Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku,

Czerniak złośliwy jest często występującym nowotworem złośliwym skóry. Niestety wyniki leczenia czerniaka w Polsce należą do najgorszych w Europie. Niezrozumiałe pozostają przyczyny późnego rozpoznawania czerniaka skóry, którego diagnostyka jest najprostszą i najtańszą w całej onkologii.

Kierujemy do Ciebie prośbę o wypełnienie anonimowej ankiety, która pozwoli na ocenę naszej wiedzy o czerniaku skóry, a w szczególności o profilaktyce i leczeniu tej choroby.
Czas jaki to zajmie - około 10-15 minut.

Czy chcesz pomóc w badaniach naukowych - odpowiedzieć na nasze pytania?

TAK, wypełniam
NIE, odmawiam

Zebrane informacje wykorzystane zostaną wyłącznie do celów naukowych
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku RSS RSS
  auto?
Dodaj do: 
Dodaj link do serwisu Facebook   Dodaj link do opisu GG  Dodaj link do serwisu Wykop   Dodaj link do serwisu Google   Dodaj link do serwisu Twitter  Dodaj link do serwisu Wyczaj.to   Dodaj link do serwisu Gwar   Dodaj link do serwisu Delicious  Dodaj link do serwisu Digg   Dodaj link do serwisu Furl   Dodaj link do serwisu Magnolia  Dodaj link do serwisu Reddit   Dodaj link do serwisu Simpy   Dodaj link do serwisu Slashdot  Dodaj link do serwisu Technorati   Dodaj link do serwisu YahooMyWeb
Warto przeczytać:
 
Wystawa "Kedyw Okręgu Warszawa AK. Dokumenty z lat 1943-1944"
Plany akcji dywersyjnych, raporty o uzbrojeniu i rozkaz o godz. "W" rozpoczynający Powstanie Warszawskie znalazły się wśród dokumentów z archiwum Kierownictwa Dywersji Okręgu Warszawa AK dostępnych na wystawie czynnej od wtorku w Bibliotece UW.Wystaw...
 
Ekspert: nadzieja na powodzenie misji Fobos-Grunt coraz mniejsza
Uczeni nadal nie mogą połączyć się z rosyjską sondą Fobos-Grunt, na pokładzie której znajduje się polski penetrator geologiczny "Chomik". ,,Nadzieja cały czas jest, ale coraz mniejsza" - powiedział PAP Rafał Przybyła z Centrum Badań Kosmicznych PAN (CBK ...
 
Polacy mniej piją niż inni, ale za to coraz częściej
Polacy, obok Litwinów i Łotyszy, piją najmniej alkoholu spośród narodów UE. Jednak przez ostatnie trzy lata ponad dwukrotnie (do 19 proc.) wzrosła liczba Polaków pijących 2-3 razy w tygodniu - wynika z raportu Eurobarometru. Z sondażu, przeprowadzonego...
 
Dlaczego niektórzy lepiej tolerują malarię niż inni
Zespół naukowców z Portugalii i USA wykazał, w jaki sposób enzym przeciwutleniający, który naturalnie występuje w organizmie, odgrywa ważną rolę we wzmacnianiu tolerancji poszczególnych osób na Plasmodium, pasożyta wywołującego malarię. Odkrycia, będą...
 
Niedźwiedzie, wilki - problem polsko-słowacki
Wspólny monitoring populacji niedźwiedzia brunatnego oraz wilka, stworzenie platformy skuteczniej wymiany informacji oraz ewentualnie przygranicznej strefy buforowej dla wilków - takie wnioski płyną z dwudniowej konferencji polsko-słowackiej w ...

Reklama:


Anteros

Czy wiesz że...?
Język słowacki (słow. slovenský jazyk, też slovenčina) należy do zachodniosłowiańskiej grupy językowej. Językiem tym posługuje się ponad 6 mln osób - przede wszystkim na Słowacji i w należącej do Serbii Wojwodinie, gdzie jest językiem urzędowym. Używają go także Słowacy mieszkający w Polsce, Rumunii, na Węgrzech, w USA i Kanadzie. W Polsce język słowacki mógł być zdawany na maturze jako jeden z języków nowożytnych.

Język grecki albo grekajęzyk indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi.

Vojtech Zamarovský, czes. Vojtěch Zamarovský, (ur. 5 października 1919 w Trenczynie lub Zamarovcach[1][2] w Czechosłowacji, ob. Słowacji, zm. 26 lipca 2006 w Pradze w Czechach) – słowacki prozaik, autor słowackiej i czeskiej literatury faktu, publicysta, badacz historii starożytnej, m.in.: Grecji, Rzymu, Egiptu, Mezopotamii, Sumeru, propagator kultury i ideologii hellenizmu, tłumacz, doktor prawa, podróżnik, agent wywiadu[3][4][5][6][7][8].
Pomnik bożka miłości Anterosa

Anteros (gr. Ἀντέρως Antérōs ‘przeciw miłość’, łac. Anterus) – w mitologii greckiej bóg i uosobienie miłości odwzajemnionej lub miłości nieodwzajemnionej i zemsty za zdradzoną miłość (odrzuconą miłość).

Uchodził za syna Aresa i Afrodyty oraz brata Erosa, Harmonii, Fobosa i Dejmosa. Przedstawiany był podobnie do Erosa lecz z długimi włosami i skrzydłami motyla. Przedstawiany był również z uzbrojoną złotą maczugą lub z strzałami.

Zakład Narodowy im. Ossolińskich – zasłużony dla polskiej nauki i kultury Instytut (do 1939 r. – łączył w sobie Bibliotekę, Wydawnictwo i Muzeum im. Lubomirskich), ufundowany dla Narodu Polskiego w 1817 roku przez Józefa Maksymiliana Ossolińskiego, otwarty w 1827 roku we Lwowie.

Harmonia (gr. Ἁρμονία) – grecka personifikacja ładu i symetrii. W dobie hellenizmu również: porządku, zgody i łączności. Jako bóstwo patronowała prawdziwej miłości.

Anteros, wraz z Erosem, stanowił grupę podstawowych bogów miłości i zwykle był przedstawiany wśród uskrzydlonych chłopców przebywających w towarzystwie Afrodyty i jej towarzyszących bogiń.

Anteros był również identyfikowany jako opiekun powstającej miłości u młodych chłopców.

Ołtarz tego boga został ulokowany w Atenach i zbudowany ku pamięci miłości Timagorasa, którego uczucia zostały odrzucone przez młodego ateńczyka Melesa. Deklaracja miłości Timagorasa wygłoszona do młodzieńca została przez niego wykpiona. Zażądał on, by Timagoras na dowód rzucił się ze szczytu skały. Gdy ten to uczynił, Males z żalu sam rzucił się z tej samej skały.

Pierre Grimal (ur. 21 października 1912 w Paryżu, zm. 11 listopada 1996 w Paryżu) - francuski historyk specjalizujący się z historii starożytnego Rzymu.

Ares (gr. Ἄρης Arēs, łac. Mars) – w mitologii greckiej bóg wojny, utożsamiany z rzymskim bogiem Marsem; syn Zeusa i Hery. W astronomii utożsamiany z Baranem. Jeden z dwunastu bogów olimpijskich. Wzbudzał powszechny strach, nawet wśród Olimpijczyków, jedynym, który nie bał się Aresa był Hades.

Anteros jest tematem pomnika Shaftesbury na placu Piccadilly Circus w Londynie, gdzie jest symbolem bezinteresownej filantropijnej miłości hrabiego Shaftesbury dla biednych. Pomnik czasami jest nazywany Aniołem Chrześcijańskiej Dobroczynności, a powszechnie zwany Erosem.

Imieniem Anterosa została nazwana jedna z planetoid – 1943 Anteros.

Afrodyta (gr. Ἀφροδίτη Aphrodite) – w mitologii greckiej bogini miłości, piękna, kwiatów, pożądania i płodności. Najbardziej urodziwa z bogiń antycznych mitów.

Mitologia grecka – zbiór mitów przekazywanych przez starożytną tradycję grecką opowieści o bogach, boginiach, herosach, wyjaśniających miejsce człowieka w świecie, oraz samo funkcjonowanie świata, jego stworzenie i historię. Z mitologii czerpano wiedzę na temat świata i rozwijano na tej podstawie normy etyczne wyznaczające miejsce człowieka w ustalonym porządku świata. Wiedza płynąca z mitów nie stanowiła jednak nigdy "prawdy objawionej" i otwarta była na dyskurs, polemikę i krytykę. Sama zaś starożytna religia grecka, chociaż nie sposób o niej mówić w oderwaniu od mitologii będącej jej elementarną częścią składową, opierała się w znacznym stopniu na ortopraksji (jedności praktyk religijnych), nie zaś ortodoksji (jedności poglądów).

Przypisy

  1. Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 89. ISBN 83-04-04673-3. 
  2. Vojtech Zamarovský: Bohovia a hrdinovia antických bájí. Bratislava: Perfekt a.s., 1998, s. 49. ISBN 80-8046-098-1.  (słow.); polskie wydanie: Bogowie i herosi mitologii greckiej i rzymskiej (Encyklopedia mitologii antycznej, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej).
  3. M. Leach: Uniwersalny Leksykon Bóstw. Wyd. Atena. ISBN 83-85414-30-4. 

Bibliografia

  1. Aaron J. Atsma: Anteros (ang.). W: The Theoi Project: Greek mythology. Exploring mythology in classical literature and art. [on-line]. 2000–2011. [dostęp 2011-07-21].
  2. Anteros (ang.). W: Greek myth index [on-line]. 2007. [dostęp 2011-07-21].
Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).






Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania

Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne.
Nie mogą być traktowane jako porady.