Bessarion - Polski Serwis Naukowy

Bessarion (ur. 2 stycznia 1403, zm. 18 listopada 1472) – grecki duchowny, kardynał. Przypisywanie mu imienia chrzestnego Jan jest według części źródeł błędem.

Pochodził z Trebizondu. Studiował w Konstantynopolu. W 1423 roku wstąpił do monasteru, przyjmując imię zakonne Bessarion. W 1437 roku został prawosławnym metropolitą Nicei. Był zwolennikiem unii z Kościołem rzymskokatolickim. Uczestniczył w Soborze Florenckim, gdzie zaakceptował katolicką naukę o Filioque. W grudniu 1439 papież Eugeniusz IV mianował go kardynałem-prezbiterem SS. XII Apostoli; od tego czasu przeszedł na służbę w kurii papieskiej. Pełnił wiele funkcji kościelnych, m.in. był protektorem kilku zakonów, tytularnym arcybiskupem Teb (od 1440), arcybiskupem Manfredonii i archimandrytą Sycylii (1447-49), tytularnym patriarchą Jerozolimy (21 października 1449 - 13 marca 1458), legatem w Bolonii, Romanii i Marchii Ankońskiej (1450-55), administratorem apostolskim diecezji Mazzara (1449-58) i Pampeluna (1458-62), opatem komendatoryjnym Grottaferrata (od 1462) i kilkakrotnie kamerlingiem św. Kolegium Kardynałów. W marcu 1449 awansował do rangi kardynała-biskupa, otrzymując kolejno diecezje podmiejskie Sabina (marzec-kwiecień 1449), Tusculum (kwiecień 1449 - październik 1468) i ponownie Sabina (od października 1468), zachowując in commendam dotychczasowy tytuł prezbiterialny. Przyczynił się w znacznym stopniu do rozkwitu nauk humanistycznych i renesansu we Włoszech. Jego biblioteka liczyła kilkaset manuskryptów; osobiście przetłumaczył szereg prac greckich autorów na łacinę, m.in. Platona. Wspierał ideę krucjaty przeciwko Turkom w celu odzyskania Konstantynopola, kilkakrotnie służył jako legat papieski dla zjednania władców europejskich dla tej idei. Bezskutecznie próbował przekonać cara Iwana III do unii z Kościołem katolickim. Po śmierci kardynała Izydora w kwietniu 1463 Bessarion otrzymał tytuł łacińskiego patriarchy Konstantynopola. Na kolejnych konklawe w 1455, 1458, 1464 i 1471 był poważnym kandydatem do tronu papieskiego, nigdy jednak nie uzyskał tej godności. Sprawował też funkcję dziekana św. Kolegium Kardynałów. Zmarł w opactwie św. Jana Ewangelisty w Rawennie podczas powrotu z nieudanej legacji we Francji i Burgundii, mając 69 lat.

Kalikst III, (włoski Alfons de Borja), (ur. 31 grudnia 1378 r. w Xàtivie w Hiszpanii, zm. 6 sierpnia 1458 r. w Rzymie) - papież od 8 kwietnia 1455 roku do 6 sierpnia 1458 roku.

Rawenna (wł. Ravenna) – miasto i gmina w północnych Włoszech w regionie Emilia-Romania, stolica prowincji Rawenna. Według danych na rok 2007 gminę zamieszkuje 151 055 osób, 228 os./km².

Przypisy

por. Zofia Włodek, Bessarion, W: Encyklopedia Katolicka, t. 2, Lublin 1976
najbliżej tego był w 1455 roku, gdy uzyskał 8 głosów na 15 i zabrakło mu już tylko 2 do zwycięstwa, jednak jego kandydatura została storpedowana przez kardynałów francuskich i hiszpańskich i w rezultacie papieżem został Kalikst III

Linki zewnętrzne

http://www.fiu.edu/~mirandas/bios1439.htm#Bessarion

http://www.fiu.edu/~mirandas/election-calixtusiii.htm

Kardynał (łac. cardinalis – główny, zasadniczy, mocno z czymś związany) – potocznie nazywany purpuratem z racji koloru noszonego mucetu, w Kościele katolickim najwyższa po papieżu godność kościelna.

Łaciński patriarcha Konstantynopola został powołany w 1204 r., po zdobyciu Konstantynopola przez krzyżowców. Był to zabieg polityczny mający na celu formalną "katolicyzację" urzędu Patriarchy Konstantynopola i położenie kresu Schizmie wschodniej. Po upadku Konstantynopola w 1261 patriarcha łaciński sprawował swój urząd tytularnie w Rzymie. Od 1948 urząd pozostawał nieobsadzony, zaś w 1964 zniesiono go.