Rudolf Habsburg-Lotaryński, arcyksiążę austriacki (Rudolf Franz Karl Joseph, ur. 21 sierpnia 1858 w Laxenburgu, zm. 30 stycznia 1889 w Mayerling) – był synem i następcą cesarza Austrii Franciszka Józefa i cesarzowej Elżbiety. Jego samobójcza śmierć w Mayerling w 1889 stała się międzynarodowym skandalem.

Dzieciństwo i młodość

Młody arcyksiążę Rudolf

Rudolf urodził się w 1858, jako pierwszy syn i trzecie dziecko cesarskiej pary. W najwcześniejszych dniach swego życia, zgodnie z ówczesnym zwyczajem, został zabrany od matki i przekazany w opiekę arcyksiężnej Zofii, matce ojca. Następca tronu nie widywał często swych rodziców. Cesarzowa, która spędzała czas na podróżach i pielęgnowaniu urody, nie czuła się związana ze swoimi dziećmi. Cesarz zaś, człowiek twardo stąpający po ziemi i bez reszty oddany obowiązkom, przekładał surowość nad ojcowskie uczucie.

Dzieciństwo spędził więc Rudolf samotnie, pozbawiony kontaktu z rówieśnikami, wychowywany przez surowych guwernerów, zawodowych żołnierzy wybieranych przez cesarza, którzy z wrażliwego chłopca chcieli uczynić godnego cesarskiego tytułu mężczyznę.

Surowe wychowanie i brak miłości ze strony rodziców przyczyniły się z pewnością do późniejszych problemów emocjonalnych Rudolfa.

Młody arcyksiążę Rudolf.

Pewnego dnia sześcioletni chłopiec został pozostawiony sam w ogrodzie zoologicznym, jego wychowawca wymknął się szybko, krzycząc z daleka: " Uwaga! Dzik! ". Przestraszone dziecko głośno krzyczało, a im bardziej było przelęknione, tym dłużej nikt nie przychodził mu z pomocą. Cesarzowa Elżbieta doprowadziła w końcu do tego, że preceptor został zwolniony. Incydent ten nie zbliżył jednak matki do Rudolfa, który cierpiał, nie mogąc widywać jej częściej.

Każdego dnia pogłębiała się przepaść dzieląca cesarza od syna, który po latach zwierzył się swemu kuzynowi, arcyksięciu Janowi Salwatorowi: " Między ojcem a mną jest szklana ściana. Widzimy się nawzajem, ale nie ma między nami żadnego poczucia wspólnoty".

10 maja 1881 ożenił się z belgijską księżniczką Stefanią Klotyldą, córką Leopolda II Koburga. Wesele odbyło się z wielką pompą i splendorem godnym przyszłego cesarza. Rudolf wydawał się być zakochany w swej młodziutkiej żonie, którą jego matka nazywała "tłustą słonicą". Po narodzinach ich jedynego dziecka, arcyksiężniczki Elżbiety Marii (21 września 1883), książęca para bezpowrotnie oddaliła się od siebie (co było też spowodowane licznymi chorobami wenerycznymi Rudolfa, których nabawił się z powodu swej chronicznej niewierności).

Cierpiący na neurastenię arcyksiążę pociechy szukał w alkoholu, morfinie i kobiecym towarzystwie.

czytaj dalej: [2], [3]