Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku,

Czerniak złośliwy jest często występującym nowotworem złośliwym skóry. Niestety wyniki leczenia czerniaka w Polsce należą do najgorszych w Europie. Niezrozumiałe pozostają przyczyny późnego rozpoznawania czerniaka skóry, którego diagnostyka jest najprostszą i najtańszą w całej onkologii.

Kierujemy do Ciebie prośbę o wypełnienie anonimowej ankiety, która pozwoli na ocenę naszej wiedzy o czerniaku skóry, a w szczególności o profilaktyce i leczeniu tej choroby.
Czas jaki to zajmie - około 10-15 minut.

Czy chcesz pomóc w badaniach naukowych - odpowiedzieć na nasze pytania?

TAK, wypełniam
NIE, odmawiam

Zebrane informacje wykorzystane zostaną wyłącznie do celów naukowych
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku RSS RSS
Regulaminy
  auto?
Dodaj do: 
Dodaj link do serwisu Facebook   Dodaj link do opisu GG  Dodaj link do serwisu Wykop   Dodaj link do serwisu Google   Dodaj link do serwisu Twitter  Dodaj link do serwisu Wyczaj.to   Dodaj link do serwisu Gwar   Dodaj link do serwisu Delicious  Dodaj link do serwisu Digg   Dodaj link do serwisu Furl   Dodaj link do serwisu Magnolia  Dodaj link do serwisu Reddit   Dodaj link do serwisu Simpy   Dodaj link do serwisu Slashdot  Dodaj link do serwisu Technorati   Dodaj link do serwisu YahooMyWeb
Warto przeczytać:
 
DeltaMi - nowe internetowe wcielenie Delty
Liczący ponad 35 lat miesięcznik "Delta - matematyka, fizyka, astronomia, informatyk", wydawany przez Uniwersytet Warszawski przy współpracy Polskiego Towarzystwa Matematycznego, Polskiego Towarzystwa Fizycznego, Polskiego Towarzyst...
 
W Warszawie kolejne spotkanie z cyklu "Młoda antropologia"
26 kwietnia Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie organizuje kolejne spotkanie z cyklu "Młoda antropologia". Tym razem Jacek Drozda, doktorant Instytutu Kultury i Komunikowania Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej przygotował wykład pt. "...
 
50-lecie pracy archeologa, prof. Wiktora A. Daszewskiego
Prof. Wiktor Andrzej Daszewski obchodzi jubileusz 75-lecia urodzin i 50-lecia pracy naukowo-badawczej. Z tej okazji Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej UW (CAŚ UW) przygotowało jubileuszową księgę Classica Orientalia. Essays Presented to Wiktor Andrzej ...
 
Nowy numer periodyku "Antropologia Religii" dostępny on-line
W internecie ukazał się - po siedmioletniej przerwie wydawniczej - czwarty tom z serii "Antropologia Religii". Autorami artykułów są studenci związani z Kołem Naukowym Axis Mundi i Kołem Naukowym Studentów Zakładu Antropologii Historycznej przy Insty...
 
Dr Piotr Sikora odbierze nagrodę Tischnera za książkę "Logos niepojęty"
Podczas Dni Tischnerowskich, organizowanych między 21 a 24 kwietnia w Krakowie, autor książki "Logos niepojęty" dr Piotr Sikora odbierze nagrodę wydawnictwa Znak i Hestii im. ks. J. Tischnera w kategorii pisarstwa religijnego lub filozoficznego. W ocenie kapitu...

Reklama:


Augustianizm

To hasło encyklopedii posiada podstrony: [1][2] 3

Czy wiesz że...?
Święty Bonawentura, włos. Giovanni Fidanza, pol. Bonawentura z Bagnoregio (ur. ok. 1217 w Bagnoregio w okolicach Viterbo, zm. 15 lipca 1274 w Lyonie) – teolog, filozof scholastyk, doktor Kościoła, biskup, kardynał, ósmy generał franciszkanów. Nazywany Doktorem Serafickim (łac. Doctor Seraphicus).

Jansenizm – ruch teologiczno-duchowy zapoczątkowany przez biskupa Ypres, Kornela Ottona Jansena (1585-1638), którego dzieło Augustinus stało się podstawą tej nauki. Rozwój jansenizmu przypadł na przełom XVII i XVIII wieku. Zyskał on znaczne uznanie we Francji i w Niderlandach stając się przyczyną kryzysu Kościoła katolickiego w tych państwach.
Kontynuatorzy Augustyna

Spośród uczniów Augustyna w starożytności, którzy w dużym stopniu wpłynęli na recepcję augustynizmu w wiekach średnich, wymienia się Fulgencjusza z Ruspe, a także Cezarego z Arles.

Wśród średniowiecznych autorów pod wpływem Augustyna kształtowały się poglądy wielu teologów, byli wśród nich: Hugon od św. Wiktora, Abelard, Piotr Lombard, Tomasz z Akwinu, Święty Bonawentura i inni.

Augustianizm był do XIII wieku dominującą doktryną kościoła katolickiego. Później w dużej mierze zastąpiony przez arystotelizm tomistyczny, który czerpał w ogromnym stopniu także z nauczania Augustyna. Również Protestantyzm i jansenizm, inspirowały się augustynizmem, jednak w swych zasadniczych założeniach odeszły od niego.

Dzieła Augustyna z Hippony – pisma św. Augustyna, doktora Kościoła, który tworzył na przełomie IV/V w. w Italii oraz w Północnej Afryce, głównie w Hipponie, gdzie był biskupem i w Kartaginie – stolicy prowincji kościelnej.
Ambroży, (właśc. Ambrosius Aurelius) (ur. ok. 339 r. w Trewirze , zm. 4 kwietnia 397 r. w Mediolanie) – święty Kościoła katolickiego, ojciec i doktor Kościoła , biskup Mediolanu.

Zobacz też

  • Dzieła Augustyna z Hippony
  • Filozofia Augustyna z Hippony
  • Kontrowersja Pelagiańska

    • Przypisy

    1. Por. J.H. Taylor , Introduction, [w:] St. Augustine, The Literal Meaning of Genesis, vol. 1., Ancient Christian Writers 41, New York, N.Y.- Ramsey, N.J. 1982 Newman Press, s. 5-9.
    2. Por. Augustyn,Sprostowania, I, 10(9).2, przeł. Jan Sulowski, [w:] tenże, O nauce chrześcijańskiej. Sprostowania, Warszawa 1979 ATK PSP 22, s. 205; CCL 57, 30 [27-31]; tenże, Quaestionum in Heptateuchum, V, 4; tenże, Niedokończony komentarz słowny do Księgi Rodzaju, 16, 62, [w:] tenże, Pisma egzegetyczne przeciw manichejczykom, przeł. J. Sulowski, Warszawa 1980 ATK PSP 25, s. 112; PL 34, 245; tenże, O Trójcy Świętej, VII, 6.12, przeł. M. Stokowska, Poznań-Warszawa-Lublin 1963, POK 25, s. 256; CCL 50, 266-267 [VI 140-165]; tenże, De gratia Christi et de peccato originali, II, 35.40; PL 44, 405; CSEL 42, 199[3-7]; por. R. A. Markus, «Imago-similitudo» in Augustine,„Revue des études augustiniennes” 10 (1964) s.127; J. Morán, Sexualidad, humanización, y pecado original. A proposito del libro XIV «De civitate Dei», „Archivo teologico agustiniano” 1 (1966), s. 234.
    3. Por. Augustyn, Komentarz słowny do Księgi Rodzaju,II, 9.21, przeł. J. Sulowski, [w:] tenże, Pisma egzegetyczne przeciw manichejczykom, Warszawa 1980 ATK PSP 25 s. 139; (De Genesi ad litteram, ; BA 48, 176; PL 34, 271; H. Chadwick, Augustyn, przeł. Tadeusz Szafrański, Warszawa 2000 s. 128; F. Collins, The Language of God,Londyn-Sydney-Nowy Jork-Toronto 2007, s. 151.
    4. Znakomicie ilustruje to podstawowe znaczenie, jakie Augustyn przypisywał roli miłości w owocnej egzegezie biblijnej: Poprzez miłość zanosimy prośby [o zrozumienie], poprzez miłość szukamy, poprzez miłość pukamy, poprzez miłość jest nam objawiane, poprzez miłość, w końcu, w tym, co zostało objawione pozostajemy. (De moribus Ecclesiae catholicae et de moribus Manichaeorum, I,17.31; CSEL 90,36[12-14]: Amore petitur, amore quaeritur, amore pulsatur, amore revelatur, amore denique in eo quod revelatum fuerit permanetur). Augustyn był przekonany, że raczej prawdą jest to, co twierdzi boski autorytet, niż hipotezy stawiane przez ludzką słabość (Komentarz słowny do Księgi Rodzaju, II, 9.21; BA 48, 176; PL 34, 271)
    5. T. E. Clarke SJ. St. Augustine and Cosmic Redemption. „Theological Studies”. 19, s. 151, 1958.  Cf. É. Schmitt, rozdz. 2: L'idéologie hellénique et la conception augustinienne de réalités charnelles w: Idem: Le mariage chrétien dans l'oeuvre de Saint Augustin. Une théologie baptismale de la vie conjugale. Paryż: Études Augustiniennes, 1983, s. 108-123.  J. J. O'Meara,: The Young Augustine: The Growth of St. Augustine's Mind up to His Conversion. London: 1954, s. 143–151 i 195f.  G. Madec: Le «platonisme» des Pères. s. 42.  w Idem: Petites Études Augustiniennes. Paryż: 1994, s. 27–50, seria: «Antiquité» 142.  Tomasz z Akwinu, STh I q84 a5; Augustyn pisze o tym w Państwie Bożym (De Civitate Dei), VIII, 5; CCL 47, 221 [3-4]. City of God (ang.)
    6. Por. Augustyn, Objaśnienia psalmów,143.6, przeł. Jan Sulowski, oprac. Emil Stanula CSsR, Warszawa 1986 ATK PSP 42, s. 271 (Ps. 124-150); CCL 40, 2077 [66-67]; tenże, Komentarz do Ewangelii św. Jana (In Iohannis Evangelium), 15.18-20; CCL 36
    7. Por. Augustyn, Państwo Boże, XII, 6, przeł. Władysław Kubicki, Kęty 1998 Wydawnictwo ANTYK – Marek Derewiecki, s. 449; CCL 48, 361 [90-94]; tamże, XII, 8, s. 450-451 (De civitate Dei; CCL 48, 362-363 [9-24]); por. Przeciw Akademikom, III, 16.35, przeł. Katarzyna Augustyniak, [w:] tenże, Dialogi filozoficzne, Kraków 1999 Znak FiR, s. 140n; (Contra Academicos; CCL 29, 55-56); Por. É. Gilson, Introduction a l'étude de Saint Augustin, s. 176.
    8. Por.Augustyn Komentarz słowny do Księgi Rodzaju (De Genesi ad litteram, VIII, 23.44, s. 272-273; PL 34, 390; tamże, IX, 14.24-25; PL 34, 402 i 403); tamże, VIII, 24.45-25.47; PL 34, 390-391; por. T. E. Clarke SJ. St. Augustine and Cosmic Redemption. „Theological Studies”. 19, s. 153, 1958. 
    9. Por. Komentarz słowny do Księgi Rodzaju, VII, 28.42, s. 251; (De Genesi ad litteram; BA 48, 568; PL 34, 372); Niedokończony komentarz słowny do Księgi Rodzaju, 3.10 [w:] tenże, Pisma egzegetyczne przeciw manichejczykom, przeł. J. Sulowski, Warszawa 1980 ATK PSP 25, (De Genesi ad litteram imperfectus liber; PL 34, 224)
    10. Por. Augustyn, Przeciw Sekundynowi, 14-15, przeł. Jan Sulowski, [w:] Przeciw Faustusowi (księgi XXII-XXXIII). Przeciw Sekundynowi, Warszawa 1991 ATK PSP 56, s. 177; CSEL 25, 926[22] – 927[12]; PL 42, 590
    11. Por. Augustyn O Trójcy Świętej XIV, 8.11, s. 390: Oto dlaczego umysł pamięta siebie, poznaje siebie, kocha siebie. Gdy to rozpoznajemy, rozpoznajemy trójcę. Jeszcze nie Boga, ale już obraz Boży. (CCL 50A,436 [w.VIII 14-16]: Ecce ergo mens meminit sui, intelligit se, diligit se: hoc si cernimus, cernimus trinitatem; nondum quidem Deum, sed iam imaginem Dei). Por. J. E. Sullivan OP: The Image of God. The Doctrine of St. Augustine and its influence. Dubuque – Iowa: 1963, s. 124. 
    12. Por. Augustyn, O Trójcy Świętej, XIV, 8.11, s. 390; CCL 50A, 436 [VIII 4-16]; T. E. Clarke SJ. St. Augustine and Cosmic Redemption. „Theological Studies”. 19, s. 151, 1958. 
    13. Por.Augustyn, Państwo Boże, XIII, 11.1, s. 484; CCL 48, 393 [18-20]; tenże, O powściągliwości, 12.26, s. 334; PL 40, 367. Por. Stanisław Kowalczyk, Koncepcja człowieka u św. Augustyna, „Studia Sandomierskie” 1(1980), s. 292; A. Scola, G. Marengo, J. Prades López: Osoba ludzka. Antropologia teologiczna.. Lucjan Balter SAC (przekład i oprac.). Poznań: Pallotinum, 2005, s. 172. ; L. F. Ladaria, Człowiek stworzony na obraz Boga – rozdział 2 książki: V. Grossi, L. F. Ladaria, Ph. Lécrivain: Człowiek i jego zbawienie, Historia Dogmatów t. 2. Bernard Sesboüé (red.), Piotr Rak (przekł.), ks. Tadeusz Dzidek ( red. nauk. ). Kraków: Wydawnictwo „M”, 2001, s. 98-100. .
    14. Zob. numer przeglądu teologicznego Augustinus poświęcony w całości augustyńskiej inspiracji Bonawentury. Omawiane tematy porównawcze myśli Augustyna i Bonawentury, to: uporządkowanie świata, Chrystus jako pośrednik, rozumienie krzyża przez świat, dowody na istnienie Boga, struktura pamięci, intellectus fidelis i in.: "Augustinus" 19 (1974).
    15. Studium Międzynarodowej Komisji Teologicznej (19 stycznia 2007), The Hope of Salvation for Infants Who Die Without Being Baptized,21-25. (ang.)
    Corpus Christianorum (CC) - naukowa kolekcja serii wydawniczych zapoczątkowana i prowadzona przez benedyktynów w Turnhout (Belgia), publikowana w wydawnictwie Brepols. Celem projektu jest wydanie, w ramach współpracy międzynarodowej, wszystkich pism chrześcijańskich, greckich i łacińskich, okresu od ojców Kościoła do schyłku średniowiecza. Każdy z tomów jako owoc studiów filologicznych i krytyki tekstualnej, bez komentarzy i tłumaczeń, ma służyć za narzędzie pracy dla mediewistów i patrologów.
    Tomizm – system filozoficzny oparty na poglądach św. Tomasza z Akwinu. Tomizm wywodzi się z filozofii średniowiecznej, a jego różne nurty są żywe aż do dnia dzisiejszego.


    przejdź do podstrony: [1][2] 3




    Czy wiesz że...? beta

    Ary Scheffer (ur. 10 lutego 1795 w Dordrecht, Holandia, zm. 15 czerwca 1858 w Argenteuil, Francja) – malarz francuski pochodzenia holenderskiego, autor wielu portretów Fryderyka Chopina.
    Kościół katolicki – największa na świecie chrześcijańska wspólnota wyznaniowa, głosząca zasady wiary i życia określane mianem katolicyzmu, rządzona przez biskupa i patriarchę Rzymu (jako papieża uważanego drogą sukcesji apostolskiej za następcę Świętego Piotra) oraz biskupów pozostających z nim we wspólnocie. Kościół katolicki stanowi jedną z trzech głównych gałęzi chrześcijaństwa, obok Cerkwi prawosławnej i Kościołów protestanckich.
    Hugo (Hugon) ze św. Wiktora, ur. w roku 1096 w Saksonii, filozof, teolog, autor traktatów mistycznych, w latach 1125-1141 stał na czele szkoły św. Wiktora.
    Piotr Lombard – teolog średniowieczny, ur. ok. 1100 r. w Novarze (albo w Lumello) we Włoszech, zm. ok. 1160-1164 r. Studiował najpierw w Bolonii, a później w Reims i w Paryżu. We Francji nawiązał kontakt ze św. Bernardem z Clairvaux. Był słuchaczem Piotra Abelarda. Następnie został mistrzem, prawdopodobnie w szkole katedralnej, a później arcybiskupem Paryża, ale piastował krótko ten urząd, na którym w r. 1158 lub 1159 zastąpił go Maurice de Sully, budowniczy katedry Notre-Dame.
    Tomasz z Akwinu, Akwinata, łac. Thoma de Aquino (ur. 1225, zm. 7 marca 1274) – filozof scholastyczny, teolog, członek zakonu dominikanów. Był jednym z najwybitniejszych myślicieli w dziejach chrześcijaństwa. Święty Kościoła katolickiego, jeden z doktorów Kościoła, który nauczając przekazywał owoce swej kontemplacji (łac. contemplata aliis tradere).
    Protestantyzm — jedna z głównych gałęzi chrześcijaństwa, obok katolicyzmu i prawosławia, na którą składają się wyznania religijne powstałe na skutek ruchów reformacyjnych wewnątrz Kościoła rzymskokatolickiego rozpoczętych wystąpieniem Marcina Lutra w XVI wieku oraz ruchów przebudzeniowych w łonie macierzystych wyznań protestanckich w kolejnych stuleciach.
    Trójca Święta, Święta Trójca – dogmatyczne określenie w chrześcijaństwie, stwierdzające, że Bóg jest Bogiem Troistym, istnieje jako trzy Osoby - po grecku hypostazy[1] - pozostając jednocześnie jednym Bytem.[2] Wszystkie trzy Osoby są rozumiane jako mające tę samą jedną istotę czyli naturę, a nie jedynie podobne natury. Od początku trzeciego wieku[3] doktryna Trójcy zaczęła być formułowana następująco: jest "jeden Bóg istniejący w trzech Osobach i jednej substancji, Ojciec, Syn, i Duch Święty".[4] Wiara w Trójcę jest wyznawana przez wszystkie Kościoły katolickie, prawosławne, oraz wszystkie główne wyznania wyrastające z nurtu reformacji takie, jak luteranizm, kalwinizm, anglikanizm, metodyzm i prezbiterianizm. Dogmat o Trójcy Świętej jest więc uważany za „centralną prawdę wiary teologii chrześcijańskiej” [5]. Formuła Trójcy zatwierdzona została w 325 roku podczas soboru nicejskiego. Uznanie wiary w Trójcę Świętą jest pierwszym koniecznym warunkiem wstąpienia do Światowej Rady Kościołów[6].
    Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania

    Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne.
    Nie mogą być traktowane jako porady.