Wergina (gr. Βεργίνα, mac., bułg. Кутлеш) - wieś i stanowisko archeologiczne w północno-wschodniej Grecji, na północ od Olimpu, w pobliżu miasta Weria, od 1996 roku wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Język grecki albo greka — język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi.

Elimeja lub Elimeotis (gr.: Ἐλίμεια, Elímeia) – starożytna kraina i królestwo w górnej Macedonii zamieszkałe przez plemię Elimeotów (gr.: οἱ Ἐλιμιῶται, oἱ Elimiōtai), graniczące z Perrajbią na południu, z Pierią na wschodzie, z Tymfają na południowym zachodzie, z Orestis na północnym zachodzie oraz z Eordają na północy. W miejscowości Kozani znaleziono groby z końca VI w. p.n.e., w którym były dwie bransolety i srebna czara zawierająca jedną z najstarszych inskrypcji w Macedonii: „święta [własność] Ateny w Megarze”. Elimeoci mieli swego króla i lokalną dynastię oraz mówili zachodnim dialektem języka greckiego. W początkowym okresie Elimeja była politycznie związana z epirockim plemieniem Molossów, dzięki czemu mogła korzystać z ich zimowych pastwisk nadmorskich nizin. W późniejszym okresie była częściowo niezależna od Macedonii. Stolicą królestwa było miasto Ajane (Aiani), które jest lokalizowane około 20 km na południe od miasta Kozani w północnej części doliny rzeki Aliakmon (Haliakmon). Obecnie Ajane jest miastem w północnej Grecji, prefekturze Kozani i na obrzeżu zachodniej Macedonii. Elimeja razem z Tymfają, Orestis, Linkos, Eordają, Pelagonią i Derriopią tworzyła starożytną górną (tj. górzystą) Macedonię. Rodzima dynastia rządziła Elimeją do r. 348 p.n.e., kiedy to państwo zostało wcielone do Macedonii. Z tej dynastii królewskiej wywodził Antygon I Jednooki, wódz Aleksandra Macedońskiego, król Azji oraz założyciel dynastii Antygonidów. Był on wnukiem Machatasa, młodszego brata Derdasa III, ostatniego króla Elimei.

Krateros - (gr.Κρατερός) król Macedonii. Krateros zdobył władzę po zamordowaniu swojego poprzednika. Za rządów Archelaosa Krateros był uczniem w szkole chłopców królewskich (paziów). Według przekazów w zamian za spędzanie intymnych chwil z królem ten obiecał mu rękę jednej z jego córek. Gdy jednak Archelaos wydał swoją córkę za jednego z obcych monarchów Krateros w zemście wraz z dwoma innymi paziami żywiącymi również żal do Archelaosa zabili króla podczas polowania. Według innej wersji Krateros zabił króla podczas polowania całkowicie przypadkowo. Po obwołaniu się królem nie zdołał jednak uzyskać dostatecznego poparcia i po czterech dniach został zamordowany. Po jego śmierci tron objął maleńki syn Archelaosa, Orestes.

Timoteos z Miletu (międy końcem V a początkiem III w. p.n.e.) - poeta i muzyk grecki, twórca liryki chóralnej. Żył przede wszystkim w Atenach, miał spędzić też jakiś czas na dworze władcy Macedonii Archelaosa I.

Kwintus Kurcjusz Rufus – rzymski historyk i senator. Prawdopodobnie żył i tworzył za czasów cesarza Klaudiusza. Jego jedyne zachowane dzieło, Historiae Alexandri Magni, jest napisaną po łacinie, dziesięciotomową biografią Aleksandra Wielkiego. Pierwsze dwa tomy zaginęły, pozostałe osiem jest niekompletnych. Dzieło jest napisane płynnie, ale odsłania brak wiedzy autora w dziedzinie geografii, chronologii oraz wojskowości. Kurcjusz Rufus skupia się raczej na cechach charakteru Aleksandra.

Hetajrowie (gr. εταιροι, hetairoi) - tzw. towarzysze - ciężkozbrojna jazda macedońska rekrutująca się z przedstawicieli arystokracji, stanowiąca królewską gwardię przyboczną, dowodzoną podczas bitwy bezpośrednio przez króla.