Bakenrenef - Polski Serwis Naukowy

Bakenrenef egip., Bokchoris gr. - faraon, władca starożytnego Egiptu w latach 719 - 714 p.n.e., syn i następca Tefnachta, ostatni przedstawiciel XXIV dynastii.

Panowanie

W ciągu swojego krótkiego sześcioletniego panowania miał dokonać wielu reform wewnętrznych (zniesienie niewoli za długi, wolny obrót ziemią). Przypisuje mu się również stworzenie spisu prawa obowiązującego w Egipcie, szczególnie kodyfikacji prawa zobowiązań oraz prawa procesowego. Diodor Sycylijski wymienia go jako jednego z sześciu wielkich prawodawców Egiptu. W pamięci starożytnych zapisał się również jako niezwykle sprawiedliwy sędzia. Według legendy miał rozstrzygnąć spór pomiędzy pewnym młodym ubogim Egipcjaninem a chciwą heterą Tonis, której ów pragnął. Ponieważ nie miał wystarczająco pieniędzy, wezwał na pomoc bóstwa, a te zesłały mu sen, w którym mógł doświadczyć tego, czego hetera odmawiała mu na jawie. Gdy jednak Tonis dowiedziała się o sennych marzeniach młodzieńca, zażądała od niego odpowiedniej zapłaty. Faraon, po wysłuchaniu racji obydwu stron, wydał następujący wyrok: młodzieniec miał przynieść sumę żądaną przez heterę, umieścić pieniądze w naczyniu i przesunąć je przed jej oczyma. Miało to uświadomić Tonis, że wyobraźnia (sny) jest tylko cieniem rzeczywistości .

Diodor Sycylijski, Sycylijczyk (gr. Διόδωρος ὁ Σικελιώτης Diodoros ho Sikeliotes; język łaciński: Diodorus Siculus; ur. ok. 80 p.n.e., zm. ok. 20 p.n.e.) – grecki historyk żyjący w epoce Cezara i Augusta, urodził się w Agyrion na Sycylii (stąd przydomek). Odbywał podróże po Europie, Afryce północnej i Azji Mniejszej. Przez długi okres przebywał w Rzymie. W latach 60-56 p.n.e. mieszkał w Aleksandrii.

Termin ten pojawił się w XVI wieku p.n.e., gdy Egipt wkroczył w okres silnej ekspansji terytorialnej pod rządami XVIII dynastii. Po zjednoczeniu kraju przez Narmera egipski władca nosił tytuł nesut-biti – Ten-który-należy-do-pszczoły-i-trzciny, bowiem w tym okresie godłem Górnego Egiptu była pszczoła, a Dolnego – trzcina. Z biegiem czasu zaczęto używać tytułu Król Górnego i Dolnego Egiptu oraz Król Południa i Król Północy.

W początkowym okresie swoich rządów Bakenrenef miał również prowadzić ożywioną politykę zagraniczną, wymierzoną przeciwko rozszerzającej swoje terytorium Asyrii. Powołana przez niego koalicja książąt syryjskich i palestyńskich została jednak rozbita (bitwy pod Karkar i Rafią).

Starożytna Syria zajmowała obszar między Morzem Śródziemnym, a rzeką Eufrat oraz między Azją Mniejszą (konkretnie górami Taurus) i Palestyną. Takie ramy terytorialnie przyjmuje się najczęściej w literaturze, z punktu widzenia geograficznego dla tego regionu. Nie są one tożsame z obecnymi granicami państwa syryjskiego.

Tefnacht – faraon, władca starożytnego Egiptu, uważany przez Manetona za twórcę XXIV dynastii ze stolicą w Sais, z czasów Trzeciego Okresu Przejściowego. Prawdopodobnie panował jako książę, władca Sais w latach 740-727 p.n.e. i później jako faraon w latach 727-719 p.n.e.

Według przekazów Manetona, gdy faraon wstępował na tron, jagnię przepowiedziało mu, że po sześciu latach rządów zostanie spalony żywcem przez swoich wrogów. Kres rządom Bakenrenefa przyniósł najazd Kuszytów pod dowództwem Szabaki (gr. Sabakon). Zdaniem Manetona, rzeczywiście Bakenrenef został pojmany przez Szabakę i spalony na stosie. W ten sposób kuszycki władca miał ukarać zdradę, której dopuścił się ojciec Bakenrenefa, Tefnacht przeciwko starszemu bratu Szabaki, Pianchiemu, którego był poddanym.

Manethon (Maneton) (III wiek p.n.e.) - zhellenizowany kapłan egipski, znający oprócz greki egipskie tradycje i potrafiący czytać hieroglify. Wykształcenie zdobył prawdopodobnie w Heliopolis lub w Mendes, mieszkał zaś w położonym w delcie Nilu Sebennytos.

Na mapach: 30°57′53″N 30°46′06″E / 30.96472, 30.76833 Sais (egip. Zau, arab. Sa el-Hagar ) – miasto w starożytnym Egipcie, w zachodniej części Delty Nilu.

Władcy XXVI dynastii utrzymywali, że pochodzą właśnie od Bakenrenefa, wielkiego prawodawcy Egiptu. Miał on być ojcem faraona Necho I, założyciela tej dynastii.

Zobacz też

XXIV dynastia

XXVI dynastia

Prawo w starożytnym Egipcie

Sais

Trzeci Okres Przejściowy - linie czasu

Bibliografia

Kwiatkowski B - Poczet Faraonów,Iskry,Warszawa 2002,ISBN 83-207-1677-2

Linki zewnętrzne

Narmer.pl - XXIV dynastia

Przypisy

Diodor Sycylijski, Biblioteka Historyczna: "Czwartym ustawodawcą jest król Bocchoris, mąż mądry i zręczny. On to określił pozycję króla we wszystkich dziedzinach, ustanowił dokładne przepisy, dotyczące pożyczek. Również jako sędzia dowiódł swej mądrości, a niektóre z jego trafnych wyroków zachowały się w ustnych przekazach ludu aż po dzień dzisiejszy [...]"
Źródło: M. Kuryłowicz, Prawa antyczne. Wykłady z historii najstarszych praw świata, Lublin 2006, s. 36.
B. Kwiatkowski, Poczet Faraonów, Warszawa 2002, s. 604.

Język egipski – wymarły język z grupy języków afroazjatyckich używany przez starożytnych Egipcjan. Najstarsze przykłady pisanego języka egipskiego pochodzą z 3250 r. p.n.e.[1] Język ten skończył swój żywot wraz z cywilizacją egipską i został zastąpiony w Egipcie językiem arabskim.

Linie czasu panowania władców starożytnego Egiptu od XXI do XXVI dynastii. Zadaniem ich jest zobrazowanie podziału władzy w Egipcie w czasie Trzeciego Okresu Przejściowego - okresu, w którym władzę na różnych terenach, sprawowało trzech, czterech, lub nawet pięciu władców, jednocześnie.