Antoine Quinquet - Polski Serwis Naukowy

Antoine Quinquet (ur. 9 marca 1745 r. w Soissons, zm. w 1803 r. w Paryżu) - francuski farmaceuta, aptekarz i przedsiębiorca. Rozpowszechnił lampę, od jego nazwiska zwaną kinkietem.

W 1760 r. w rodzinnym Soissons uzyskał dyplom aptekarza, po czym przez 3 lata pracował w tamtejszej aptece mistrza Le Comte'a. Później wyjechał do Paryża, gdzie do 1777 r. pracował u de Baumé'a, by 30 czerwca 1779 r. uzyskać dyplom mistrza aptekarskiego i uruchomić w tym mieście własną aptekę przy rue du Marché-aux-Poirées. Jako zwolennik Rewolucji Francuskiej w 1794 r. został głównym farmaceutą paryskiego hospicjum narodowego (fr. l’Hospice National), utworzonego przez Konwent.

Kinkiet (z franc. quinquet) – lampa albo świecznik o specjalnej konstrukcji, umożliwiającej wieszanie jej na ścianie; lampa z wypolerowaną tarczą metalową albo lustrzaną, odbijająca światło, zwłaszcza służąca do oświetlenia sceny teatralnej. Pierwotnie: stojąca lampa olejowa o palniku umieszczonym obok zbiornika paliwa (a nie nad nim).

Złotnictwo – rzemiosło artystyczne zajmujące się wytwarzaniem wyrobów ze złota, platyny, srebra, stopów, metali szlachetnych, kamieni szlachetnych oraz innych drogocennych materiałów. Termin jubilerstwo, dotyczący głównie czasów nowszych, obejmuje przede wszystkim wyrób klejnotów i ozdób ze złota, srebra i kamieni szlachetnych. W starożytności złotnictwo obejmowało głównie wytwarzanie luksusowych przedmiotów codziennego użytku (świeczniki, srebrne zastawy, szkatułki, wazony, figurki), różnego typu ozdób (diademy, naszyjniki, brosze, klamry, naramienniki, pierścienie), oraz przedmiotów służących kultowi religijnemu (złote lub srebrne relikwiarze, monstrancje, kielichy, puszki, pateny). Od XIII wieku w Europie Zachodniej, a od XIV wieku w Polsce działalność warsztatów złotniczych została ujęta przez struktury cechowe, które w późniejszym czasie wprowadziły obowiązek oznaczania wyrobów znakiem złotniczym (puncą).

W 1783 r. (a być może, że już ok. 1778 r., podczas podróży do Genewy) poznał szwajcarskiego fizyka Ami Arganda i zapoznał się z jego udoskonaloną lampą olejową. Połączył ją z bocznym zbiornikiem paliwa (jak w konstrukcji J.L. Prousta), nieco ulepszył palnik i posadowił całość na wygodnej podstawce, po czym rozpoczął produkcję i sprzedaż takich lamp, które zyskały wkrótce ogromną popularność pod nazwą kinkietów. 23 maja 1784 r. komedię Wesele Figara P. Beaumarchais w teatrze Comédie-Française przedstawiono po raz pierwszy w sali oświetlonej nowymi lampami pana Quinqueta. Gustaw Flaubert wymienia kinkiety, już jako pospolitą nazwę, w powieści Pani Bovary.

Ludwik XVI, Ludwik Ostatni, fr. Louis August de Bourbon (ur. 23 sierpnia 1754 w Wersalu, zm. 21 stycznia 1793 w Paryżu) – książę de Berry, następnie delfin de Viennois, ostatecznie król Francji i Nawarry od 1774 do 1791, potem król Francuzów (Roi des Français) do 1792.

Balon na ogrzane powietrze – rodzaj balonu, w którym siła nośna wynika z różnicy gęstości ogrzanego powietrza wewnątrz i chłodniejszego na zewnątrz balonu. Najprostszym typem takiego balonu była historyczna montgolfiera. Zgodnie z prawem Archimedesa siła nośna balonu jest równa:

W 1783 r. brał udział wraz z Ami Argandem w budowie balonu, zaprezentowanego 19 września królowi Francji Ludwikowi XVI przez Étienne Montgolfiera.

Quinquet interesował się chemią (skonstruował m. in. aparat chroniący złotników przed wdychaniem trujących par rtęci), ponadto magnetyzmem, mineralogią i przyczynami tworzenia się gradu.