Arsenio Erico - Polski Serwis Naukowy

Arsenio Pastor Erico Martínez (30 marca 1915 – 23 lipca 1977) – paragwajski napastnik, najlepszy strzelec w historii pierwszej ligi argentyńskiej. Uważany jest za najlepszego piłkarza w dziejach futbolu paragwajskiego.

Erico urodził się w stolicy Paragwaju Asunción. Karierę rozpoczął w miejscowym Nacionalu, a w pierwszym składzie klubu zadebiutował mając zaledwie 15 lat.

Na początku lat 30. Erico wchodził w skład drużyny piłkarskiej paragwajskiego Czerwonego Krzyża, która rozgrywała mecze na terenie Argentyny by zebrać fundusze na wojnę o Chaco. Z powodu toczonej wojny i różnych późniejszych perturbacji Erico nigdy nie zagrał w reprezentacji Paragwaju (choć wystąpił w niej jego mniej znany brat Adolfo Alfredo Erico).

Mistrzem Argentyny w roku 1939 został klub Independiente Buenos Aires, natomiast tytuł wicemistrza Argentyny zdobyły dwa kluby - River Plate Buenos Aires i Huracán Buenos Aires (przyczyną tego była równa ilość zdobytych punktów oraz nierozstrzygnięty mecz barażowy).

Primera División Argentina, najwyższa klasa rozgrywkowa dla klubów piłkarskich w Argentynie, jej rozgrywki wyłaniają mistrza kraju. W sezonie 2005/2006 występuje w niej 20 zespołów. Rozgrywki są podzielone na dwie równorzędne części: Apertura (sezon otwarcia, od sierpnia do grudnia) oraz Clausura (sezon zamknięcia, od lutego do czerwca). Obydwie części wyłaniają dwóch równorzędnych mistrzów sezonu. W Argentynie nie ma natomiast krajowych rozgrywek pucharowych, jak w krajach europejskich. Primera División jest zaliczana przez Międzynarodową Federację Historyków i Statystyków Futbolu do 5 najlepszych lig świata razem z angielską Premier League, hiszpańską Primera División, włoską Serie A oraz niemiecką Bundesligą. Zasady spadku określa tabela trzyletnia, z której dwa najgorsze zespoły są relegowane. Mistrz i wicemistrz 2. ligi awansują bezpośrednio do Primera División, trzecia drużyna rozgrywa dwumecz barażowy z trzecią najgorszą drużyną tabeli trzyletniej.

Z powodu świetnej gry podczas meczów towarzyskich w wymienionym tournée, podpisał z nim zawodowy kontrakt klub Club Atlético Independiente. Erico zadebiutował w lidze argentyńskiej 6 maja 1934 roku w wyjazdowym meczu Independiente przeciwko Boca Juniors (remis 2:2) i swoją grą, a szczególnie świetnymi główkami, szybko dorobił się przydomku "skaczący diabeł". Mając 175 cm wzrostu w walce o górne piłki wygrywał ze znacznie wyższymi rywalami. Szczególnie często wytrącał głową piłkę z rąk bramkarzy. Obok tych cech wyróżniał się także wybitną techniką, dyblingiem oraz ponadprzeciętną sprawnością fizyczną.

Alfredo Stéfano Di Stéfano Laulhé (ur. 4 lipca 1926 w Barracas, Buenos Aires) – były argentyński piłkarz, uznawany za jednego z najwybitniejszych w historii. Występował na pozycji środkowego napastnika, rzadziej w pomocy. Także trener.

Club Atlético Independiente jest argetyńskim klubem piłkarskiem z miasta Avellaneda. W swojej historii zdobył 14 tytułów mistrza Argentyny, co jest trzecim wynikiem w historii zawodowych rozgrywek. Klub ma też na koncie 7 zwycięstw w rozgrywkach Copa Libertadores w tym cztery sukcesy z rzędu w latach 1972-75.

Wkrótce jednak Erico nabawił sie choroby, która spowodowała długą przerwę w grze. Następnie w 1935 roku dwa razy złamał rękę. Po powrocie do zdrowia szybko przypomniał wszystkim o swoim talencie i poprowadził Independiente do mistrzostwa w 1938 i 1939 roku. Pod koniec swej kariery przeszedł do klubu Huracánu, gdzie w 1947 roku rozegrał 7 meczów i odszedł na piłkarską emeryturę.

Erico był królem strzelców trzy razy z rzędu – w 1937 (47 bramek), 1938 (43) i w 1939 (40). Jest strzelcem wszech czasów ligi argentyńskiej – w latach 1934-46 w 332 meczach zdobył 293 gole. Bliski pobicia jego wyczynu był jedynie Ángel Labruna, który zdobył w swojej karierze 292 bramki.

Arsenio Erico stanowił natchnienie dla wielkiego gracza argentyńskiego Alfredo Di Stéfano, który uważa go za jednego z największych piłkarzy wszech czasów, a na pewno najlepszego środkowego napastnika w dziejach światowego futbolu. Erico zmarł w 1977 roku.

Podsumowanie kariery

Arsenio Erico w magazynie El Gráfico, czerwiec 1969

Literatura

Tomasz Wołek, Encyklopedia piłkarska FUJI: Copa America. Historia mistrzostw Ameryki Południowej 1910-1995, Wydawnictwo GiA, Katowice 1995, ISBN 83-902751-2-0, str. 52-53

Przypisy

*Tomasz Wołek, Encyklopedia piłkarska FUJI: Copa America. Historia mistrzostw Ameryki Południowej 1910-1995, Wydawnictwo GiA, Katowice 1995, ISBN 83-902751-2-0, str. 52-53

Linki zewnętrzne

Opis kariery Arsenio Erico