze (1975; wydała go wraz ze wznowioną książką eseistyczną Witkiewicza Narkotyki). Wydała, z Bożeną Danek-Wojnowską, Listy do syna Stanisława Witkiewicza (ojca) (1969). Z jej inicjatywy zaczęła ukazywać się edycja krytyczna - Dzieła zebrane Witkacego (od 1992, w PIW-ie). Przygotowała dla niej m. in. opracowane edytorsko powieści Pożegnanie jesieni (1992) oraz Jedyne wyjście (1993; była to pierwsza poprawna edycja krytyczna tej, niewydanej za życia pisarza, powieści). Wykonała też odpis listów pisarza do żony Jadwigi i przygotowywała do nich komentarz, jednak wskutek choroby nowotworowej, pracy tej nie dokończyła.

Osobne znaczenie miały opracowane przez nią albumy: "wistość tych rzeczy jest nie z świata tego". Stanisława Ignacego Witkiewicza wiersze i rysunki (1977; po raz pierwszy reprodukowane rysunki artysty, wraz z pierwodrukiem jego wierszy; praca wykonana z siostrą przyrodnią Urszulą Kenar) i Witkacy. Życie i twórczość (1990; szczegółowe kalendarium życia, liczne fotografie przedstawiające Witkacego, reprodukcje jego prac). Opracowała też edytorsko Pisma swego ojca (1970) oraz Wiersze wybrane Aleksandra Wata (z Janem Zielińskim; 1987).