Apeniny Południowe - Polski Serwis Naukowy

Monte Pollino

Apeniny Południowe (wł. Appennino Meridionale) – najbardziej na południe wysunięta część młodych gór fałdowych – Apeninów. Rozciągają się od okolic Neapolu do Kalabrii. Główne rzeki na południowym zachodzie to Liri, Garigliano z dopływami Sacco, Volturno, Sebeto, Sarno, a na północy Trigno, Biferno i Fortore.

Góra – wypukła forma ukształtowania terenu o silnie urozmaiconej rzeźbie, wysokościach względnych w stosunku do najbliższych den dolinnych powyżej 300 m i dużym nachyleniu stoków. Ze względu na wysokości względne i stromość stoków wyróżnia się góry niskie, średnie i wysokie. Ze względu na sposób powstania wyróżnia się góry fałdowe, zrębowe i wulkaniczne.

Tarent (wł. Taranto, łac. Tarentum) – miasto i gmina w w regionie Apulia, w prowincji Tarent, w południowych Włoszech. Ważny handlowy i wojenny port morski na Morzu Śródziemnym, ośrodek przemysłu stalowego, chemicznego i spożywczego. W mieście znajdują się stocznie wojenne.

Szczyt Monte Gargano na wschodzie jest odizolowany, tak jak wulkaniczne wzniesienia koło Neapolu. Rejon ten jest poprzecinany liniami kolejowymi, podobnie jak inne części Apeninów, między innymi z Sulmony do Benewentu i Avellino. Rzymskie drogi przebiegały tak samo jak dzisiejsze linie kolejowe: Via Appia z Capui do Benewentu, starsza droga biegła do Venosy i Tarentu i dalej Brindisi, a Via Traiana biegła do Foggii i Bari.

Apeniny (wł. Appennini) – łańcuch górski we Włoszech, rozciągający się na długości 1350 km z północy na południe wzdłuż całego Półwyspu Apenińskiego i na szerokość od 40 do 200 km. Wyróżnia się Apeniny Północne (w tym Apenin Liguryjski i Toskański), Środkowe i Południowe.

Basilicata – region administracyjny w południowych Włoszech, o powierzchni 9992 km², 620,2 tys. mieszkańców i stolicą w Potenza (67,1 tys. mieszkańców). Gęstość zaludnienia 62 osób na km².

Dolina Ofanto, która ciągnie się w stronę Adriatyku, jest końcem pierwszego łańcucha tzw. Apeninów Lukańskich (Basilicata), rozciągającego się z zachodu na wschód. Drugi łańcuch biegnie z północy na południe, aż do równin Sibari. Najwyższym szczytem jest Monte Pollino (2248 m), który jest zarazem najwyższym szczytem Apeninów Południowych. Główne rzeki to Sele z dopływami zachodnimi: Negro i Calore oraz wschodnimi: Bradano, Basento, Agri, Sinni.

Reggio di Calabria (dawn. Region, Rhegium, Rhegion) – miasto i gmina w południowych Włoszech, nad Cieśniną Mesyńską, stolica prowincji Reggio di Calabria.

Volturno (w starożytności znana jako Volturnus, od łacińskiego volvere; kołysać, falować) – rzeka płynąca w środkowej części Półwspu Apenińskiego, we Włoszech. Należy do zlewiska Morza Tyrreńskiego.

Na południu Półwyspu Apenińskiego, w Kalabrii Apeniny dzielą się na 2 grupy. Pierwsza grupa ciągnie się do przesmyku między zatokami S. Eufemia i Squillace; znana jest jako "Sila", najwyższy szczyt to Botte Donato (1928 m). Druga grupa ciągnie się bardziej na południe półwyspu, na wschód od Reggio di Calabria. Najwyższy szczyt to Aspromonte (1956 m).

Morze Adriatyckie (alb. Det(i) Adriatik, serb. i chorw. Jadransko more, Jadran, słoweń. Jadransko morje, Jadran, wł. Mare Adriatico) – północne odgałęzienie Morza Śródziemnego. Morze Adriatyckie rozdziela Półwysep Apeniński od Bałkańskiego.

Aspromonte to masyw w południowych Włoszech w prowincji Reggio di Calabria. Leży blisko Cieśniny Mesyńskiej. Najwyższy szczyt masywu to Montalto (1956 m). Masyw jest częścią Parku Narodowego Aspromonte.

Bibliografia

Encyklopedia Audiowizualna Britannica – Geografia I – ISBN 978-83-60563-07-6

G. de Lorenzo Studi di geologia nell'Appennino Meridionale Naples volume=VIII 1896

Sacco, F. (1893-1899). "L'Appennino settentrionale". Bollettino della Società geologica Italiana.