Ten artykuł dotyczy generała Armii Kontynentalnej. Zapoznaj się również z: inne osoby nazywające się Benedict Arnold.

Benedict Arnold V (ur. 14 stycznia 1741 w Norwich, Connecticut, zm. 14 czerwca 1801 w Londynie) – kupiec z Connecticut, który walczył w amerykańskiej wojnie o niepodległość w stopniu generała Armii Kontynentalnej.

W Stanach Zjednoczonych Arnold znany jest przede wszystkim ze swojej zdrady i spisku, w wyniku którego doszło do poddania wojskom brytyjskim amerykańskiego fortu w West Point w stanie Nowy York. Zdrada była ogromnym ciosem dla sprawy Amerykańskiej Rewolucji zwłaszcza, że Benedict Arnold uważany był za jednego z najlepszych generałów amerykańskich i lidera w Armii Kontynentalnej. Jego imię stało się synonimem zdrady.

Generał Arnold wyróżniał się już od początku trwania wojny. Jego zdolności dowódcze i odwaga przyczyniły się do wielu zwycięstw:

Mimo sporych sukcesów pomijano go przy awansach podczas gdy inni generałowie zbierali pochwały za sukcesy będące w dużej części jego zasługą. Jednocześnie jego polityczni wrogowie oskarżali go o korupcję. Pogłębiająca się frustracja oraz coraz większe długi (Arnold żył bardzo rozrzutnie) doprowadziły go do zdrady. W lipcu 1780 roku objął dowództwo w placówce West Point z zamiarem poddania jej Brytyjczykom. Jego plany zostały wykryte gdy Amerykanie złapali brytyjskiego majora Johna André z dokumentami świadczącymi o spisku.

Wiadomości o schwytaniu André dotarły do Arnolda. Postanowił uciec na stronę brytyjską w dół rzeki Hudson używając statku, slupa wojennego o nazwie "Vulture". Umknął pościgowi wysłanemu przez generała Waszyngtona, który pojawił się w Forcie West Point natychmiast po otrzymaniu wiadomości o zdradzie. Arnold za swoje zasługi otrzymał w wojsku brytyjskim stopień generała brygady (ang. Brigadier General) i 6000 funtów. Jednak dowództwo brytyjskie nigdy nie miało do niego pełnego zaufania.

Na wiosnę 1782 roku Arnold opuścił szeregi armii i przeprowadził się do Londynu ze swoją drugą żoną Margaret "Peggy" Shippen Arnold. Został dobrze przyjęty przez króla Jerzego III i torysów natomiast Wigowie wyrazili dezaprobatę wobec jego osoby. W 1787 roku wrócił do Ameryki i wraz z synami Richardem i Henrym wznowił działalność kupiecką w Saint John w Nowym Brunszwiku. Powrócił jednak na stałe do Londynu w 1791 roku.

Żył wystarczająco długo by zacząć żałować swojej zdrady. Na łożu śmierci miał powiedzieć: "Dajcie mi umrzeć w moim starym mundurze, w którym walczyłem. Niech Bóg mi wybaczy, że włożyłem inny."

Wczesne lata

Benedict Arnold V przyszedł na świat w Norwich jako szóste dziecko w rodzinie Benedicta Arnolda III i Hannah Waterman King. Otrzymał imię po pradziadku, który był gubernatorem kolonii Rhode Island, oraz swojego starszego brata, który zmarł zanim urodził się Benedict Arnold V. Ze wszystkich dzieci państwa Arnold wieku dorosłego dożył tylko Benedict i jego siostra Hannah. Reszta rodzeństwa umarła w dzieciństwie na żółtą febrę. Przez babkę swojej matki Arnold był potomkiem Johna Lathropa, który uznawany jest za przodka aż czterech prezydentów Stanów Zjednoczonych.

Ojciec Arnolda wpadł w alkoholizm po tym jak dobrze prosperujący interes rodzinny wpadł w długi po serii nietrafionych inwestycji. Benedict Arnold V zmuszony był zrezygnować ze szkoły w wieku 14 lat gdyż nauka w szkole był a zbyt dużym wydatkiem dla jego rodziny. Kontakty rodzinne ze strony matki pozwoliły mu jednak na rozpoczęcie praktyki w aptece u swoich kuzynów Daniela i Joshui Lathropów w Norwich.

Wojna z Indianami i Francuzami

 Osobny artykuł: Brytyjska wojna z Indianami i Francuzami.

W wieku 15 lat zapisał się do milicji Connecticut. Pomaszerował ze swoim oddziałem do Albany i Jeziora George naprzeciw francuskim wojskom inwazyjnym nadciągającym z Kanady w kierunku Fortu William Henry, jednak Arnold nie uczestniczył w bitwie w czasie tej wojny. Oddziały brytyjskie doznały upokarzającej porażki z rąk francuskich dowodzonych przez Markiza de Montcalm, w następstwie której poddały się. Jednak wspierający Francuzów Indianie byli niezadowoleni z warunków pokoju, zachęcając ich do udziału w kampanii obiecano im skalpy, broń i obuwie. Nie otrzymali niczego co spowodowało, że zaatakowali eskortowanych jeńców i zabili 180 z nich. Francuski oddział towarzyszący więźniom był zbyt mały by przeciwstawić się rzezi.

Śmierć rodziców

Matka Arnolda zmarła w 1759 co spowodowało, że musiał on wziąć na siebie pełną odpowiedzialność młodszą siostrę i ojca, którego alkoholizm jeszcze się pogłębił po śmierci żony (był kilkakrotnie aresztowany za publiczne pijaństwo a nawet odmówiono mu komunii w kościele). Ojciec zmarł w 1761 roku i na 20-letnim Arnoldzie spoczął obowiązek przywrócenia dawnej świetności swojemu nazwisku.