Austrazja na tle mapy Królestwa Franków na przełomie lat (481-814).

Mapa Austrazji w 752 roku.

Austrazja – kraina historyczna, w VI – VII w. stanowiąca północno-wschodnią część merowińskiego Królestwa Franków. Obejmowała tereny nad Mozą, Mozelą i środkowym Renem, które obecnie leżą we wschodniej Francji, zachodnich Niemczech, Belgii i Holandii. Głównymi ośrodkami i siedzibami władców były Metz i Reims.

Jako część państwa Franków wyodrębniła się w 511 r. po śmierci króla Chlodwiga I w wyniku podziału jego władztwa między czterech synów. Królem w Austrazji został Teuderyk I. Po okresie panowania potomków Teuderyka władzę w Austrazji objął w 555 r. jego brat Chlotar I, który na krótko zjednoczył ziemie Franków. Po śmierci Chlotara w 561 r. w wyniku kolejnego podziału Austrazję objął jego syn Sigebert I, którego potomkowie władali krajem do 613 r. Na skutek buntu możnowładców austrazyjskich przeciwko królowej Brunhildzie, żonie Sigiberta I, która sprawowała faktyczne rządy w królestwie w imieniu swych wnuków: Teodeberta II i Teuderyka II władzę w Austrazji przejął król Neustrii Chlotar II, ponownie jednocząc państwo Franków. Kolejny rozpad monarchii nastąpił w 623 r., Chlotar II naciskany przez możnych, koronował swojego syna Dagoberta na króla Austrazji, przydając mu jako majordoma Pepina Starszego i biskupa Metzu, Arnulfa, jako duchowego doradcę – protoplastów Karolingów (pierwszy był dziadkiem Pepina z Heristalu ze strony matki, drugi ze strony ojca).

Wraz ze słabnięciem królewskiej władzy znaczenia nabierał urząd majordoma, który w Austrazji stał się realną władzą i dziedziczną godnością pierwszych Karolingów. Austrazja pozostawała oddzielnym królestwem frankijskim do 679 r., gdy po śmierci jej króla Dagoberta II, Teuderyk III, król Neustrii i Burgundii objął władzę także w Austrazji. Od 751 r. wraz z resztą ziem frankijskich Austrazja znalazła się pod rządami Karolingów i nigdy już nie stanowiła oddzielnego władztwa.