Komunikacja miejska w Olsztynie obsługuje obecnie 32 linie autobusowe o łącznej długości ok. 400 km. Wśród nich jest pięć linii aglomeracyjnych, dwie nocne oraz jedna sezonowa. Olsztyński tabor liczy 150 pojazdów (stan na listopad 2011 roku).

Olsztyńskie linie autobusowe administrowane są przez ZKM Olsztyn, który podlega miejskim władzom samorządowym. Siedziba olsztyńskiego ZKM mieści się przy ulicy Gietkowskiej 9i.

Historia

 Osobny artykuł: Historia komunikacji miejskiej w Olsztynie.

Korzeni systemu olsztyńskiej komunikacji miejskiej należy dopatrywać się w czasach przed I wojną światową a konkretnie w roku 1907. Wtedy to po raz pierwszy ulicami stolicy Warmii i Mazur przejechał tramwaj elektryczny. Natomiast pierwsze autobusy miejskie wyjechały na olsztyńskie drogi w czasie II wojny światowej. W kwietniu 1940 roku uruchomiono dwie linie autobusowe. Jedna z nich łączyła Dworzec Główny PKP z ulicą Podleśną, przy której znajdowała się Fabryka Mebli, druga natomiast rozpoczynała się na Kolonii Mazurskiej a kończyła w Jakubowie.

Krótko po wojnie powołano Miejskie Zakłady Komunikacyjne. We wrześniu 1946 roku została uruchomiona pierwsza powojenna linia autobusowa w Olsztynie. Pętle owej trasy zostały umieszczone na Kolonii Mazurskiej oraz Zatorzu. Linia ta niedługo potem została zlikwidowana. 3 lata później doszło do otwarcia linii łączącej Plac Roosevelta z Zatorzem.

W 1950 roku otwarto linię łączącą Dajtki z Wadągiem. Początkowo na trasie pojawiły się autobusy PKS-u, jednak już rok później dzięki otrzymaniu przez MZK autobusów marki Marag, linia ta trafiła pod skrzydła zakładu. W latach 1951–1954 MZK otrzymało kolejne pojazdy, co pozwoliło na uruchomienie następnych linii.

W 1954 roku MZK przekształcono w Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne, podległe Miejskiej Radzie Narodowej. 3 lata później przedsiębiorstwo obsługiwało 3 linie autobusowe. Prócz linii powstałej w 1950 roku oznaczonej numer 5, były to: linia numer 3, na której pojazdy kursowały z Kortowa do Sanatorium oraz linia numer 6 łącząca Likusy z Zieloną Górką.

W 1959 roku MPK zarządzało już 4 liniami autobusowymi o łącznej długości 27 km. Pasażerowie autobusów stanowili ok. 25% wszystkich ludzi przewożonych przez olsztyńskie przedsiębiorstwo. W ówczesnych czasach tabor MPK liczył 15 autobusów.

W 1967 roku Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne w Olsztynie obsługiwało już 8 linii autobusowych, w tym jedną podmiejską pozwalającą mieszkańcom podolsztyńskich Słup na dotarcie do centrum miasta. Rok później uruchomiono kolejną linię autobusową a tabor MPK liczył wówczas 54 autobusy.

W roku 1970 oddano do użytku obecną bazę MPK przy ulicy Kołobrzeskiej. Niedługo potem całe mienie olsztyńskiego przedsiębiorstwa zostało przeniesione z dawnej siedziby przy ulicy Knosały.

W 1971 roku, po likwidacji ostatniej linii trolejbusowej, autobusy stały się jedynym środkiem komunikacji miejskiej w Olsztynie. 6 lat wcześniej na olsztyńskie ulice po raz ostatni wyjechał tramwaj. Zaraz po wycofaniu trolejbusów MPK dysponowało 10 liniami autobusowymi.

Latem 1975 roku przedsiębiorstwo zostało przekształcone w jednostkę o zasięgu wojewódzkim. W związku z tym nowa instytucja przeszła pod nadzór Wojewody Olsztyńskiego i otrzymała nazwę Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Komunikacji Miejskiej w Olsztynie. W jego skład poza olsztyńskim przedsiębiorstwem weszły jednostki w Ostródzie, Kętrzynie i Mrągowie oraz od 1978 roku również w Szczytnie. W tym czasie olsztyńskie przedsiębiorstwo posiadało 149 pojazdów obsługujących 14 linii komunikacyjnych. Trzy z nich były liniami podmiejskimi.

W roku 1978 WPKM otrzymało pierwsze autobusy typu Jelcz PR 110, których część do dziś jeździ jeszcze po olsztyńskich ulicach. Natomiast w 1985 roku wprowadzono do użytku pierwsze Ikarusy 280, które jeszcze pod koniec lat 90. były jedynymi autobusami przegubowymi w Olsztynie.

W grudniu 1990 roku WPKM zostało przekształcone w Przedsiębiorstwo Komunikacji Miejskiej w Olsztynie. W roku 1991 przedsiębiorstwo zostało spod skrzydeł Wojewody Olsztyńskiego przekazane Zarządowi Miasta Olsztyna. W roku 1993 natomiast powołane do życia zostało Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Nowa instytucja podległa jest olsztyńskiej gminie.

W 1995 roku na olsztyńskie ulice po raz pierwszy wyjechały pojazdy niskopodłogowe. Tabor MPK liczy wówczas 156 autobusów, obsługujących 26 linii o łącznej długości 280,5 km.

W 2000 roku przewozy pasażerskie realizowane były na 32 liniach autobusowych. Wśród nich znajdowało się 26 linii miejskich (w tym jedna pośpieszna i jedna nocna) oraz 6 linii podmiejskich, kursujących do Barczewa, Dywit, Klewek, Różnowa, Słup, Kieźlin. W 2003 roku doszło do uruchomienia drugiej linii nocnej, która to jednak została później zlikwidowana.

W 2005 roku dokonano radykalnych zmian w sieci komunikacyjnej oraz rozkładzie jazdy. Zlikwidowana została linia numer 4 a wiele innych linii zmieniło swe trasy. Rok później, w grudniu zakupiono osiem sztuk nowych przegubowych autobusów marki Solaris Urbino 18 (nieco wcześniej tabor MPK wzbogacił się także o 11 używanych pojazdów marki Volvo).

1 kwietnia 2007 po raz drugi w historii komunikacji miejskiej w Olsztynie uruchomioną drugą linię nocną (101). Dwa miesiące później zlikwidowano starą pętlę w Kortowie, na której przez wiele lat kursy kończyły autobusy linii nr 15. W tym samym czasie doszło do otwarcia nowej pętli w Starym Dworze. 1 września 2007 zlikwidowano linię nr 19, a miesiąc później uruchomiono linię nr 32.

1 stycznia 2011 po raz pierwszy na olsztyńskiej ziemi powstał Zarząd Komunikacji Miejskiej w Olsztynie. Dzięki temu rozdzielono funkcje transportowe od tych związanych z organizacją przewozów. Po tej dacie MPK Olsztyn jest jedynie miejskim przewoźnikiem, a ZKM zajmuje się ustalaniem rozkładów, tras linii komunikacyjnych, przydziałów na dane linie, czy rodzaju autobusów je obsługujących. Zarząd ma również możliwość wyłaniania nowych przewoźników w drodze przetargu na obsługę danych linii.

Obecny układ linii autobusowych

Autobusy tej linii po raz pierwszy pojawiły się na ulicach Olsztyna w latach 60. ubiegłego stulecia po zlikwidowaniu trakcji tramwajowej w mieście. Wcześniej jedynka zarezerwowana była właśnie dla tramwajów. W obecnym kształcie trasa istnieje od lat 90. ubiegłego stulecia, kiedy to powstało osiedle Redykajny.

Autobusy tej linii po raz pierwszy pojawiły się na ulicach Olsztyna w latach 60. ubiegłego stulecia po zlikwidowaniu trakcji tramwajowej w mieście. Wcześniej dwójka zarezerwowana była właśnie dla tramwajów. W obecnym kształcie trasa istnieje od lat 80. ubiegłego stulecia. Wcześniej wielokrotnie dochodziło do jej zmiany. Początkowo autobusy kursowały z centrum Olsztyna na Osiedle Wojska Polskiego, następnie spod fabryki OZOS na Osiedle Podleśna, a w latach 70. ubiegłego stulecia z Osiedla Mazurskiego do pętli przy Sanatorium na ul. Jagiellońskiej.

Autobusy tej linii po raz pierwszy pojawiły się na ulicach Olsztyna w latach 50. ubiegłego stulecia. Początkowo kursowały tak, jak trolejbusy linii nr 3 z Kortowa do pętli zlokalizowanej przy Sanatorium przy ul. Jagiellońskiej. Niedługo później linię autobusową zlikwidowano. Ponownie powstała po zlikwidowaniu trakcji trolejbusowej w mieście. Wówczas jeździła pomiędzy Kortowem a Jakubowem. W połowie lat 70. trasa uległa sporej zmianie gdyż od tego momentu biegła z pętli przy Dworcu Głównym PKP na Słoneczny Stok. W 2005 roku zmodyfikowano ją wycofując autobusy linii nr 3 z centrum miasta. W 2007 roku przeniesiono pętlę z Kortowa do Starego Dworu.

Linia powstała w latach 50. ubiegłego stulecia jako pierwsza w Olsztynie linia podmiejska. Początkowo jej autobusy jeździły z Dajtek, znajdujących się wówczas również poza granicami administracyjnymi miasta do podolsztyńskiej wsi Wadąg. Po kilku latach niemal w całości zmieniono jej trasę w wyniku czego piątka kursowała z Likus na Dajtki. W drugiej połowie lat 60. doszło do kolejnej gruntownej modyfikacji trasy. Od owego momentu autobusy linii nr 5 kursowały z pętli przy Dworcu Głównym PKP na Osiedle Mazurskie. Sytuacja ta poza drobnymi korektami tras nie zmieniła się do dziś. W 2007 roku na skutek likwidacji linii nr 19 postanowiono wydłużyć część kursów do Klewek i Trękuska.

Linia powstała w latach 50. ubiegłego stulecia. Początkowo kursowała z Likus, znajdujących się wówczas poza granicami administracyjnymi Olsztyna, na Zieloną Górkę. W drugiej połowie lat 60. szóstka zaczęła jeździć w okolice chłodni przy ul. Lubelskiej (obecna pętla przy ul. Cementowej). Na początku lat 80. zmodyfikowano nieco jej trasę na skutek czego autobusy nie jeździły już m.in. przez Plac Bema, a kursowały m.in. ulicami Kaliningradzką (dzisiejszą ul. Dworcową) i Żołnierską. Trasą tą szóstka jeździ do dziś. W 2005 ograniczono liczbę kursów w dni robocze oraz soboty (ostatnie kursy wykonywane są w godz. 17-18), a także całkowicie zlikwidowano niedzielne kursy. W godzinach porannego i popołudniowego szczytu w dni robocze część kursów wydłużono do Gutkowa.

Linia powstała w latach 60. ubiegłego stulecia. Początkowo kursowała ze Śródmieścia (pętla przy ówczesnym Placu Nowotki) na Track. Krótko po jej powstaniu przeniesiono śródmiejską pętlę na osiedle Dajtki przez co wydłużono trasę siódemki. W połowie lat 70. zrezygnowano z kursów po alei Wojska Polskiego na skutek czego autobusy docierały na Track jadąc m.in. przez Plac Bema oraz ul. Limanowskiego. W połowie lat 80. pętlę z Tracku przeniesiono w okolice Dworca Głównego PKP. Powrócono wówczas do odcinka trasy biegnącego ul. 1 Maja. W 2005 roku na skutek likwidacji linii nr 4 siódemka ponownie pojawiła się na terenie Zatorza. Tym razem jednak jej pętla została przeniesiona z okolic dworca do Jakubowa.

Linia powstała w latach 60. ubiegłego stulecia. Od powstania jej trasa uległa nieznacznym modyfikacjom. Początkowo dziewiątka jeździła z Kortowa do pętli zlokalizowanej w pobliżu Sanatorium przy ul. Jagiellońskiej. W połowie lat 80. nieco skrócono jej trasę, przenosząc pętlę spod Sanatorium w okolice byłej Fabryki Mebli. Obecnie po reorganizacji układu komunikacyjnego w Kortowie autobusy kursują do Słonecznego Stoku.

Linia powstała w latach 60. ubiegłego stulecia. Od początku istnienia kursowała pomiędzy okolicami Olsztyńskich Zakładów Opon Samochodowych a Jakubowem. Początkowo do Jakubowa docierała z centrum bezpośrednio al. Wojska Polskiego. W latach 70. trasę zmieniono, na skutek czego dziesiątka kursując ulicami Partyzantów, Limanowskiego, Żeromskiego i Jagielońską zahaczała o osiedle Zatorze. W latach 80. zrezygnowano z tej opcji po czym autobusy z ulicy 1 Maja ponownie skręcały w aleję Wojska Polskiego. Wówczas zlikwidowano także odcinek trasy biegnący obok obecnej zajezdni MPK. Po tej zmianie dziesiątka kursowała także ulicami Zwycięstwa (dzisiejsza al. Piłsudskiego) oraz Kaliningradzką (dzisiejsza Dworcowa). Na przełomie lat 80. i 90. autobusy ponownie jeździły nieopodal zajezdni autobusowej. Część kursów kończyło się obok siedziby Polmozbytu. W 2005 roku pętlę spod fabryki przeniesiono na stałe w rejony Polmozbytu.

Linia powstała w połowie lat 70. ubiegłego stulecia. Od powstania docierała do Gutkowa. Początkowo można było ją uznawać za linię podmiejską, gdyż do 1987 roku Gutkowo nie leżało w granicach administracyjnych Olsztyna. Przez pierwsze lata istnienia jedenastka rozpoczynała swoje kursy na pętli przy ul. Knosały. W połowie lat 80. wydłużono jej olsztyński odcinek na skutek czego pętlę przeniesiono na osiedle Nagórki. W 2005 roku częściowo zmodyfikowano jej trasę. W związku z tym zlikwidowano odcinek trasy przebiegający przez część Osiedla Kościuszki oraz ul. Pstrowskiego i al. Sikorskiego w pobliżu VI Liceum Ogólnokształcącego na rzecz odcinka biegnącego przez osiedle Kormoran i ulice Żołnierską, Wyszyńskiego oraz Synów Pułku.

Linia powstała w połowie lat 70. ubiegłego stulecia. Jest jedną z linii, które podawane były największym modyfikacjom. W momencie powstania kursowała pomiędzy Olsztyńskimi Zakładami Opon Samochodowych a Kortowem. Już pierwszych latach istnienia dochodziło do niewielkich zmian w trasie na odcinku przebiegającym przez osiedle Podgrodzie. W latach 80. zmianie uległa dość duża część trasy. Pętlę znajdującą się przy fabryce przeniesiono w kierunku granic administracyjnych miasta i umiejscowiono nieopodal siedziby Polmozbytu. Trzynastka wówczas przestała również jeździć do Kortowa. Nową pętlę zlokalizowano przy Dworcu Głównym PKP. Niewiele lat później trasa sięgała ponownie południowych rejonów Olsztyna. Po ówczesnej modyfikacji trzynastka jeździła na trasie Polmozbyt – Dajtki. Kolejna zmiana trasy miała miejsce w 2005 roku. Przy okazji reorganizacji układu komunikacyjnego w mieście zlikwidowano pętlę trzynastki obok Polmozbytu. Po tej zmianie autobusy tej linii kursują z Pieczewa na Dajtki.

Linia powstała pod koniec lat 70. ubiegłego stulecia. Początkowo kursowała pomiędzy Dworcem Głównym PKP a Olsztyńskimi Zakładami Opon Samochodowych. Niedługo po jej uruchomieniu trasę wydłużono do osiedla Jaroty. Wówczas była to jedyna linia docierająca na największe dziś pod względem liczby ludności osiedle w Olsztynie. Po modyfikacji w połowie lat 80. trasa niemal nie różniła się od dzisiejszej gdyż piętnastka kursowała wówczas z Jarot do Kortowa. W 2005 trasę piętnastki wydłużono do Brzezin. W 2007 roku po uruchomieniu nowej pętli w Starym Dworze przeniesiono tam pętlę z Brzezin.

Linia powstała w połowie lat 80. ubiegłego stulecia. Od czasu jej powstania do roku 2005 łączyła centrum miasta (pętla przy ul. Knosały) z Trackiem. W 2005 roku po likwidacji linii nr 4 wydłużono szesnastkę do pętli na Osiedlu Mazurskim. W 2006 roku po likwidacji ronda na Placu Powstańców Warszawy częściowej modyfikacji uległ odcinek linii biegnącej przez Zatorze i Osiedle Podleśna.

Linia powstała w połowie lat 80. ubiegłego stulecia. Od początku jej istnienia łączyła osiedle Jaroty z Jakubowem. Jej trasa zmieniała się kilkakrotnie. Początkowo mało różniła się od dzisiejszej trasy z wyjątkiem odcinka biegnącego przez osiedla Nagórki i Pieczewo. Pod koniec lat 80. zrezygnowano z trasy wiodącej ulicą Wyszyńskiego na rzecz ulic Pstrowskiego i Kaliningradzkiej (dzisiejszej ul. Dworcowej). Od skrzyżowania ulic Kaliningradzkiej i Żołnierskiej (nieopodal Szpitala Dziecięcego) trasa siedemnastki w kierunku Śródmieścia wiodła w ten sam sposób jak obecnie. W latach 90. wrócono do poprzedniego wariantu. W 2005 roku skrócono trasę o odcinki biegnące przez Pieczewo i Nagórki oraz przesunięto pętlę z ulicy Jarockiej na Osiedle Generałów.

Po raz pierwszy linia 20 pojawiła się jako linia sezonowa na trasie Szrajbera – Stawiguda. W drugim wcieleniu jako pierwsza dotarła na Osiedle Pieczewo. Do dnia dzisiejszego jej trasa nie uległa większym modyfikacjom. Początkowo dwudziestka jadąc w kierunku dworca omijała ulicę 1 Maja. Przez pewien czas pętla dwudziestki znajdowała się nieopodal supermarketu Rast (ok. 1 km od dworca).

Linia powstała w połowie lat 80. ubiegłego stulecia. Jej obecna trasa bardzo przypomina początkową. Główna różnica polega na innej pętli na Jarotach (niegdyś pętla przy ul. Jarockiej). W 2011 roku wydłużono linię o 2 nowo powstałe przystanki, z uwagi na wybudowanie nowej części ulicy, na którym znajduje się przystanek końcowy Witosa.

Linia powstała w połowie lat 80. ubiegłego stulecia. Jej obecna trasa nieco różni się od początkowej; niegdyś autobusy tej linii jeździł przez centrum miasta, obecnie je omijają. Linię obsługują głównie pojazdy średniej wielkości.

Pierwszy raz linia 24 uruchomiona została w latach 90. na trasie Plac Pułaskiego – Redykajny, jednak po krótkim czasie została zastąpiona wydłużoną trasą linii nr 1. Ponownie została uruchomiona 1 września 2005 roku, już na nowej trasie. Przez pierwszy rok część kursów kończyła się na ul. Mazowieckiej (później zastąpiła je linia 34). Linię obsługują głównie autobusy 12-metrowe marki Jelcz i Volvo, choć ostatnio pojawiają się też autobusy przegubowe. Poza godzinami szczytu są zastępowane częściowo przez autobusy typu Solbus B9,5.

Autobusy tej linii po raz pierwszy pojawiły się na ulicach Olsztyna w latach 90. ubiegłego stulecia. Kursowały wówczas (lata 1995-1997) w czasie słonecznych wakacyjnych dni z obecnej pętli przy ul. Witosa na pętlę zlokalizowaną przy ówczesnym przejeździe kolejowym na Osiedlu Nad Jeziorem Długim w celu zapewnienia mieszkańcom Jarot i Pieczewa bezpośredniego połączenia z plażą miejską. W obecnym kształcie linia powstała 1 września 2005 roku w miejsce linii pospiesznej A, której trasę przejęła. Autobusy linii nr 25 w przeciwieństwie do popularnej aśki zatrzymują się na każdym przystanku. Linię obsługują głównie pojazdy średniej wielkości marki Scania i autobusy przegubowe. W 2011 wydłużono linię o 2 przystanki, na ulicy Witosa. Pod koniec roku 2011 linia zostanie wydłużona o kolejne 2 przystanki i będzie docierała do ul. Płoskiego, na pętlę Tęczowy Las.

Linia powstała w latach 90. ubiegłego stulecia. Z początku linia 26 kończyła trasę przy Dworcu PKP. Po pewnym czasie linię wydłużono do nowej pętli Jagiellońska/Ogrody. Linię obsługują najczęściej autobusy przegubowe.

Linia powstała na przełomie ubiegłego i obecnego stulecia. Do 2005 roku realizowane były zajazdy na Osiedle Generałów. Do 2006 roku autobusy jeżdżące po jej trasie, kursowały tylko w dni robocze. Od ówczesnego momentu wprowadzono również dodatkowe kursy weekendowe w czasie wakacji, głównie dla potrzeb pasażerów wybierających się na plażę miejską. Linię obsługują głównie pojazdy średniej wielkości, choć w czasie porannych szczytów w roku szkolnym oraz w upalne wakacyjne dni na trasę wypuszczane są autobusy przegubowe. W 2011 przeniesiono przystanek końcowy o dwa przystanki dalej przy Witosa.

Linia powstała w roku 1998 i początkowo łączyła Osiedle Mleczna z Dworcem PKP. Gdy przebudowano ulicę Tuwima, trasa linii 28 została wydłużona z ulicy Iwaszkiewicza do Brzezin. W 2005 w ramach radykalnych zmian układu komunikacji miejskiej trasa między centrum a dworcem została przeniesiona z ulic Piłsudskiego, Dworcowa na ulice 1 Maja, Partyzantów, jednak w wyniku protestów mieszkańców, został przywrócony jej poprzedni przebieg. Początkowo, ze względu na wąską ulicę Iwaszkiwicza, linię obsługiwały wyłącznie mikrobusy (była to pierwsza regularna linia mikrobusowa MPK w Olsztynie), po przedłużeniu linii do Brzezin do jej obsługi włączone zostały midibusy typu Solbus B9,5.

Linia powstała w 2005 roku po likwidacji linii uzupełniającej nr 43 jeżdżącej do Bartąga. Od 2006 roku na prośbę mieszkańców część kursów kończy się w Rusi. Obecnie linię obsługują tylko midi- i minibusy z powodu braku odpowiedniej pętli do zawracania przy ul. Bartąskiej. W okresie zimowym jeden z minibusów wyposażony jest w bagażnik służący do przewozu nart. Dzięki temu pasażerowie mogą w sposób zgodny z regulaminem przewieźć sprzęt narciarski na stok w Rusi.

Linia powstała niedługo po utworzeniu Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego. Początkowo autobusy kursowały al. Obrońców Tobruku. W 2005 roku trasa została wydłużona, przez co trzydziestka przez dwa lata kursowała ul. Pstrowskiego i al. Niepodległości. Obecnie po zmianie trasy we wrześniu 2007 roku jej trasa przebiega ulicą Tuwima. Od czasu jej powstania do 2006 roku linię obsługiwały głównie autobusy przegubowe. Przez kolejny rok na skutek utworzenia linii nr 33 były to przede wszystkim pojazdy średniej wielkości marki Jelcz. Obecnie po skróceniu trasy i zwiększeniu częstotliwości kursów trzydziestki, linię obsługują głównie autobusy przegubowe. Po skróceniu trasy tejże linii stała się ona dublerką linii 33. Jedyne co je różni, to umiejscowienie pętli linii 33 na Witosa. Trzydziestka nie kursuje w Święta Bożego Narodzenia oraz Święta Wielkiejnocy.

Linia powstała na początku obecnego stulecia dla potrzeb pracowników firmy Indykpol. W dni robocze kursuje dziewięć razy dziennie, w czasie weekendów i świąt trzykrotnie. Poranne i wieczorne kursy obsługują autobusy przegubowe, w ciągu dnia oraz w weekendy ich miejsce zajmują autobusy średniej wielkości.

Linia powstała w październiku 2007 roku dla potrzeb studentów i pracowników Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego mieszkających na osiedlu Dajtki. Po jej uruchomieniu zlikwidowano dodatkowe kursy linii nr 13 do Kortowa. Linia nr 32 kursuje tylko w dni robocze, wykonując trzy poranne kursy z Dajtek oraz po jednym kursie ze Starego Dwór w godzinach porannych, popołudniowych i wieczornych.

Linia powstała w 2006 roku głównie dla potrzeb studentów i pracowników Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego. Dzięki trasie przebiegającej po otwartej w 2006 roku ulicy Tuwima, czas przejazdu z największych olsztyńskich sypialni do uniwersyteckiej dzielnicy zmniejszył się do ok. 20 minut. W październiku 2007 zredukowano liczbę kursów w związku ze skróceniem trasy linii nr 30, przez co linia 33 stała się dublerką linii 30. Linia nr 33 kursuje tylko w dni robocze. Wraz z wybudowaniem nowej części ul. Witosa w 2011 r. jej przystanek końcowy przy tej ulicy przeniesiono o 2 przystanki.

Linia powstała w 2006 roku po zlikwidowaniu dodatkowych kursów linii 24 na ul. Mazowiecką. Ich trasa powiela się w większej części. Ze względu na wąskie ulice osiedlowe na Jarotach linię obsługują tylko busy marki Jelcz M081MB.

Linia powstała 1 sierpnia 2011 roku, przy okazji reorganizacji komunikacji zbiorowej w gminie Dywity. Razem z linią 88 zastąpiła linie 8, 12 i 23.

Linia sezonowa powstała w 2006 roku po likwidacji również sezonowej linii nr 18. Z początku kursowała na trasie powielającej się z linią 14. W 2008 linia została skierowana na byłą trasę osiemnastki. Jest to linia przeznaczona przede wszystkim dla działkowców jeżdżących do Wójtowej Roli. Linia nr 84 kursuje w okresie od początku do maja do końca września.

Linia powstała 1 sierpnia 2011 roku, przy okazji reorganizacji komunikacji zbiorowej w gminie Dywity. Razem z linią 82 zastąpiła linie 8, 12 i 23. Kursuje w kierunku przeciwnym do linii nr 82.

Pierwsza w Olsztynie linia nocna powstała w latach 80. ubiegłego stulecia. Jej początkowa trasa zdecydowanie różniła się od obecnej gdyż m.in. w kwietniu 2007 roku doszło do reorganizacji linii nocnej. Powstała wówczas druga linia nr 101. Setkę obsługują głównie pojazdy średniej wielkości marki Jelcz.

Linia nocna, która pierwszy raz pojawiła się na ulicach Olsztyna w 2003 roku. Po dwóch latach zlikwidowana, reaktywowana w 2007 roku w nieco zmienionej trasie. Od niedawna obsługują ją busy marki Jelcz M081MB.

czytaj dalej: [2], [3]