Augusta Maria Ludwika Katarzyna von Sachsen-Weimar-Eisenach (ur. 30 września 1811 w Weimarze, zm. 7 stycznia 1890 w Berlinie) – księżniczka saska, cesarzowa Niemiec i królowa Prus, córka wielkiego księcia Sachsen-Weimar-Eisenach Karola Fryderyka oraz wielkiej księżnej Marii Pawłownej, córki cara Rosji, Pawła I.

Jej ojciec był zamkniętym w sobie człowiekiem, którego jedyną pasją było czytanie baśni. Jej matka była z kolei określana przez Goethego jako "jedna z najbardziej znaczących kobiet swojego czasu". Młoda Augusta otrzymała kompleksowe wykształcenie. Lekcje rysunku pobierała u nadwornego malarza Luisa Seidlera, a lekcje muzyki u kapelmistrza Johanna Nepomuka Hummela.

Małżeństwo z Wilhelmem

Augusta miała 15 lat, kiedy poznała swojego przyszłego męża. Książę Wilhelm Hohenzollern (22 marca 1797 - 9 marca 1888) opisał ją jako osobę posiadającą "wspaniałą osobowość", aczkolwiek uznał ją za mniej atrakcyjną od jej starszej siostry Marii, która niedawno poślubiła jego młodszego brata Karola. Augusta była przyjaciółką swojej rówieśniczki, Jenny von Pappenheim, nieślubnej córki Hieronima Bonapartego (wiele lat później, w 1870 była matką chrzestną wnuczki Jenny). Na małżeństwo Wilhelma z Augustą naciskali jednak rodzice Wilhelma, król Prus Fryderyk Wilhelm III.

W tym czasie Wilhelm był zakochany w polskiej arystokratce, księżnej Elizie Radziwiłłównie. Następcą pruskiego tronu był w owym czasie starszy brat Wilhelma Fryderyk Wilhelm. On i jego żona nie mieli jednak dzieci, więc po jego śmierci tron przypadłby Wilhelmowi. Fryderyk Wilhelm III wiedział o związku Wilhelma i Elizy, jednak pruski dwór odkrył, że tytuł książęcy został nadany Radziwiłłom przez cesarza Maksymiliana, więc Eliza pochodzi ze zbyt skromnego rodu, aby zostać żoną członka królewskiego domu Prus. W 1824 r. król zwrócił się do bezdzietnego cara Aleksandra I (wuja Augusty), aby ten adoptował Elizę. Car jednak wahał się, a w końcu odmówił. Przeciwko małżeństwu syna z polską księżniczką protestowała również królowa Luiza, która nie lubiła ojca potencjalnej synowej, księcia Antoniego Henryka.

W takiej sytuacji w czerwcu 1826 r. król Fryderyk Wilhelm zabronił synowi małżeństwa z Elizą. Wilhelm zaczął więc szukać kolejnej kandydatki na żonę, aczkolwiek dalej kochał Elizę. W końcu 29 sierpnia 1826 r. poprosił o rękę Augusty. Augusta zgodziła się i 25 października doszło do oficjalnych zaręczyn. Wilhelm i Eliza spotkali się po raz ostatni w 1829 r. Księżna zmarła na gruźlicę w 1834 r. Wilhelm napisał o związku z Elizą w liście do swojej siostry Charlotty, że człowiek może zakochać się w życiu tylko raz. W tym samym liście pisał o Auguście: księżniczka jest miła i bystra, ale nie żywię do niej żadnych uczyć. Augusta była z kolei bardzo w Wilhelmie zakochana i pełna nadziei na szczęśliwy związek.

11 czerwca 1829 r., po trzydniowej podróży z Weimaru do Berlina, Wilhelm poślubił Augustę w kaplicy pałacu w Charlottenburgu. Para miała razem dwoje dzieci:

Portret Augusty pędzla Franza Xavera Winterhaltera

Pierwsze tygodnie małżeństwa były dla Augusty szczęśliwe, lecz po pewnym czasie księżniczka poczuła się znudzona militarystycznym duchem dworu pruskiego. Nie posiadała również żadnych obowiązków dworskich, które w całości przejęła jej szwagierka, Elżbieta Ludwika Wittelsbach, żona następcy tronu. Popsuły się również relacje Augusty z jej mężem. W liście do Charlotty z 22 stycznia 1831 r. Wilhelm narzekał na "niewielką kobiecość" żony. Zdania tego nie zmieniły narodziny dwójki dzieci oraz dwie poronione ciąże w 1842 i 1843 r. W 1840 r. Augusta popadła w depresję maniakalną, nie mogąc znieść kolejnych kochanek męża oraz presji, jaką na nią wywierano.