Antoninian (łac. antoninianus) – moneta bita w starożytnym cesarstwie rzymskim, wprowadzona przez Karakallę na początku III w. jako moneta srebrna o wartości 2 denarów.
Klaudiusz II Gocki (214-270, Marcus Aurelius Valerius Claudius Gothicus) - cesarz rzymski od 268 do 270 roku, z pochodzenia był Iliryjczykiem. Wsławił się tym, że był jednym z najlepszych wodzów cesarza Galienusa, po śmierci którego został obwołany cesarzem przez wojsko. Za dzielność w wojnie z Gotami otrzymał przydomek Gocki. Zmarł w czasie epidemii dżumy; wychwalany przez źródła antyczne jako wzór cesarza pracującego z senatem. Na jego legendzie (jako krewny) legitymował swą władzę Konstantyn Wielki.

Tetrykus I (łac.: Gaius Pius Esuvius Tetricus) - cesarz galijski. Następca Wiktoryna, panował w latach 270-273 wspólnie z synem Tetrykusem II. Nie chciał panować i gdy cesarz Aurelian wyruszył przeciw niemu na wyprawę, najpierw nie stawiał oporu, a podczas bitwy pod Catalaunum wręcz przeszedł na stronę przeciwnika. Tym samym Cesarstwo galijskie przestało istnieć.
Tacyt, Marcus Claudius Tacitus (200 - 276 r. n.e.) - cesarz rzymski panujący od 275 do 276 roku n.e. Pochodził z miasteczka Interamna w środkowej Italii. Został wybrany przez senat po sześciu miesiącach nalegań o powołanie nowego władcy ze strony wojsk iliryjskich, które nie chciały uznać władzy żadnego z zabójców Aureliana. Wybór 75-letniego senatora prawdopodobnie z góry uznawany był za tymczasowy, na co wskazuje podeszły wiek elekta. Panował jako Imperator Caesar Marcus Claudius Tacitus Augustus. Choć rządził asekurancko i nie cofnął żadnej z reform poprzedników, nie miał autorytetu wśród żołnierzy, przez co wkrótce zginął zamordowany. Był konsulem na rok 275 lub 276 (wspólnie z Probusem).