|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: O Bizancjum opowie 20 sierpnia prof. dr hab. inż. Stanisław Massel w ramach Letnich Spotkań z Nauką nad jeziorem Wdzydze w Czarlinie-Skoczkowie, organizowanych przez Instytut Budownictwa Wodnego (IBW) PAN w Gdańsku wspólnie z Instytutem Oceanologii (IO) PAN w Sopocie.J... Pod hasłem "Gdzie jest matematyka?" rozpocznie się 26 listopada w Ośrodku Szkoleniowo-Wypoczynkowym w Soczewce koło Płocka trzydniowa konferencja zorganizowana przez Stowarzyszenie na rzecz Edukacji Matematycznej, Instytut Matematyki Un... 52 proc. Polaków nie uprawia sportu i nie korzystna z żadnych form aktywności fizycznej - wykazały badania TNS OBOP. Zaledwie 10 proc. badanych jest aktywnych codziennie lub prawie codziennie. Najwięcej osób twierdzi, że spaceruje. 75 proc. badanych ... Aż ponad 40 proc. Polaków w wieku 65-74 lat nie ma już żadnych zębów, co jest ewenementem wśród krajów najbardziej rozwiniętych - alarmowali specjaliści podczas konferencji ,,Stomatologia 2011" Naczelnej Rady Lekarskiej, która w środę odbyła się w Warszawi... Naukowcy badający stanowisko archeologiczne na terenie lotniska na wyspie Guernsey ustalili, że obok odkrytego wcześniej stanowiska rzemieślniczego sprzed ponad 3500 lat mogło znajdować się ludzkie siedlisko.Podczas prac ziemnych związanych z ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
Arystarch z SamotrakiCzy wiesz że...? Puchlina wodna - historyczne określenie medyczne dotyczące schorzenia polegającego na gromadzeniu nadmiernej ilości wody (płynu przesiękowego) w jamach ciała - jamie otrzewnej (puchlina brzuszna, wodobrzusze), jamie opłucnej, worku osierdziowym, układzie komorowym mózgu (wodogłowie). Nie występuje we współczesnej medycynie. Można ją prawdopodobnie traktować jako synonim obrzęków uogólnionych (łac. anasarca). Arystofanes z Bizancjum (ok. 257 - ok. 180 p.n.e.), grecki filolog. Uczeń Eratostenesa i nauczyciel Arystarcha z Samotraki. Do jego najważniejszych dzieł należą: Arystarch z Samotraki (ur. 216 p.n.e. – zm. 144 p.n.e.) – grecki gramatyk, uczeń Arystofanesa z Bizancjum. Uznawany jest za twórcę krytyki literackiej – był autorem ponad 800 komentarzy do utworów poetyckich. Po śmierci swego nauczyciela został dyrektorem Biblioteki Aleksandryjskiej. Zmarł na wyspie Cypr, gdzie został dotknięty puchliną wodną i zagłodził się na śmierć. Gramatyka (z greki [τέχνη] γραμματική) – dział językoznawstwa zajmujący się badaniem reguł, które rządzą generowaniem wyrazów i zdań języka. W zakres gramatyki wchodzą: fonologia, morfologia, składnia. Terminem tym określa się także sam zbiór reguł określających zasady tworzenia poprawnych wypowiedzi, zatem można powiedzieć, że każdy język ma własną gramatykę.
Biblioteka Aleksandryjska - największa biblioteka świata starożytnego założona w Aleksandrii przez Ptolemeusza I Sotera za radą Demetriusza z Faleronu (datuje się to wydarzenie na lata około 350-283 p.n.e.). BibliografiaStarożytna Grecja – cywilizacja, która w starożytności rozwijała się w południowej części Półwyspu Bałkańskiego, na wyspach okolicznych mórz (Egejskiego, Jońskiego), wybrzeżach Azji Mniejszej, a później także w innych rejonach Morza Śródziemnego. W epoce brązu powstały na tym obszarze wysoko rozwinięte kultury: minojska na wyspie Krecie, a w Grecji właściwej mykeńska, która później zdominowała Kretę. Wraz z końcem epoki brązu nastąpił gwałtowny upadek cywilizacji mykeńskiej i nastały tzw. wieki ciemne, z których wyłoniła się (ok. VIII w. p.n.e.) kultura Grecji archaicznej z ludnością żyjącą w miastach-państwach zwanych polis. Za okres szczytowego rozwoju cywilizacji greckiej uznaje się okres klasyczny (V-IV w. p.n.e.), kiedy to Grecy odepchnęli zagrożenie perskie, a najpotężniejsze polis (Ateny, Sparta, Teby) toczyły wojny o hegemonię. W drugiej połowie IV w. p.n.e. dominację nad Grekami uzyskało zhellenizowane państwo macedońskie, a jego władca - Aleksander Wielki - podbijając imperium perskie rozprzestrzenił kulturę grecką na ogromne obszary Azji i zapoczątkował okres hellenistyczny. W wiekach II i I p.n.e. państwa greckie dostały się pod panowanie imperium rzymskiego.
Krytyka literacka – działalność intelektualna polegająca na dyskusji, ocenianiu i interpretacji dzieł literackich i ogólnie literatury. Krytyka literacka z założenia nie jest wyrazem metody naukowo-badawczej, lecz przekonań ideowo-artystycznych. Za prekursora krytyki literackiej uważa się Arystarcha z Samotraki. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |