Imieniny – zwyczaj świątecznego obchodzenia (czasami hucznego) dnia świętego lub błogosławionego z chrześcijańskiego kalendarza lub innego dnia, tradycyjnie przypisywanego temu imieniu. Zwyczaj szczególnie popularny w Polsce (z wyjątkiem Górnego Śląska i Kaszub), ale także obecny w regionach katolickich np. Bawarii. Imieniny obchodzi się również w Bułgarii, w Grecji, w Szwecji, w Czechach, na Węgrzech i Łotwie, a kiedyś i w Rosji. W Szwecji oficjalną listę imienin publikuje Królewska Szwedzka Akademia Nauk. Zwykle wiąże się ze składaniem życzeń i wręczaniem prezentów solenizantowi. Czasem można spotkać się ze zwyczajem, że jeśli jest więcej niż jeden święty lub błogosławiony (patron) imienia (tj. jeśli jest kilka dat imienin w kalendarzu), imieniny obchodzi się w dniu wypadającym jako pierwszy w kolejności po urodzinach.

Berenguer, fr. Berengér, pol. Berengar – opat Montearagón, biskup Leridy, arcybiskup Narbony w latach 1191–1212 . Nieślubny syn Ramona Berenguera IV. Po mianowaniu arcybiskupem Narbonne w 1191 w ciągu czterech lat znacząco poprawił stan finansów diecezji, będących w opłakanym stanie po okresie rządów Ponsa z Arsac. Udało mu się nawet pozyskać nowe źródła dochodów. Podczas swoich rządów praktycznie nieobecny na terenie metropolii, przez pierwsze dziesięć lat swoich rządów w diecezji ani razu jej nie odwiedził. W 1204 zmuszony do odpierania zarzutów dotyczących nieodbywania wizytacji i nie sprawowania duchowego przywództwa w diecezji postawionych mu przez papieża Innocentego III. Pomimo złożonych wówczas obietnic nie zmienił swojego postępowania. Wobec znacznego rozwoju kataryzmu w diecezji narbońskiej (objął on swoim zasięgiem około połowę metropolii), a także w obliczu nie udzielenia przez Berenguera finansowego wsparcia najbardziej narażonym na rozwój kataryzmu biskupstwom Tuluzy i Carcassonne, został w 1212 zdjęty z urzędu. Jego miejsce zajął legat papieski Arnaud Amaury.

Języki germańskie – grupa języków w obrębie języków indoeuropejskich, którymi posługuje się kilkaset milionów mówiących na całym świecie. Wywodzą się ze wspólnego języka pragermańskiego.

Berengaria – imię żeńskie pochodzenia germańskiego, którego patronami jest dwóch św. Berengarów - z VII i XIII wieku - wspominanych jednego dnia. Imię to było często spotykane w możnych rodach zachodniej Europy we wczesnym średniowieczu.