Baldwin III Jerozolimski - Polski Serwis Naukowy

Baldwin III Jerozolimski

Baldwin III (fr. Baudouin III) (ur. 1130, zm. 10 lutego 1162 w Bejrucie) – król Jerozolimy (1143—1162).

Wywód przodków

Biogram

Był najstarszym synem Melisandy i Fulka. Imię otrzymał po swoim dziadku, Baldwinie II. Fulko zmarł 10 listopada 1143. Panował jedynie jako mąż Melisandy, lecz ta nie odważyła się sprawować samodzielnie rządów. Wyznaczyła więc Baldwina III na współwładcę. 25 grudnia 1143 patriarcha jerozolimski Wilhelm koronował obydwoje.

Steven Runciman, właściwie Sir James Cochran Stevenson Runciman (ur. 7 lipca 1903 w Northumberland, zm. 1 listopada 2000 w Radway, Warwickshire) - brytyjski historyk i dyplomata.

Baldwin II z Le Bourg (zm. 21 sierpnia 1131 w Jerozolimie) - hrabia Edessy (1100—1118) i król Jerozolimy (1118—1131). Kuzyn Baldwina I, po którym objął najpierw hrabstwo Edessy, a później Królestwo Jerozolimskie.

W 1147 Melisanda i Baldwin III udzielili poparcia Altuntaszowi, namiestnikowi Busry i Salchadu, który wypowiedział posłuszeństwo Unurowi, regentowi Burydów z Damaszku. Jednocześnie wysłali do Unura posła, Bernarda Vachera, który obiecał Unurowi, że poparcie Altuntasza nie wiąże się z naruszeniem jego damasceńskich posiadłości. Bernard powrócił przekonany przez Unura, że popieranie Altuntasza jest błędem. Po stronie posła stanął Baldwin III, ale pod wpływem armii musiał zmienić zdanie.

Język Québec oraz Ontario, Nouveau-Brunswick, – ok. 8 mln osób. Ok. 201 milionów używa francuskiego na całym świecie jako języka głównego (oszacowanie z r. 2009 wg Organisation mondiale de la Francophonie) a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, gdzie francuski jest jednym z języków urzędowych bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, gdzie jest jedynym językiem urzędowym i używa go 96 milionów ludzi.

Królowie Jerozolimy - chrześcijańscy władcy Królestwa Jerozolimskiego utworzonego podczas pierwszej krucjaty w 1099 r. Przestało ono istnieć w 1291 r. po upadku Akki.

W maju 1147 Baldwin III na czele wojsk frankijskich przeprawił się przez Jordan i wkroczył do Al-Dżaulanu. Dotarł do Busry, która jednak w międzyczasie poddała się Unurowi i Nur ad-Dinowi. W takiej sytuacji zdecydował się na odwrót. Odrzucił propozycję opuszczenia wojska i ratowania się ucieczką pod osłoną straży przybocznej. Po stoczeniu potyczki koło Gadary wycofał się do Palestyny.

Konrad III (ur. 1093, zm. 15 lutego 1152 w Bambergu) – pierwszy król Niemiec z dynastii Hohenstaufów. Syn Fryderyka I, księcia Szwabii i Agnieszki, córki cesarza Henryka IV.

Jordan (hebr. נהר הירדן, nehar hayarden; arab. نهر الأردن, nahr al-urdun) – rzeka na Bliskim Wschodzie płynąca rowem Jordanu do Morza Martwego. Historycznie i religijnie jest to jedna z najważniejszych rzek na świecie.

Gdy do Palestyny przybyli uczestnicy II wyprawy krzyżowej na czele z Konradem III, królem Niemiec, i Ludwikiem VII, królem Francji, Baldwin III i Melisanda zorganizowali 24 czerwca 1148 wielki zjazd w Akce. Na tym zgromadzeniu podjęto decyzję o ataku na Damaszek.
W 1153 obalił rządy matki. Jego żoną została Teodora Komnena, siostrzenica cesarza bizantyjskiego. Jednak zmarł bezdzietnie, a po jego śmierci tron przejął jego brat Amalryk I. Dyplomatyczne i strategiczno-militarne błędy w rządach Baldwina III przyczyniły się do późniejszego podbicia Jerozolimy przez Saladyna, w 1187 roku.
Teodora Komnena, gr. Θεοδώρα Κομνηνή - Theodōra Komnēnē (ur. ok. 1145) - siostrzenica cesarza bizantyńskiego, Manuela I. Królowa Jerozolimy jako żona Baldwina III. Kochanka cesarza Andronika I.

Saladyn, Al-Malik an-Nasir Salah ad-Dunja wa-ad-Din Abu al-Muzzafar Jusuf ibn Ajjub ibn Szazi Al-Kurdi w skrócie Salah ad-Din al-Ajjubi (ur. 1137 lub 1138 w Tikricie w Mezopotamii, zm. 4 marca 1193 w Damaszku) – wódz i polityk muzułmański pochodzenia kurdyjskiego, sułtan Egiptu, władca imperium rozciągającego się od Sudanu po Syrię, od Jemenu przez Półwysep Arabski, północny Irak do wschodniej Turcji (Diyarbakır), uważany za założyciela dynastii Ajjubidów.

Bibliografia

Runciman S., Dzieje wypraw krzyżowych, t. 1-2, Warszawa 1997, ISBN 83-06-02542-3, s. 166, 208, 214-216.