|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Piotr Skalimowski z Uniwersytetu Jagiellońskiego został laureatem konkursu podatkowego Moneta Aurea, a Mateusz Szewczyk z Uniwersytetu Szczecińskiego zwyciężył konkurs Moneta Platina, w którym sprawdzana była wiedza o rachunkowości, audycie i sprawozdaw... Audiodeskrypcję - system, dzięki któremu osoby niewidome i niedowidzące mogą zapoznać się z treścią dzieła sztuki - uruchomiono we wrocławskiej Panoramie Racławickiej. Audiodeskrypcja to technika, która dzięki opisom słownym umożliwia osobom niewidomym odbió... Czechy i Polska tworzą wspólny system monitorowania zanieczyszczeń i jakości powietrza na polsko-czeskim pograniczu. System uruchomiony zostanie już na początku 2011 roku. Przedstawiciele uczestniczących w projekcie instytucji poinformowali w środę w Ostrawie, ... Od niedawna grupa naukowców dyskutuje nad potencjalnym zastosowaniem polilaktydu (PLA) jako polimeru biomedycznego, biodegradowalnego otrzymywanego z surowców naturalnych.
[size=12]Głównym substratem używanym do wytwarzania związków wielko... Wyniki nowych badań przeprowadzonych w Szwecji pokazują, że dzieci spożywające ryby przed dziewiątym miesiącem życia są mniej zagrożone pojawieniem się w świszczącego oddechu w wieku przedszkolnym. To jednak może ulec zmianie w przypadku przejścia terapii antybiotykami o s...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 As - moneta Czy wiesz że...? Taran (dziób okrętu) - element konstrukcji dawnych okrętów, służący do topienia okrętów wroga przez taranowanie - uderzanie własnym okrętem w okręt wroga. Taran stosowany był pierwotnie w starożytności na okrętach wiosłowych, m.in. greckich, fenickich, asyryjskich i rzymskich. Miał on formę wydłużonego pod wodą i zaostrzonego dziobu okrętu lub zaostrzonej belki wystającej z dziobu. Taran umieszczony był na linii wodnej lub pod wodą i jego zadaniem było przebicie burty atakowanego okrętu pod wodą, co powodowało jego zatonięcie. W epoce okrętów żaglowych statki nie miały taranu z uwagi na małą przydatność tego sposobu walki na żaglowcach. Janus – jedno z najważniejszych bóstw staroitalskich, czczony w starożytnym Rzymie. Był bogiem wszelkich początków, a także opiekunem drzwi, bram i mostów, patronem umów i układów sojuszniczych. Od niego pochodzi łacińska nazwa miesiąca stycznia (Ianuarius) jako pierwszego miesiąca w roku. Był utożsamiany także z bogiem poranków - Matutynem. 
 As (łac. as) – moneta z brązu, podstawowa jednostka monetarna w starożytnym cesarstwie rzymskim, bita od ok. IV wieku przed n.e. Pierwotnie (tzw. aes grave) ważyła rzymską librę (funt), dzieliła się na 12 uncji. W okresie cesarstwa as funkcjonował jako moneta zdawkowa. Neron (Lucius Domitius Ahenobarbus, po adopcji przez Klaudiusza Nero Claudius Caesar Drusus Germanicus, ur. 15 grudnia 37 w Ancjum, zm. 9 czerwca 68 w Rzymie) – cesarz rzymski w latach 54-68, syn Gnejusza Domicjusza Ahenobarbusa i Agrypiny Młodszej, późniejszej żony cesarza Klaudiusza.
Brązy – stopy miedzi z cyną lub innymi metalami i ewentualnie innymi pierwiastkami, w których zawartość miedzi zawiera się w granicach 80-90% wagowych. Wyjątkiem są stopy miedzi i cynku, które noszą nazwę mosiądzów. Składy brązów specyfikuje Polska Norma PN-xx/H-87050. W starożytnym Rzymie słowo "as" oznaczało przede wszystkim pewną całość jako jednostkę, zwłaszcza jednostkę monetarną równą funtowi miedzi. Dopiero jednak koło IV w p.n.e. as stał się prawdziwą monetą. W dawnych czasach odlewano asy w postaci cegiełek, później w kształcie krążków. Wybijano całe asy lub też ich części. Były też monety wyższej wartości, a więc as podwójny, potrójny itd. Z biegiem czasu, szczególnie po wprowadzeniu monet srebrnych, as uległ redukcji: w początkach III w p.n.e. równał się już 1/3 funta, następnie 1/6, a w 89 r. p.n.e. już tylko 1/24 funta. Za czasów cesarstwa wybijano 3 rodzaje monet miedzianych: najmniejszą z nich był właśnie as. Podstawową jednostką był as, złoty aureus liczył 25*16=400 asów. W asach początkowo podawano wszystkie sumy (ceny, płace), później dla wygody większe sumy podawano w sestercach lub rzadziej denarach. Armia rzymska za Oktawiana liczyła w czasie pokoju 150000 żołnierzy. Legionista dostawał 228 denarów na rok, czyli 34,2 mln denarów rocznie kosztowało utrzymanie armii rzymskiej (1368000 aureusów, czyli 10,74 tony złota).
Moneta – przeważnie metalowy znak pieniężny, o określonej formie, opatrzony znakiem emitenta. Emitent gwarantował umowną wartość monety. Pierwotnie wartość ta zbliżona była do rynkowej wartości kruszców zawartych w monecie. As miał po jednej stronie oblicze boga Janusa, a po drugiej przód okrętu (rostrum) i oznaczenie wartości. Srebrny denar odpowiadał z początku 10, później 16 asom. Zobacz też  Zobacz hasło as w Wikisłowniku
Czy wiesz że...? beta Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).
Cesarstwo rzymskie – starożytne państwo obejmujące obszary basenu Morza Śródziemnego, powstałe z przekształcenia republiki rzymskiej w system monarchiczny. Przyjmuje się, że początkiem cesarstwa był rok 27 p.n.e., kiedy Gajusz Oktawiusz otrzymał od senatu tytuł augusta (wywyższony przez bogów). Potwierdzało to pozycję Oktawiana jako najważniejszej osoby w państwie i przyniosło definitywny koniec republice rzymskiej. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
