|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: W muzeum im. ks. St. Staszica w Hrubieszowie trwają przygotowania do wystawy "Srebrny koń - archeologiczne skarby między Morzem Czarnym a Kaukazem". Będzie to próba prezentacji dorobku polskich i niemieckich badań prowadzonych w XIX i na początku XX w... Płytki drukowane znajdują się w większości urządzeń elektrycznych i elektronicznych. Nowoczesne elementy elektroniczne są coraz mniejsze, dlatego naukowcy szukają metod, które pozwolą im na jak najlepsze działanie w warunkach miniaturyzacji. Nad innowacyjnym urz... Najważniejszą rzeczą na świecie jest posiadanie dziecka - miał kiedyś powiedzieć Robert G. Edwards, tegoroczny Noblista w dziedzinie fizjologii i medycyny. Wierzył w to tak bardzo, że niemal całe swoje życie zawodowe poświęcił walce z niepłodnością.Określany ... Nowe sposoby pozyskiwania wodoru do zasilania urządzeń oraz nietypowy siarczan srebra, który przyda się w farmacji lub oczyszczaniu ścieków - to, zdaniem środowiska naukowego, największe polskie osiągnięcia w dziedzinie chemii w tym roku. Aut... Inwestycje w Centralny Okręg Przemysłowy, oprócz wpływu na polski potencjał obronny, miały duże znaczenie społeczne. Aktywizowały zaniedbany region - Galicję, w której występowało duże bezrobocie - mówi PAP prof. Wojciech Morawski, z Zakładu Historii Gospodarczej i ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
BarsilowieCzy wiesz że...? Morze Kaspijskie (per. دریای خزر, ros. Каспийское море, azerb. Xəzər dənizi, kaz. Каспий теңізі, turkm. Hazar deňzi) – bezodpływowe słone jezioro reliktowe w Azji i w niewielkiej części w Europie. Jest największym jeziorem świata z powierzchnią wynoszącą ok. 370 tys. km2 (zmieniającą się wskutek opadania poziomu wody, w 1930 roku wynosiła ona aż 442 tys. km²). Maksymalna głębokość to 1025 m. Zasolenie od 10-12‰ do bardzo dużego, sięgającego nawet 300‰ w zamkniętych zatokach. Czas wymiany wód wynosi 250 lat. W Starożytności nosiło różne nazwy: Ocean Hyrkański, Morze Azarskie i Morze Kwalijskie. Awarowie – koczowniczy lud mieszanego pochodzenia ugro-ałtajskiego, który w połowie VI wieku pojawił się Europie. Utworzone przez Awarów wspólnie z Kutigurami państwo Kaganat Awarów zasłynęło na przełomie VI i VII wieku łupieżczymi wyprawami głównie przeciw Bizancjum. Po upadku kaganatu na początku IX wieku Awarowie stopniowo zaniknęli. Barsilowie – (również Barsleci) plemię huńskie zamieszkałe w VI wieku między Morzem Kaspijskim a Kubaniem, podbite w 558 roku przez Awarów Robert Browning - ur. 15 stycznia 1914 w Glasgow zm. 11 marca 1997 w Londynie - szkocki historyk, bizantynolog. Studia ukończył w 1935 w Glasgow University. W okresie II wojny światowej służył w Sztabie Generalnym we Włoszech i w Sojuszniczej Komisji Kontroli w Sofii (Bułgaria). Następnie w Belgradzie w Jugosławii był asystentem do brytyjskiego attaché wojskowego. W 1946 roku powrócił do środowiska akademickiego. Wykładał historię w Merton College w Oksfordzie a od 1947 do 1965 roku w University College w Londynie. Od 1965 do przejścia na emeryturę w 1981 był profesorem historii starożytnej w Birkbeck. Otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Birmingham. Pełnił funkcję przewodniczącego Society for the Promotion of Hellenic Studies i Society for the Promotion of Byzantine Studies.Był redaktorem "Journal of Hellenic Studies" oraz odpowiadał za dział bibliograficzny czasopisma "Byzantinische Zeitschrift". Zasłynął także jako poliglota. W 1946 roku ożenił się Galina Chichekova, którą poznał w Sofii. Mieli dwie córki. W 1972 ożenił się ponownie z Ruth Gresh, którą poznał podczas pobytu w Kairze.
Wojciech Szymański, ur. 15 maja 1932 r., archeolog mediewista, prof. dr hab., emerytowany pracownik naukowy Instytutu Archeologii i Etnologii PAN i Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej. Studiował na Uniwersytecie Warszawskim w latach 1950-1953, a następnie na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w latach 1953-1955, pod kierunkiem Witolda Hensla i Józefa Kostrzewskiego. Od 1955 r. pracował w Instytucie Historii Kultury Materialnej PAN (obecnie Instytut Archeologii i Etnologii PAN). BibliografiaHunowie – jeden ze starożytnych ludów Wielkiego Stepu. Był to koczowniczy lud wywodzący się ze wschodnich terenów Azji Środkowej. W IV w. pojawili się we Wschodniej Europie, gdzie w V w. utworzyli krótkotrwałe imperium i przyczynili się do upadku Rzymu. Hunowie charakteryzowali się doskonałym opanowaniem jazdy konnej, podobnie zresztą jak inni mieszkańcy stepów. Nie pozostawili po sobie źródeł pisanych.
Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |