Antonina Wanda Gurycka (ur. 15 kwietnia 1920 w Warszawie, zm. 13 lipca 2009), profesor psychologii, instruktorka Związku Harcerstwa Polskiego, harcmistrzyni.

Po ukończeniu gimnazjum rozpoczęła w 1938 studia psychologiczne na Uniwersytecie Warszawskim i została drużynową jednej z warszawskich żeńskich drużyn harcerskich.

W czasie wojny brała udział w tajnych kompletach z zakresu psychologii. Działała w konspiracyjnym harcerstwie - do 1942 była drużynową, a w 1942-1944 hufcową Hufca Ochota. Jako harcerka Szarych Szeregów prowadziła działalność opiekuńczo-wychowawczą dla dzieci osieroconych, douczanie dzieci, pracowała w Poradni dla nieletnich „Patronat” kierowanej przez dr Marię Żebrowską, kolportowała podziemne czasopisma.

Po wojnie pełniła w 1945-1948 funkcję kierowniczki referatu drużyn (programowego) w Komendzie Warszawskiej Chorągwi Harcerek, w 1947-1948 drużynowej Drużyny Instruktorek Specjalności przy Komendzie Chorągwi, oraz drużynowej 30 Warszawskiej Żeńskiej Drużyny Harcerskiej w Instytucie Głuchoniemych i Ociemniałych. Jako przedwojenna instruktorka została w 1949 usunięta z harcerstwa. Ponownie w ZHP, w okresie 1958-1959 była zastępczynią komendanta, a 1959-1960 komendantką Chorągwi Warszawskiej ZHP, w 1960-1967 kierownikiem Ośrodka Badań Głównej Kwatery ZHP. W latach 1958-1968 była członkinią Naczelnej Rady Harcerskiej, a w 1961-1964 członkinią Głównej Kwatery Harcerstwa, w 1967 otrzymała stopień harcmistrza Polski Ludowej.

Od 1945 pracowała w poradni psychologicznej, kierowanej przez dr Alinę Szemińską. Po ukończeniu studiów psychologicznych na Uniwersytecie Warszawskim pracowała od 1952 w Instytucie Badań Pedagogicznych Ministerstwa Oświaty oraz związała się z Katedrą Psychologii Wychowawczej UW, w której w 1958 podjęła stałą pracę na etacie adiunkta. W 1962 uzyskała stopień doktora, a następnie profesora.

Zajmowała się m.in. zagadnieniami poradnictwa zawodowego i profilaktyki trudności w nauce. W 1968 zorganizowała w Instytucie Psychologii Zespół do Badań Psychologicznych Mechanizmów Wychowania, a w latach 80. - Katedrę Psychologii Wychowawczej, którą kierowała. Pełniła funkcję prodziekana Wydziału Psychologii UW. Była koordynatorką programów badawczych z zakresu psychologii, aktywną badaczką i popularyzatorką psychologii wychowawczej, orędowniczką praw dziecka.

Była autorką wielu publikacji naukowych dotyczących problematyki zainteresowań dzieci i młodzieży, ich aktywności społecznej i intelektualnej, publikacji harcerskich, oraz wierszy. Prace swe publikowała również po przejściu na emeryturę. Opublikowała m.in. unikatowy dokument z dziejów rodu Feldblumów - polskich Żydów z Krakowa oraz kontrowersyjne opracowanie biograficzne o lewicowej instruktorce, naczelniczce harcerek propagującej zerwanie ze światowym skautingiem i przyjmowanie wzorców pionierskich - Wiktorii Dewitzowej.

Wybrane publikacje Antoniny Guryckiej:

Pochowana na cmentarzu Północnym na Wólce Węglowej w Warszawie.

Przypisy

Źródła i linki zewnętrzne