Pauzaniasz - (gr.Παυσανίας, Pausanίas) król Macedonii z rodu Argeadów. Był synem króla Macedonii Aeroposa II. Tron objął po po śmierci swojego kuzyna Amyntasa II. Zmarł w 393.

Antygonidzi – dynastia macedońska wywodząca się od jednego z diadochów, Antygona Jednookiego, władająca Macedonią w okresie hellenistycznym. Jej zmierzch wiązał się z podbiciem Macedonii przez Rzymian i utworzeniem z niej rzymskiej prowincji.

Argajos II - (gr. Αργαίος) był królem Macedonii z dynastii Argeadów. Po śmierci ojca królem został kilkuletni brat Argajosa, Orestes którego opiekunem stał się wuj obu braci, Aeropos. Po kilku latach Aeropos przejął władzę królewską a o losie Orestesa wszelkie źródła milczą. Gdy niespodziewanie umarł Aeropos w państwie zapanował chaos. W ciągu niespełna dwóch lat na tronie zasiadało trzech królów z których ostatni, Amyntas III wstąpił na tron w 393. Wykorzystując osłabienie królestwa Argajos wraz ze swym bratem Pauzaniaszem poprosili króla Ilirów, Bardylisa o pomoc w zdobyciu macedońskiego tronu. Pod koniec 393 Bardylis najechał Macedonię i osadził na tronie Argajosa. Argajos zdołał utrzymać się na tronie przez kolejne dwa lata aż do powrotu Amyntasa któremu w odzyskaniu tronu pomogli Tesalowie. W 359 przyniósł Argajosowi kolejną szansę na zdobycie tronu. W tym czasie w Macedonii władzę przejął po śmierci Perdikkasa III jego maleńki synek Amyntas IV. Argajos zaciągnął najemników, zebrał też wokół siebie macedońskich wygnańców a także zadbał o poparcie Aten obiecując im w zamian oddanie Amfipolis. Przewidując taki obrót spraw sprawujący w imieniu Amyntasa władzę jego wuj Filip wycofał macedoński garnizon z Amfipolis. Filip liczył na wycofanie ateńskiego poparcia dla Argajosa, przeliczył się jednak gdyż ateńskie zgromadzenie mimo wieści o opuszczeniu Amfipolis przez Macedończyków nie zmieniło zdania i wysłało na północ 3 tys. hoplitów. Argajos wraz z Ateńczykami wylądowali w Methone na macedońskich wybrzeżu. Dowódca ateński, Mantias wysłał przodem Argajosa wraz z najemnikami i towarzyszącymi mu macedońskimi wygnańcami by wybadać na jakie poparcie może liczyć wśród Macedończyków. Argajos dotarł do starej stolicy Macedonii, Ajgaj gdzie jednak nikt się do niego nie przyłączył. Nie wiedząc co robić dalej zawrócił do Methone. Drogę przegrodził mu jednak Filip na czele macedońskiej armii. W stoczonej bitwie siły Argajosa zostały rozbite a niedobitki otoczone na wzgórzu. Filip zwrócił się do otoczonych (głównie najemników) z propozycją pokoju w zamian za wydanie Argajosa i towarzyszących mu Macedończyków. Najemnicy przystali na jego propozycję i wydali Argajosa którego skazano na śmierć za zdradę.

Archelaos I (gr. Άρχέλαος Α) – król Macedonii z rodu Argeadów. Panowanie Archelaosa odznaczało się wzrostem zamożności i siły militarnej państwa. Zapamiętany został przez potomnych jako reformator i mecenas sztuki.

Przez starożytny Iran należy rozumieć nie terytorium tożsame z dzisiejszym Iranem, ale tzw. Wielki Iran, wyodrębniany ze względu na wspólnotę kulturową i historyczną, a w starożytności przede wszystkim językową. W tej epoce obejmował on oprócz dzisiejszego Iranu także Azję Środkową po Syr-Darię, stepy dzisiejszej południowej Rosji i Ukrainy zamieszkane od VIII/VII wieku p.n.e. przez irańskich koczowników oraz zachodni i środkowy Afganistan łącznie z pakistańską częścią Beludżystanu. Należy jednak tutaj zauważyć że mieszkający na terenie Ukrainy Scytowie i Sarmaci znaleźli się już w V w. p.n.e. pod silnym wpływem kultury greckiej i zaangażowani w sprawy europejskie zaczęli mieć odrębną od reszty Irańczyków historię.

Perdikkas II - (gr.Περδίκκας Β) król Macedonii z rodu Argeadów. Dzięki swym zdolnością dyplomatycznym i szybkim zmianą sojuszów potrafił zręcznie lawirować między Atenami a Spartą w czasach wojny peloponeskiej. Na czasy panowania Perdikkasa przypada początek wieloletniego kryzysu państwa, a także osłabienie władzy i wpływów macedońskich wśród królestw tzw. Górnej Macedonii.

Wojny diadochów – konflikty zbrojne pomiędzy wodzami Aleksandra Wielkiego toczone po jego śmierci o panowanie nad stworzonym przez niego imperium. Toczyły się z przerwami w latach 321–286 p.n.e. Wodzów tych nazywano diadochami (z gr. διάδοχοι diadochoi – następcy). Tylko dwóch z nich chciało z pełni zachować imperium Aleksandra, inni pragnęli stworzyć własne, niezależne państwa. Władcy stoczyli pomiędzy sobą pięć wojen. Do decydującej rozgrywki doszło w 301 roku p.n.e. pod Ipsos, po której ostatecznie załamała się dominacja Antygonidów. Jednak jeszcze kilkanaście lat diadochowie walczyli między sobą o poszczególne części imperium Aleksandra.