Rodolfo Pio di Carpi (ur. 22 lutego 1500 w Carpi koło Modeny, zm. 2 maja 1564 w Rzymie) – włoski kardynał. W 1516 wstąpił do zakonu joannitów. Biskup Faenza 1528-44. Nuncjusz apostolski we Francji (1530) i Sabaudii (1533). Jako legat papieski kilkakrotnie mediował między cesarzem Karolem V i królem Francji Franciszkiem I. Kreowany kardynałem-prezbiterem w 1536 roku. Protektor królestwa Szkocji oraz zakonów kapucynów i jezuitów. Inkwizytor Kongregacji Św. Oficjum. Ufundował akademię w Meldola (Accademia degli imperfecti). Administrator diecezji Girgenti od 1544. Legat papieski w prowincji Patrymonium 1551. W 1553 uzyskał promocję do diecezji suburikarnej Albano (1553), Frascati (1553-55) i Porto e Santa Rufina (1555-62). Uczestniczył w konklawe 1559. Przez ostatnie dwa lata życia był biskupem Ostii i dziekanem Św. Kolegium. Uchodził za mądrego sługę i reformatora Kościoła oraz zdolnego administratora, był także protektorem artystów i kolekcjonerem dzieł sztuki. Zmarł na podagrę.

James Gibbons (ur. 23 lipca 1834 w Baltimore - zm. 24 marca 1921 w Baltimore) amerykański duchowny katolicki, arcybiskup Baltimore od 1877 aż do śmierci.

Pietro Aldobrandini (ur. 3 marca 1571 - zm. 10 lutego 1621) - włoski duchowny. Bratanek papieża Klemensa VIII, który w 1593 roku mianował go kardynałem i powierzył funkcję superintendenta generalnego Stolicy Apostolskiej. Odgrywał dużą rolę w zarządzie Kościołem w czasie pontyfikatu swojego wuja. Był gubernatorem Fermo (1595-1605) i Civita Castellana (1600-1606), legatem i gubernatorem Ferrary (1598-1606), kardynałem-protektorem Sabaudii oraz kilkakrotnie legatem papieskim wobec króla Francji Henryka IV (m. in. w 1601 wynegocjował pokój między Francją a księstwem Sabaudii w konflikcie zbrojnym o markizat Saluzzo). W 1602 został mianowany wielkim penitencjariuszem (zrezygnował w 1605). Od grudnia 1599 sprawował niezwykle dochodowy urząd kamerlinga Świętego Kościoła Rzymskiego. W 1604 Klemens VIII konsekrował go na arcybiskupa Rawenny. Pozycję kardynała-nepota wykorzystał do zgromadzenia znacznego bogactwa, za które zakupił Palazzo Doria-Pamphilj i wybudował Villa Aldobrandini. Jego roczne dochody szacowano początkowo na 40 tysięcy skudów, ale w roku 1600 wzrosły już do 130 tysięcy skudów. Był też protektorem malarzy i poetów (m. in. Torquato Tasso).

Niccolò Brancaccio (ur. 1340 w Neapolu − zm. 29 czerwca 1412 we Florencji) − włoski kardynał okresu Wielkiej Schizmy Zachodniej. Arcybiskup Bari (12 kwietnia 1367) i Cosenza (13 stycznia 1377). Doradca królowej Neapolu Joanny I. Po podwójnej papieskiej elekcji w 1378 poparł antypapieża Klemensa VII, mimo że Urban VI był jego krewnym. W nagrodę za poparcie Klemens VII na swoim pierwszym konsystorzu 18 grudnia 1378 mianował go kardynałem-prezbiterem S. Maria in Trastevere. Od 1379 pracował w kurii awiniońskiej. Biskup Albano od kwietnia 1388. Regent Kancelarii Apostolskiej w 1391. Brał udział w konklawe 1394, które wybrało antypapieża Benedykta XIII. W 1398 na krótko opuścił jego obediencję. Wobec braku dobrej woli ze strony obydwu rywalizujących papieży (Grzegorza XII i Benedykta XIII) w 1408 przyłączył się do organizatorów Soboru Pizańskiego, skutkiem czego 21 października tego roku zostął ekskomunikowany przez Benedykta XIII. Brał udział w konklawe 1409 i konklawe 1410. Legat pizańskiego antypapieża Jana XXIII w Neapolu w 1412. Zmarł w trakcie powrotu z tej legacji.

Stefan Wyszyński (ur. 3 sierpnia 1901 w Zuzeli, zm. 28 maja 1981 w Warszawie) – arcybiskup warszawski, gnieźnieński i prymas Polski, (zwany Prymasem Tysiąclecia), kardynał, Sługa Boży Kościoła katolickiego.

Paweł IV, (Giovanni Pietro Carafa}, (ur. 28 czerwca 1476 w Capriglia Irpina Prowincja Avellinou, zm. 18 sierpnia 1559 w Rzymie) – papież w okresie od 23 maja 1555 do 18 sierpnia 1559.

Mozaika – dekoracja w postaci ornamentu lub obrazu, wykonana z drobnych, o różnej kolorystyce (dwu lub wielobarwne) i kształcie kamyczków, kawałków szkła, ceramiki. Elementy są przyklejone do podłoża np. przez ułożenie na niezwiązanej zaprawie, żywicy pochodzenia roślinnego (mastyks z drzewa Pistacia lentiscus). Stosowana jest do zdobienia posadzek, ścian, kopuł, sklepień, apsyd w budownictwie sakralnym i świeckim, mebli (zwłaszcza blatów stołów, sepetów, biurek).