Benedykt Halicz (ur. 17 października 1903 w Stryju, zm. 30 września 1997 w Łodzi) – polski biolog, nauczyciel, profesor Uniwersytetu Łódzkiego (UŁ).

Nauka, studia

Szkołę powszechną ukończył w Brzozowie. Maturę zdał w gimnazjum w Jaśle w 1921. Będąc jeszcze uczniem, uczestniczył jako ochotnik w wojnie polsko–bolszewickiej, za co otrzymał odznakę "Stanęli w Potrzebie". W 1921 rozpoczął studia na Wydziale Filozoficzno–Historycznym (później na Wydziale Matematyczno–Przyrodniczym) Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W 1926 uzyskał absolutorium, a w następnym roku uzyskał dyplom z biologii i chemii. W 1930 po zdaniu egzaminu pedagogicznego otrzymał dyplom nauczyciela szkół średnich. W 1933 zdał na Uniwersytecie Poznańskim (UP) egzamin pedagogiczny uzupełniający z fizyki (jako przedmiotu dodatkowego), czym rozszerzył swoje kwalifikacje pedagogiczne. W 1948 odbył studia uzupełniające i decyzją Rady Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Uniwersytetu Poznańskiego uzyskał tytuł magistra w zakresie botaniki, a na podstawie pracy Badania biocytologiczne nad Dictyostelium mucoroides Brefeld, napisanej pod kierunkiem prof. F. K. Skupieńskiego, Rada Wydziału Matematyczno–Przyrodniczego UŁ (w którym równocześnie pracował) nadała mu w 1950 tytuł naukowy doktora nauk matematyczno-przyrodniczych. W 1960 uzyskał tytuł docenta na podstawie habilitacji nt. Badania statystyczno–florystyczne nad rozmieszczeniem nadrzewnych porostów okolic Łodzi, która obroniona była na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi UŁ. W 1967 otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego.