Archibald Cox, Jr (ur. 17 maja 1912 w Plainfield, zm. 29 maja 2004 w Brooksville) – amerykański prawnik, który pracował jako Państwowy Radca Prawny USA za kadencji Johna F. Kennedy'ego, a później zyskał rozgłos jako główny prokurator podczas procesu związanego z aferą Watergate.

Młodość i kariera prawnicza

Cox był synem Archibalda i Frances Perkins Cox. Pochodził z Plainfield (New Jersey) w stanie New Jersey. Uczęszczał do szkoły Wardlaw-Hartridge, która później zmieniła nazwę na Wardlaw Country Day. Ukończył college na Harvardzie w 1934 r., a następnie Szkołę Prawniczą na Harvardzie w 1937 r. Wówczas został członkiem korporacji prawniczej Phi delta phi. Wstąpił również do kancelarii adwokackiej Ropes, Gray, Best, Coolidge & Rugg, szerzej znanej jako Ropes & Gray. Podczas drugiej wojny światowej przystąpił do Narodowej Rady Obrony (National Defense Board), a następnie zatrudnił się w urzędzie Państwowego Radcy Prawnego.

Po zakończeniu wojny, rozpoczął fakultety na Harvardzie, gdzie wykładał prawo odszkodowawcze, administracyjne, konstytucyjne oraz prawo pracy. W tym czasie został również doradcą Johna F. Kennedy'ego. Pisał dla niego także przemówienia. Kennedy był wówczas senatorem z okręgu Massachusetts. W 1961 r. Cox stał się członkiem administracji prezydenta Kennedy'ego na stanowisku Państwowego Radcy Prawnego. W czasie gdy cywilne demonstracje były rozganiane z wykorzystaniem psów i pałek policyjnych, Cox starał się wprowadzić prawne środki przeciwdziałania niesprawiedliwości, występując często przed Sądem Najwyższym. Był między innymi zaangażowany z sprawę Baker v. Carr, dotyczącą zmiany podziału głosów z poszczególnych stanów, a także w sprawę pomiędzy Motelem Heart of Atlanta vs. rząd Stanów Zjednoczonych, związaną z dyskryminacją rasową Amerykanów pochodzenia afrykańskiego przy zakwaterowaniu w Motelu Heart of Atlanta oraz w sprawę Karolina Południowa vs. Katzenbach, która utrzymała w mocy Akt dotyczący prawa do głosowania. W 1965 r. powrócił do pracy w szkole prawniczej.