Baldwin I Żelazne Ramię - Polski Serwis Naukowy

Mianowanie Baldwina I hrabią Flandrii przez Karola II Łysego

Baldwin I Żelazne Ramię (ur. ok. 837/840, zm. 2 stycznia 879 roku) – pierwszy hrabia Flandrii, był synem forestiera Odakara (zwanego również Audacerem i Inghelramem) i nieznanej matki.

Pierwsza wzmianka o Baldwinie pochodzi z 862 roku, kiedy to Judyta Martel (844–870), wdowa po królach Wessexu Ethelwulfie i Ethelbaldzie, córka króla Franków Zachodnich Karola II Łysego i Ermentrudy, córki Odona, hrabiego Orleanu, powróciła z Anglii na dwór ojca. Karol, który zmierzał właśnie do Soissons, usłyszał pogłoski o nie najlepszym prowadzeniu się córki. Aby zyskać na to dowody, wysłał na dwór swojego syna Ludwika i właśnie Baldwina.

Tytuł hrabiów Flandrii został ustanowiony w roku 862 przez króla Karola II Łysego, pierwszym hrabią flandryjskim został Baldwin I Żelazne Ramię, jest on tym samym założycielem dynastii flandryjskiej.

Wilfred I Włochaty (Kudłaty, katal. Guifré el Pilós, hiszp. Vifredo el Velloso lub Wilfredo, Wifredo, Guifredo, Guilfredo; ?-898) – władca kataloński, hrabia Urgell (870-897), Cerdanyi (870-897), Barcelony (878-897), Girony (878-897), Besalú (878-897), i Ausony (886-897); do 878 nie posiadał tytułu hrabiowskiego de iure. Zginął 11 sierpnia 897[potrzebne źródło].

Baldwin jednak porwał Judytę i 13 grudnia 862 roku wziął z nią ślub ku wściekłości Karola, który zażądał od biskupów ekskomuniki dla pary młodej. Baldwin wybrał się wówczas na pielgrzymkę do Rzymu, gdzie uzyskał poparcie papieża Mikołaja I. Poparcie papieża umożliwiło mu obłaskawienie teścia, który nadał mu tytuł hrabiego Gentu, a później tytuły hrabiego Ternois i Flandrii.

Ludwik II Jąkała, franc. Louis le Bègue (ur. 1 listopada 846, zm. 10 kwietnia 879 w Compiègne), od 877 r. król zachodniofrankijski, syn Karola II Łysego (823-877), z dynastii Karolingów francuskich, oraz Ermentrudy, córki Odona I, hrabiego Orleanu.

Mikołaj I Wielki, (ur. między 819 a 822 w Rzymie - zm. 13 listopada 867 w Watykanie) – święty Kościoła katolickiego, papież w okresie od 24 kwietnia 858 do 13 listopada 867.

W następnych latach Baldwin stał wiernie przy Karolu. W 871 roku prowadził rozmowy ze zbuntowanym synem króla, Karlomanem. Jego siła i postawa w boju przydały mu przydomek Żelazne Ramię. Ufortyfikował miasta Arras, Gandawę i Brugię. Zmarł w 879 roku i został pochowany w opactwie St-Bertin.

Karol II Łysy (ur. 13 czerwca 823, zm. 5 października lub 6 października 877) - król zachodniofrankijski od 843, król Italii od 876, cesarz rzymski od 875, syn Ludwika I Pobożnego (778-840), pierwszy z dynastii Karolingów francuskich.

Baldwin II (ok. 863 - 10 września 918), zwany Calvus (Łysy), drugi hrabia Flandrii od 879 r. i dziedziczny opat St. Bertin od 892 r., najstarszy syn Baldwina I Flandryjskiego i Judyty Martel, córki Karola II Łysego, króla Franków Zachodnich.

Potomstwo

Razem z Judytą miał trzech synów i córkę:

Karol (ok. 863 – ok. 864)

Baldwin II Łysy (865/867 – 10 września 918), hrabia Flandrii

Rudolf (865 – 17 czerwca 896), hrabia Cambrai

Gunhilda (zm. przed 19 lutego 906) – żona Wilfreda I, hrabiego Barcelony

Przypisy

Tytuł osoby zarządzającej i opiekującej się lasami

Linki zewnętrzne

Biografia Baldwina I

Arras (niderl. Atrecht) – miejscowość i gmina we Francji, leżąca nad rzeką Scarpe (dopływ Skaldy), w regionie Nord-Pas-de-Calais, w departamencie Pas-de-Calais.