Amerykański magazyn Time w wydaniu z 8 kwietnia 1966, w jednym z najbardziej kontrowersyjnych artykułów w swojej historii pt. "Is God Dead?" ("Czy Bóg umarł?"), publicznie podjął temat znaczenia religii w Ameryce. Artykuł dotyczył m.in. prądu w amerykańskiej teologii, zrodzonego w latach 60. XX w., dotyczącego śmierci Boga (the Death of God movement), a zwanego czasem technicznie "teotanatologią".

Głównymi głosicielami tej teologii byli chrześcijańscy teologowie Gabriel Vahanian, Paul van Buren, William Hamilton i Thomas J. J. Altizer, a także żydowski rabin Richard Rubenstein.

W 1961 opublikowano książkę Vahaniana Śmierć Boga. Przekonywał w niej, że kultura zatraciła wszelkie poczucie sacrum, przestała rozumieć znaczenie świętości, jest wyzuta z transcendentnych celów i poczucia opatrzności. W efekcie dla współczesnego umysłu "Bóg nie żyje", choć nie miał on na myśli, że Bóg nie istnieje. W wizji Vahaniana potrzebna jest przekształcona kultura postchrześcijańska i postmodernistyczna, by wytworzyć odnowione doświadczenie boskości.

Zarówno van Buren, jak i Hamilton zgadzają się, iż koncepcja transcendencji straciła jakiekolwiek znaczące miejsce w nowoczesnej myśli. Zgodnie z normami obecnego myślenia, Bóg jest martwy. W odpowiedzi na ten upadek transcendencji van Buren i Hamilton proponowali ludziom świeckim przykład Jezusa jako modelowego człowieka, który żył miłością. Wierni mogą spotykać się z Chrystusem poprzez kościelne społeczności.

Altizer zaproponował radykalną teologię śmierci Boga, która bazowała na ideach Williama Blake'a, Hegla oraz Nietzschego. Pojmował w niej teologię jako formę poezji, w której obecność Boga byłaby odczuwana poprzez społeczności wiernych – jakkolwiek nie dopuszczał już możliwości afirmującej wiary w transcendentnego Boga. Dla Altizera Bóg wcielił się w Chrystusa i udzielił ducha jego obecności, który pozostaje w świecie, mimo że Jezus umarł.

W odróżnieniu od Nietzschego Altizer wierzył, że Bóg faktycznie umarł. Jest on uważany za jednego z ojców ruchu śmierci Boga.

Rubenstein jest przedstawicielem skrajnego nurtu myśli żydowskiej zorientowanej wokół konsekwencji Holocaustu. Na podstawie Kabały utrzymywał on, iż w sensie technicznym Bóg "umarł" przy tworzeniu świata. Mimo tego – jak przekonywał – dla nowoczesnej kultury żydowskiej śmierć Boga nastąpiła w Auschwitz. W pracach Rubensteina nie ma już miejsca na wiarę w Boga, który zawarł przymierze z Abrahamem. Jedyną możliwością, która pozostaje Żydom, to stać się poganami lub stworzyć własny sens.