Azyle sióstr magdalenek - instytucja dla kobiet w Wielkiej Brytanii i Irlandii, prowadzona przez różne zakony kościoła katolickiego. W większości azylów od mieszkanek wymagano ciężkiej, fizycznej pracy, m.in. w pralniach, dlatego w Irlandii azyle były potocznie nazywane "pralniami magdalenek" (ang. Magdalene Laundries). W ciągu 150 letniej historii istnienia azylów, instytucja przyjęła około 30 000 kobiet, często wbrew ich woli. Ostatni azyl zamknięto 25 września 1996 roku w Irlandii.

Historia

Azyle magdalenek miały swoje źródła w XIX wieku, kiedy to w Wielkiej Brytanii i Irlandii działały organizacje mające na celu pomoc i rehabilitację kobiet pracujących jako prostytutki. W Irlandii instytucje miały za patronkę Marię Magdalenę, która wg tradycji katolickiej przeistoczyła się z grzesznicy w jedną z najzagorzalszych wyznawczyń Jezusa.

W Irlandii organizacje te zostały szybko przejęte przez kościół katolicki i wkrótce domy, które początkowo miały być krótkoterminowym schronieniem, stały się miejscem długoterminowego pobytu. Kobiety przebywające w azylach pracowały głównie w pralniach. Z czasem azyle oddalały się od swojego pierwotnego celu pomocy prostytutkom i zaczęły również przyjmować kobiety z kryminalną przeszłością. W związku z tym siostry przełożone wprowadzały do azylów rygorystyczne przepisy, które miały za zadanie zniechęcić mieszkanki do odejścia i zachęcić je do pokuty.

Akta azylów pokazują, że w początkach historii ruchu magdalenek wiele kobiet przychodziło i opuszczało (czasem wielokrotnie) mury instytucji z własnej woli. Lu Anne De Cunzo napisała w swojej książce "Reform, Respite, Ritual: An Archaeology of Institutions; The Magdalene Society of Philadelphia, 1800-1850", że kobiety z tamtejszego protestanckiego azylu szukały schronienia i wytchnienia od choroby, więzienia lub przytułku, sytuacji rodzinnej, przemocy i niesprzyjającej sytuacji materialnej.

Aż do lat 70. XX wieku mieszkanki azylów musiały zwracać się do sióstr, bez względu na ich wiek "matka", a same były nazywane "dziećmi" ("In the Home of the Good Shepherd the one is ever the 'Mother' while the other is always the 'Child'"). W celu utrzymania porządku i atmosfery zakonu, kobiety musiały zachowywać milczenie przez większą część dnia ("The Rule of Silence was a major feature of the women's lives and continues well into the second half of the twentieth century."). Kary cielesne były powszechnie stosowane, a zachowania pasywno-agresywne były zwyczajnie ignorowane. ("A sullen temper, often shown by refusing food, is best dealt with by silence. When a girl wakes up to the fact that no one takes any notice, nor is troubled (apparently at least) by her self-starvation, she gets weary of her self-imposed martyrdom and learns sense.").

Pomysł azylów stawał się coraz bardziej popularny i zaczęły one przyjmować niezamężne matki, kobiety niepełnosprawne intelektualnie oraz wykorzystywane dziewczyny. Także dziewczyny, które uważano za rozwiązłe, zalotne lub zbyt ładne były wysyłane do azylów. Podobne praktyki stosowano w zwykłych azylach w Wielkiej Brytanii i Irlandii, gdzie również znajdowało się wiele osób z "problemami społecznymi".

Przyszłe mieszkanki azylów były zwykle tam umieszczane przez swoje rodziny lub księży. Te, które nie miały nikogo, kto by zaręczył za nie, zostawały tam całe życie. Niektóre z nich składały ślubowania zakonne.

W konserwatywnej Irlandii azyle sióstr magdalenek były powszechnie akceptowaną instytucją, nawet w drugiej połowie XX wieku. Zaczęły znikać wraz ze zmianami w życiu społecznym, a także, jak sugeruje Frances Finnegan, kiedy przestały być opłacalne (rozpowszechnienie pralek).

Feministki uważały wysłanie niesfornych kobiet do azylów za fenomen, ponieważ "podejrzane" zachowanie kobiety było srożej karane niż podobne zachowanie mężczyzny.

Warunki i sposób traktowania mieszkanek zostały przedstawione w filmie Siostry magdalenki Petera Mullana. Jednakże ścisłość fabuły filmu została podważona.

czytaj dalej: [2], [3]