Artur Międzyrzecki - Polski Serwis Naukowy

Artur Międzyrzecki w Polskim PEN-Clubie, Warszawa, 1996

Nagrobek Artura Międzyrzeckiego na Cmentarzu Powązkowskim, Warszawa, 30 lipca 2006 r.

Artur Adam Międzyrzecki (ur. 6 listopada 1922 w Warszawie, zm. 2 listopada 1996 tamże), polski poeta, tłumacz literatury francuskiej i anglosaskiej, autor słów piosenek, działacz społeczny i polityczny.

Polskie Siły Zbrojne – zorganizowane formacje wojskowe, utworzone jesienią 1939 poza granicami Polski, na podstawie międzysojuszniczych umów podpisanych przez Wielką Brytanię i Francję. Polskimi Siłami Zbrojnymi dowodził Naczelny Wódz.
Monte Cassino (Montecasino), wzgórze we Włoszech (Apeniny Środkowe), nad doliną rzeki Liri, między Rzymem i Neapolem. Wysokość 519 m n.p.m. U podnóża góry znajduje się miasto Cassino. Na szczycie wznosi się opactwo benedyktyńskie z 529 roku. W czasie II wojny światowej miały tu miejsce walki pomiędzy wojskami alianckimi a niemieckimi.

W latach 1940-1942 przebywał w ZSRR, następnie w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie (brał udział w walkach o Monte Cassino). Po wojnie, do 1949 r. we Francji (gdzie studiował), następnie powrócił do kraju.

W latach 1956–58 współredaktor "Nowej Kultury", 1965–68 "Poezji". Publikował także na łamach tygodnika "Świat". W latach 1970-1974, razem z żoną - Julią Hartwig przebywał w USA,

Od 1991 r. prezes polskiego Pen Clubu, wiceprezes światowego PEN. Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Jean Nicolas Arthur Rimbaud /IPA: [ʁɛ̃bo]/ (ur. 20 października 1854 w Charleville-Mézières, zm. 10 listopada 1891 w Marsylii), francuski poeta zaliczany do grona tzw. poètes maudits.
Edward Estlin Cummings, znany jako E. E. Cummings lub e.e. cummings (ur. 14 października 1894, zm. 3 września 1962) – amerykański poeta, dramaturg i malarz, jeden z głównych przedstawicieli nowojorskiej awangardy literackiej pierwszej połowy XX wieku.

W latach pięćdziesiątych autor prokomunistycznych wierszy propagandowych (np. Wiersz o śmierci Stalina). Oprócz twórczości własnej dokonał również przekładów utworów Apollinaire'a, Rimbauda, Baudelaire'a, Mandelsztama.

W latach siedemdziesiątych uczestniczył w pracach Centrum Dialogu (Editions du Dialogue) Księży Pallotynów w Paryżu (dyrektor ks. Józef Sadzik).

W 1992 r. wydał wraz z żoną Julią Hartwig antologię poezji amerykańskiej Opiewam nowoczesnego człowieka.

Pallotyni, właściwie Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego (łac. Societas Apostolatus Catholici – SAC) – katolicka wspólnota księży i braci, założona przez św. Wincentego Pallottiego w 1. połowie XIX wieku. Pallotyni charakteryzują się licznymi dziełami duszpasterskimi i misyjnymi na wszystkich kontynentach oraz promowaniem współpracy z ludźmi świeckimi. Pallotyni są integralną częścią Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego, a według prawa kanonicznego są stowarzyszeniem życia apostolskiego na prawie papieskim. Pallotyńskie wyższe seminarium duchowne w Polsce znajduje się w miejscowości Ołtarzew koło Warszawy, w gminie Ożarów Mazowiecki (powiat warszawski zachodni).
Józef Sadzik (ur. 16 lutego 1933 w Sułkowicach k. Krakowa, zm. 26 sierpnia 1980 w Osny k. Paryża) - ksiądz pallotyn, założyciel i długoletni dyrektor działającego na emigracji drukującego pozycje w języku polskim wydawnictwa Éditions du Dialogue.

Twórczość

Namiot z Kanady. Wiersze 1942-44. Rosja, Iran, Irak, Palestyna, Liban, Egipt (poezje; Przedmowa: W. Kamiński; Tel Awiw, Przez Lądy i Morza na Wschodzie 1944)

Strony przydrożne (Wiersze; Paryż 1949)

Szyby Auchel (poemat; Książka i Wiedza 1951)

Światło nowej dzielnicy (poezje; Czytelnik 1952)

Noc noworoczna (poezje; Czytelnik 1953)

Wieczory muranowskie (szkice literackie; PIW 1954)

Cztery pory roku (autor tekstu w albumie; oprac. red. i ilustr.: B. i S. Bałukowie. Oprac. graf.: K. Mann; Polonia 1955)

Południe (poezje; Czytelnik 1956)

Opowieści mieszkańca namiotów i inne opowiadania (MON 1957; Wydanie następne łącznie z tomem Powrót do Sorrento pt. Opowieści mieszkańca namiotów; Powrót do Sorrento: wydanie 2: Czytelnik 1965, 1982)

Warszawa Prusa i Gierymskiego. Szkice z dawnej Warszawy (Arkady 1957)

Wiersze wybrane (PIW 1957)

Powrót do Sorrento (szkice literackie; MON 1958; Wyd. następne łącznie z tomem Opowieści mieszkańca namiotów pt. Opowieści mieszkańca namiotów; Powrót do Sorrento: wydanie 2: Czytelnik 1965, 1982)

Kombatanci i podróżnicy. Z l6 rysunkami z podróży na Wschód Juliusza Słowackiego(Czytelnik 1960)

Noc darowana (poezje; PIW 1960)

Jaś i Małgosia. Bajka w 7 odsłonach (wespół z Julią Hartwig; Prapremiera: Teatr Komedia, Warszawa 1961; Druk w: Bajki zza kurtyny. Sztuki dla teatru dziecięcego, Centralny Ośrodek Metodyczny Upowszechniania Kultury 1972)

Przygody Poziomki (opowieść dla dzieci; wespół z Julią Hartwig; Nasza Księgarnia 1961; Wydanie 2 pt.: Przygody Poziomki, 1967)

Pan Nobo. Dalsze przygody Poziomki Nasza Księgarnia 1964; Wydanie 2 pt.: Przygody Poziomki 1967)

Piękne zmęczenia (poezje; Czytelnik 1962)

Tomcio Paluch (bajka dla dzieci; Prapremiera: Teatr Komedia, Warszawa 1962)

Śmierć Robinsona. (opowiadania; Czytelnik 1963, 1976; Przekł. niem.: Kongress der Blumenzuchter, przeł. Peter Lachmann, München 1966)

Czego chce pies? (wiersze dla dzieci; Ruch 1964, 1967)

Poezja dzisiaj (szkice; PIW 1964)

Selekcje (wiersze i proza poetycka; Czytelnik 1964)

Na przykład Ogród Saski (wiersze dla dzieci; Ruch 1965)

Ekspedycja (sztuka w 3 aktach; "Dialog" nr 3/1966)

Zamówienia (poezje; Czytelnik 1968)

Wielki pościg (powieść dla młodzieży; wespół z Julią Hartwig; Nasza Księgarnia 1969)

Dialogi i sąsiedztwa (PIW 1970)

Złota Papuga. Opowieść o przygodach i miłostkach Franciszka Diabola-Diablotki (Czytelnik 1970, 1979; przekład węgierski: Aż aranypapagaj, przeł.l I. Fejer, Budapest 1972)

Wybór wierszy (Czytelnik 1971)

14 poems (poezje w języku ang.; USA, The Windhover Press 1972)

Wygnanie do rymu (poezje; PIW 1977)

Poezje wybrane (LSW 1979)

Wiek mentorów (opowiadania; Czytelnik 1979)

Poezja (PIW 1980)

Czuwanie (powst. 1981; Warszawa 1984; Druk bibliofilski. Wiersz dedykowany Jerzemu Andrzejewskiemu)

Ptaki [Wiersze z l. 1968-1970]; I nie ma ciebie dawnego. [Wiersze z l. 1976-1981]. (Druk bibliofilski. dwuczęściowy; Grafiki do wierszy: A. Graczykowski; Correspondance des Arts 1981)

Wojna nerwów (poezje; Czytelnik 1983)

Koniec gry (poezje; Czytelnik 1987)

Między nami mówiąc (proza wspomnieniowa; PIW 1992)

To samo miasto, ta sama miłość. Opowiadania i fragmenty dzienników (Czytelnik 1992)

Wiersze dawne i nowe (Fundacja NOWEJ 1992)

I nie ma ciebie dawnego [Wiersze z l. 1975-1993]. (Z linorytem Tadeusza Nuckowskiego; Gdzie indziej 1993)

Rzeka czarownic [Wiersze wybrane z lat 1944-1994] (Tikkun 1994)

U progu XXI wieku. O Monte Cassino - cezaryzmie - i minimum powagi - o pięknej lokalności poezji - o Rimbaudzie i klasykach - o surrealizmie i poezji amerykańskiej - o hasłach: „śmierć intelektualistom!", „wykosić wszystko, co wystaje!" i „patrz pan, szatan!". Z pisarzem rozmawia Tadeusz Kraśko. (Baran i Suszczyński 1996)

Nieskończona przejrzystość (wybór poezji; Znak 1999)

Literatura francuska określa wszystkie dzieła napisane przez autorów narodowości francuskiej lub posługujących się językiem francuskim. Jej historia rozpoczyna się w starofrancuskim, w średniowieczu i trwa do współczesności. Jest jedną z najbogatszych literatur na świecie.
Witold Roman Lutosławski (ur. 25 stycznia 1913 w Warszawie, zm. 7 lutego 1994 w Warszawie), polski kompozytor współczesny i dyrygent, także pianista. Syn Józefa Lutosławskiego. Uważany za najwybitniejszego – obok Chopina i Szymanowskiego – polskiego kompozytora wszech czasów.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)