Batrachomyomachia (Βατραχομυομαχία, z gr. βάτραχος – żaba, μῦς – mysz, μάχη – walka), także Batrachomachia (Βατραχομαχία) – grecki poemat heroikomiczny przypisywany przez starożytnych Homerowi. Obejmuje ok. 300 wersów. Obok innego poematu pseudohomeryckiego, Margitesa, stał się wyznacznikiem całego gatunku.

Tytuł, datowanie i autorstwo

Tytuł Βατραχομαχία jest wcześniejszy niż tytuł Βατραχομυομαχία. Człon -μυο- dodano prawdopodobnie na skutek pedanterii lub dla wzmocnienia efektu komicznego.

Autor nie jest znany. Istnieje kilka świadectw, że przypisywano go razem z Margitesem i wielu innymi utworami epickimi, a także hymnami, Homerowi [Stat. Silv. I praef.; Mart. XIV 183; Vita Herodotea 24]. Tak jak Margitesa, Księga Suda w haśle Πίγρες przypisuje utwór Pigresowi z Halikarnasu. Informację tę przekazał także Plutarch [De Herodoti malignitate 43].

Termin post quem powstania utworu wyznacza znajdująca się w nim reminiscencja wiersza Anakreonta [fr. 170 Bg]. O tym, że utwór powstał później niż epika okresu archaicznego świadczy też zepsucie języka i niedbałości metryczne. Termin ante quem jest niepewny. Część uczonych uznaje Batrachomyomachię za uczony utwór hellenistyczny i datuje na IV, III czy nawet II w. p.n.e. Ten ostatni termin wyznacza się na skutek podobieństwa fragmentu Batrachomyomachii do jednego z utworów Kallimacha – nie można jednak wykluczyć, że to Kallimach naśladował Batrachomyomachię, nie jej anonimowy autor Kallimacha. Nie można wykluczyć z całą pewnością także tego, że utwór powstał nawet na początku V w. p.n.e., gdyż jego wady językowe i wersyfykacyjne mogą stanowić przejaw rozkładu stylu epickiego w początkach okresu klasycznego.