Autobus miejski - Polski Serwis Naukowy

Autobus miejski - autobus służący do przewozu dużej liczby osób na stosunkowo krótkich trasach.

Autobusy te muszą mieć szerokie drzwi, możliwie nisko podłogę, szerokie i wygodne przejścia między siedzeniami oraz dużo miejsc stojących. Liczba miejsc siedzących może być niewielka, a siedzenia nie muszą być wygodne. Niezbędne jest tutaj zastosowanie rozbudowanej informacji dla pasażerów: oznaczenie linii, trasa itp. i to zarówno zewnętrznej jak i wewnętrznej.

Automatyczna skrzynia biegów jest samochodową skrzynią zmieniającą biegi wraz ze zmianą liczby obrotów silnika pojazdu, zwalniając użytkownika z konieczności manualnej zmiany.

Solaris Urbino 15, Solaris Urbino 15 CNG - to niskopodłogowy autobus z serii Solaris Urbino, przeznaczony dla komunikacji miejskiej. W latach 1999-2001 produkowała go firma Neoplan Polska. Jest następcą - zbyt ciężkiego na polskie drogi - Neoplana N4020. Od 2001 roku jest produkowany przez polską firmę Solaris Bus & Coach S.A. z Bolechowa koło Poznania. Od 2008 roku powstaje również jego odmiana niskowejścowa Solaris Urbino 15 LE.

Ze względu na warunki ruchu miejskiego, w jakich autobusy poruszają się, muszą one odznaczać się dużą zwrotnością i zdolnością do przyspieszenia, natomiast ich prędkość maksymalna nie musi być zbyt duża (chociaż pewne typy autobusów miejskich mają układ napędowy zapewniający prędkość max. ponad 100 km/h i często są stosowane elektroniczne ograniczniki prędkości). Dla poprawy płynności jazdy mają zwykle automatyczne skrzynie biegów (zwiększa to przyśpieszenia i zmniejsza zużycie układu przeniesienia napędu), ale powodują one wzrost zużycia paliwa w warunkach jazdy z niewielką szybkością a zwłaszcza przy nadmiernej ilości zatrzymań, spowodowanych np. sygnalizacjami świetlnymi.

Samochód ciężarowy - pojazd mechaniczny, silnikowy, przeznaczony do przewozu towarów, ciągnięcia naczepy, przyczep (nie będący ciągnikiem rolniczym) lub do przewozu ludzi (a nie będący autobusem), o masie dopuszczalnej całkowitej powyżej 3500 kg.

Nadwozie nieniosące - jest to nadwozie osadzone na ramie pojazdu przez elementy sprężyste i nie przenoszące żadnych sił, prócz sił ładunku i bezwładności. Nadwozia takie były charakterystyczne dla wczesnego okresu rozwoju samochodów, w tym autobusów. Często nadwozia były budowane przez jednego wytwórcę, a karosowane przez drugiego lub wręcz przez użytkownika. Później zastąpione przez nadwozia półniosące mocowane na sztywno do ramy nośnej pojazdu i przejmujące część sił występujących w czasie jazdy, a następnie przez nadwozie samonośne czyli bezramowe.

Historia

Pierwsze autobusy powstawały na bazie samochodów ciężarowych. Nadwozia były drewniane.

Następnie ustaliła się forma specjalnych nadwozi autobusowych na adaptowanych do tego celu podwoziach z obniżoną w pewnym stopniu przez wygięcie podłużnic nad mostami - podłogą nadwozie nieniosące lub nadwozie samonośne. Nadwozia autobusów miejskich zaczęły być wykorzystywane także do budowy trolejbusów.

Autobus członowy (zwany inaczej autobusem przegubowym, pot. przegubowiec) – autobus składający się z dwóch lub trzech części połączonych przegubem zginającym się podczas zakręcania i umożliwiającym swobodne przechodzenie pomiędzy członami. Ta część autobusu zamiast zwykłych ścian posiada elastyczną osłonę (podobny sposób połączenia członów stosowany jest w tramwajach).

Nadwozie samonośne – rodzaj nadwozia, gdzie elementem nośnym jest samo pudło będące belką nośną, dzięki czemu wyeliminowano podział na podwozie ramowe oraz karoserię nieniosącą na nim osadzoną (np. samochody ciężarowe).

Autobusy miejskie miały przez długi czas te same nadwozia co dalekobieżne i turystyczne. Były to tylko wersje z tym samym kadłubem różniące się jedynie wyposażeniem, gdzie autobus miejski miał drzwi zamykane i otwierane zdalnie (siłownikiem lub ręcznym układem prostowodowym), dużo uchwytów dla pasażerów, oraz mniej siedzeń. Z czasem dodawano więcej coraz szerszych drzwi, a także podniesiono dachy dla poprawienia widoczności dla pasażerów stojących. Jako drzwi sterowane zdalnie stosowane są w autobusach i innych pojazdach komunikacji zbiorowej drzwi składane, odstawiane - w widłach nośnych - do wewnątrz (najczęściej) oraz na zewnątrz (zapewniające pełną szczelność). Rozwój nadwozi samonośnych i wzrost poziomu przemysłu spowodował zróżnicowanie kadłubów autobusów dalekobieżnych i miejskich, gdzie te ostatnie miały coraz bardziej obniżoną podłogę (często tylko częściowo), aż do powstania konstrukcji niskopodłogowych.

Autobus piętrowy – autobus z dwoma poziomami (piętrami), mieszczący od 60 do 80 pasażerów. Na drugi poziom prowadzą schodki, najczęściej umiejscowione tuż za kabiną kierowcy.

Autobus – pojazd samochodowy fabrycznie wyposażony w więcej niż 9 miejsc (wg polskich przepisów), łącznie z miejscem dla kierowcy. Autobus przystosowany jest do przewozu pasażerów i ich bagażu. Może mieć jeden lub dwa pokłady, może ciągnąć przyczepę bagażową.

Autobusy miejskie istnieją obecnie w wielu wersjach długościowych, aby umożliwić dostosowanie pojazdu do warunków eksploatacyjnych obsługiwanych linii.

Rozwojowi ulegały też systemy informacyjne. Dotyczy to wszystkich pojazdów komunikacji publicznej, jednak w autobusach miejskich jest najważniejsze. Początkowo stosowano napisy na nadwoziu, a następnie wymienne systemy tablic ("dekoracja"). Krokiem w przód były systemy z przewijaną taśmą, na której wypisuje się wszystkie możliwe trasy. Największym postępem były tablice pikselowe, a w dalszym rozwoju - diodowe i ekranowe, co bardzo ułatwia zmianę wyświetlanej informacji i poprawia widoczność.

Rodzaje autobusów miejskich

członowy

piętrowy

trambus