Beyoncé Giselle Knowles (wym. [biˈjɒnseɪ]; ur. 4 września 1981) – amerykańska wokalistka R&B, aktorka i projektantka mody. Urodziła się i dorastała w Houston, w stanie Teksas jako pierwsze dziecko Tiny i Mathew Knowlesów; jej młodsza siostra, Solange, również jest piosenkarką. Jako dziecko Beyoncé brała udział w konkursach tanecznych oraz wokalnych, jednak sławę zyskała pod koniec lat 90., kiedy była liderką zespołu Destiny's Child.

W 2003 roku, gdy Destiny’s Child zawiesił działalność, Knowles wydała swój debiutancki album solowy Dangerously in Love. Pochodzące z niego single „Crazy in Love” i „Baby Boy” zajmowały pierwsze miejsca list przebojów, zaś sama płyta otrzymała w sumie pięć nagród Grammy, wyrównując rekord dla największej liczby statuetek zdobytych jednej nocy. W 2005 roku grupa została oficjalnie rozwiązana, a rok później ukazał się kolejny album Beyoncé, B'Day, który, podobnie jak poprzednik, zadebiutował na szczycie Billboard 200. Trzecia płyta studyjna, I Am... Sasha Fierce, została wydana w 2008 roku. Album oraz pochodzące z niego utwory przyniosły wokalistce sześć nagród Grammy, bijąc rekord dla największej liczby wyróżnień zdobytych na jednej gali przez kobietę.

Knowles rozpoczęła karierę aktorską w 2001 roku rolą w musicalu Carmen: A Hip Hopera. W 2006 roku wcieliła się w jedną z głównych ról w filmowej adaptacji sztuki broadwayowskiej Dreamgirls, za którą zyskała dwie nominacje do Złotych Globów.

W 2004 roku Beyoncé założyła wraz z matką linię odzieżową House of Deréon, zaś sama była twarzą takich marek, jak m.in.: Pepsi, Tommy Hilfiger, Armani i L'Oréal. W 2010 roku magazyn Forbes umieścił Knowles na 2. miejscu listy 100 najbardziej wpływowych postaci show-biznesu na świecie, a także uznał ją za najlepiej zarabiającą artystkę oraz najlepiej opłacaną gwiazdę poniżej 30. roku życia, z rocznym dochodem powyżej 87 milionów dolarów.

Beyoncé jest jednym z najczęściej honorowanych artystów w historii Grammy, z 16 wyróżnieniami (13 jako solowa wokalistka oraz 3 jako członkini Destiny’s Child). Pięć singli Knowles uplasowało się na szczycie Billboard Hot 100, a sprzedaż jej wszystkich wydawnictw wynosi w sumie ponad 75 milionów kopii. 11 grudnia 2009 roku magazyn Billboard wyróżnił Beyoncé jako najpopularniejszą artystkę dekady 2000-2009 oraz najczęściej emitowaną w stacjach radiowych wokalistkę tegoż okresu. W 2009 roku brytyjski magazyn polityczny New Statesman stworzył prestiżową listę 50 postaci, które mają największy wpływ na współczesny obraz świata; na 47. miejscu znalazł się duet Beyoncé-Jay-Z wyróżniony jako para tworząca muzyczno-biznesowe, rozrastające się imperium. W lutym 2010 roku Knowles została uznana przez RIAA za najczęściej certyfikowaną wokalistkę tej samej dekady. W 2011 roku Beyoncé została uhonorowana nagrodą specjlną Billboard Millennium Award, wyróżniającą jej dokonania oraz wpływ na rozwój przemysłu muzycznego. W 2010 roku telewizja VH1 uwzględniła Knowles w gronie 100 najwybitniejszych artystów w historii, zaś w 2012 roku umieściła ją na 3. miejscu listy 100 najwybitniejszych kobiet w muzyce.

Wczesne życie i początki kariery

Beyoncé urodziła się w Houston, w stanie Teksas jako córka Mathew, menedżera oraz producenta, i Tiny, stylistki fryzur i projektantki. Jej ojciec jest Afroamerykaninem, natomiast matka luizjańską Kreolką (ma pochodzenie indiańskie, afroamerykańskie i francuskie). Młodszą siostrą Knowles jest Solange, wokalistka, modelka i aktorka. Imię Beyoncé stanowiło hołd wobec matki Tiny Knowles, której nazwisko brzmiało Beyincé.

Knowles na gali MTV Video Music Awards 2009

Knowles uczęszczała do St. Mary’s Elementary School w Teksasie, gdzie brała udział w zajęciach tanecznych, na których uczyła się m.in. jazzu i baletu. Jej talent wokalny został odkryty, gdy instruktor tańca zaczął nucić melodię, a Beyoncé ją dokończyła. Zainteresowanie śpiewem zwiększyło się, gdy wzięła udział w szkolnym konkursie talentów. Jak przyznała Tina Knowles, jej córka jako dziecko była bardzo nieśmiała, jednak kiedy znalazła się na scenie przezwyciężyła słabość i zapragnęła zostać wokalistką. W wieku siedmiu lat wzięła udział w pierwszym konkursie, wykonując „Imagine” Johna Lennona. Beyoncé wygrała z konkurencją i uzyskała owacje na stojąco. Krótko po tym zaczęła wzbudzać zainteresowanie lokalnej prasy; dziennik Houston Chronicle wspomniał o jej nominacji do nagrody The Sammy.

W 1990 roku Knowles uczęszczała do Parker Elementary School, szkoły muzycznej w Houston, gdzie była członkinią chóru. Poza tym ukończyła High School for the Performing and Visual Arts oraz Alief Elsik High School. Beyoncé przez dwa lata występowała również w chórze swojego kościoła, St. John’s United Methodist Church.

W wieku ośmiu lat, podczas jednego z przesłuchań, Knowles poznała LaTavię Roberson. Obie, wraz z przyjaciółką Beyoncé Kelly Rowland, utworzyły zespół Girl's Tyme. Ostatecznie liczba członkiń zwiększyła się z trzech do sześciu. Grupa stała się popularna w całych Stanach Zjednoczonych, co sprawiło, że do Houston udał się producent muzyczny Arne Frager. Zaprosił Girl’s Tyme do swojego studia, The Plant Recording Studios, w Północnej Kalifornii i uznał, że to Knowles powinna być liderką, gdyż nie tylko potrafi dobrze śpiewać, ale ma odpowiednią osobowość. Frager, chcąc, aby zespół podpisał kontrakt z dużą wytwórnią, postanowił zgłosić go do Star Search, najpopularniejszego ówcześnie programu młodych talentów. Girl’s Tyme nie udało się jednak odnieść sukcesu, ponieważ, jak przyznała Knowles, ich piosenka nie była wystarczająco dobra. Beyoncé przeżyła po tym niepowodzeniu swoją pierwszą „profesjonalną” porażkę, ale ponownie odzyskała pewność siebie, gdy dowiedziała się, że te same doświadczenia mieli Britney Spears i Justin Timberlake.

W 1995 roku Mathew Knowles zrezygnował z dotychczasowej pracy (sprzedaży sprzętu medycznego), aby zostać menedżerem grupy córki. Jego działanie zredukowało dochód rodziny o połowę, a duża presja doprowadziła do tego, że rodzice Beyoncé przeprowadzili się do oddzielnych mieszkań. Niedługo po dołączeniu do zespołu Kelly Rowland, Mathew zmniejszył liczbę jego członkiń do czterech. Ćwicząc w salonie fryzjerskim Tiny oraz na domowych podwórkach, grupa występowała jako support innych artystów rhythm and bluesowych. W działalność zespołu wkład miał nie tylko Mathew, ale i Tina, która szyła i projektowała kostiumy, co robiła aż do ery Destiny’s Child. Po wielu przesłuchaniach umowę z grupą zdecydowała się zawrzeć wytwórnia Elektra Records. W reakcji na to, dziewczyny przeprowadziły się do Atlanty, by tam rozpocząć produkcję swoich pierwszych nagrań. Jednak krótko po tym, w 1995 roku, Elektra zerwała kontrakt, nim Destiny’s Child zdołał opublikować swoje pierwsze wydawnictwo. Niepowodzenia spowodowały, że Mathew i Tina zdecydowali się na separację, kiedy Beyoncé miała 14 lat. W 1996 roku Knowlesowie wrócili do siebie, zaś zespół nawiązał współpracę z wytwórnią Columbia Records.

Kariera

1997–2001: Era Destiny’s Child

 Osobny artykuł: Destiny's Child.

Destiny's Child podczas pożegnalnej trasy koncertowej Destiny Fulfilled ... And Lovin' It

Czerpiąc inspirację z Księgi Izajasza, zespół zmienił nazwę na Destiny’s Child w 1993 roku. Od tego czasu grupa występowała podczas lokalnych wydarzeń, a w końcu, po czterech latach podróży, w 1997 roku, podpisała umowę z Columbia Records. Tego samego roku Destiny’s Child nagrał debiutancką piosenkę w wytwórni, „Killing Time”, która została wydana na ścieżce dźwiękowej filmu Faceci w czerni. W 1998 roku zespół wydał swój pierwszy album, zatytułowany Destiny’s Child, z którego pochodził pierwszy znany hit, „No, No, No”. Płyta uczyniła z Destiny’s Child grupę rozpoznawalną w całych Stanach Zjednoczonych oraz przyniosła trzy nagrody Soul Train Music Awards. Jednak to w 1999 roku zespół wspiął się na szczyty list przebojów za sprawą multiplatynowego albumu The Writing's on the Wall, z którego pochodzą jedne z najbardziej znanych piosenek Destiny’s Child: „Bills, Bills, Bills”, pierwszy singel numer jeden, „Jumpin' Jumpin'” i „Say My Name”. „Say My Name” wygrała nagrodę Grammy dla najlepszego utworu R&B duetu lub grupy. The Writing’s on the Wall rozszedł się w sumie w ponad 8 milionach kopii, stając się przełomowym albumem w twórczości Destiny’s Child.

Sukces komercyjny zespołu pociągnął za sobą pozew sądowy, złożony przez Luckett i Roberson z powodu rzekomego naruszenia ich kontraktu. Przyczyną tego biegu zdarzeń był fakt, że w wideoklipie do „Say My Name” pojawiły się Michelle Williams oraz Farrah Franklin, co było jednoznaczne z tym, iż zastąpiły Luckett i Roberson w Destiny’s Child. Ostatecznie obie wokalistki opuściły grupę, podobnie jak Franklin, która odeszła z Destiny’s Child po pięciu miesiącach. Powodem miała być jej nieobecność podczas koncertów i wydarzeń promocyjnych, jednak ona sama tłumaczyła, że odeszła ze względu na negatywne wibracje w zespole, spowodowane konfliktami.

Gwiazda Destiny’s Child w Hollywood Walk of Fame

Po ustaleniu ostatecznego składu, trio nagrało „Independent Women Part I”, wydany na ścieżce dźwiękowej filmu Aniołki Charliego. Utwór okazał się najpopularniejszym singlem w karierze zespołu, pozostając na 1. miejscu Billboard Hot 100 przez jedenaście tygodni. Krótko po tym Luckett i Roberson wycofały pozew przeciw Destiny’s Child, zakładając za to sprawę przeciw Mathew Knowlesowi, która zakończyła się ugodą, a strony postanowiły, że zaprzestaną publicznych oskarżeń. Trzeci album zespołu, Survivor, wzbudził jednak kolejny konflikt, gdyż główny singel, „Survivor”, był odpowiedzią na tę sytuację. Tematyka utworu pchnęła Luckett i Roberson do ponownego złożenia pozwu, gdyż uznały, że piosenki na płycie są skierowane przeciw nim. Sprawa została rozstrzygnięta w czerwcu 2002 roku. W międzyczasie album, który ukazał się w maju 2001 roku zadebiutował na 1. miejscu Billboard 200, rozchodząc się w pierwszym tygodniu w 663 tysiącach egzemplarzy. W sumie Survivor sprzedał się w ponad 10 milionach kopii na świecie. Pochodzące z niego single „Survivor” oraz „Bootylicious” uplasowały się na szczycie Hot 100, a „Survivor” zdobył dodatkowo nagrodę Grammy dla najlepszej piosenki R&B duetu lub grupy.

Po premierze albumu świątecznego 8 Days of Christmas, zespół ogłosił przerwę, gdyż wszystkie członkinie pragnęły zająć się projektami solowymi.

2000–2002: Początki kariery solowej

W 2000 roku Knowles podpisała z Columbia Records kontrakt na wydanie trzech albumów. Jednak już wtedy, gdy była członkinią Destiny’s Child próbowała swych sił w twórczości solowej. Nagrała w duecie z Marcem Nelsonem utwór „After All Is Said and Done” na ścieżkę dźwiękową filmu The Best Man z 1999 roku. Na początku 2001 roku, kiedy zespół kompletował Survivor, Beyoncé zagrała główną rolę w obrazie Carmen: A Hip Hopera. Film był współczesną adaptacją opery Carmen francuskiego kompozytora Georges’a Bizeta.

W 2002 roku Beyoncé wcieliła się w postać Foxxy Cleopatry w filmie Austin Powers i Złoty Członek. Obraz okazał się komercyjnym sukcesem, zarabiając w pierwszym tygodniu 73.1 milionów dolarów. Pierwszy solowy singel Knowles, „Work It Out”, pochodził ze ścieżki dźwiękowej filmu. Rok później wokalistka wystąpiła u boku Cuby Goodinga Jr. w komedii romantycznej Wojna pokus i nagrała z myślą o nim kilkanaście piosenek, w tym m.in.: „Fighting Temptation” (z udziałem Missy Elliott, MC Lyte i Free), a także cover utworu „Fever”.

W 2003 roku Knowles nagrała wraz ze swoim ówczesnym partnerem, Jayem-Z, piosenkę „'03 Bonnie & Clyde”, a także wydała własną wersję „In da Club” 50 Centa. Poza tym, w duecie z Lutherem Vandrossem, nagrała utwór „The Closer I Get to You”, w oryginale wykonywany przez Robertę Flack oraz Donny’ego Hathawaya w 1977 roku. Wersja Vandrossa i Beyoncé otrzymała nagrodę Grammy w kategorii najlepszy utwór R&B zespołu lub duetu; na tej samej gali Vandross wygrał statuetkę za „Dance with My Father”, w nagrywaniu którego również wzięła udział Knowles.

2003–2004: Dangerously in Love

Po premierach debiutanckich płyt Williams i Rowland, Knowles również wydała pierwszy solowy album, Dangerously in Love, który ukazał się w czerwcu 2003 roku. Zadebiutował on na szczycie Billboard 200, rozchodząc się w pierwszym tygodniu w 317 tysiącach egemplarzy. Album uzyskał status czterokrotnej platyny w Stanach Zjednoczonych, rozchodząc się w tym kraju w ponad 4.7 milionach kopii.

Z albumu pochodziły dwa utwory numer jeden. „Crazy in Love”, nagrany z udziałem Jaya-Z, został wydany jako główny singel i pozostawał na 1. miejscu Billboard Hot 100 przez osiem tygodni. W Wielkiej Brytanii wokalistka również zdominowała notowania, gdyż na szczycie pozostawała jednocześnie i płyta, i singel. Drugi singel, „Baby Boy”, nagrany z dancehallowym wokalistą Seanem Paulem, spędził na 1. pozycji Hot 100 dziewięć tygodni.

W 2004 roku Beyoncé zdobyła pięć nagród Grammy za swoje solowe dokonania, a w tym m.in.: za najlepszą piosenkę R&B („Crazy in Love”), najlepszy wokalny utwór R&B („Dangerously in Love 2”) oraz najlepszy album R&B (Dangerously in Love). Wyrównała jednocześnie rekord dla największej liczby statuetek zdobytych jednej nocy. Wcześniej dokonały tego jedynie: Lauryn Hill (1999), Alicia Keys (2002), Norah Jones (2003) oraz Amy Winehouse (2008). Jednak w 2010 roku pobiła tenże rekord, otrzymując sześć nagród Grammy podczas jednej ceremonii. W 2004 roku Knowles zdobyła BRIT Award dla najlepszej międzynarodowej artystki.

2004–2005: Destiny Fulfilled i zawieszenie działalności grupy

W 2004 roku Knowles planowała wydać kontynuację Dangerously in Love, złożoną z kilku utworów niewydanych na pierwszej płycie. Jednakże jej aspiracje zostały porzucone ze względu na konflikty w terminarzu, w tym nagrywanie finałowego albumu Destiny’s Child.

Tego samego roku Beyoncé zaśpiewała Hymn Stanów Zjednoczonych Ameryki podczas finału Super Bowl XXXVIII na Reliant Stadium w Houston; przyznała jednocześnie, że spełniła swoje dziecięce marzenie.

Beyoncé podczas premiery Dreamgirls w 2007 roku

Po trzyletniej przerwie Knowles powróciła do studia z Williams i Rowland, aby nagrać ostatni album Destiny’s Child, Destiny Fulfilled, wydany w listopadzie 2004 roku. Aby wesprzeć jego promocję zespół wyruszył w trasę koncertową Destiny Fulfilled ... And Lovin' It, która trwała od kwietnia do września 2005 roku. Podczas występu w Barcelonie grupa ogłosiła, że po zakończeniu północnoamerykańskiego etapu Destiny’s Child zakończy działalność. W październiku 2005 roku ukazał się album kompilacyjny zespołu, #1's, złożony ze wszystkich singli numer jeden w twórczości Destiny’s Child oraz najbardziej znanych utworów. Wśród nich znalazły się również trzy nowe piosenki, w tym „Stand Up for Love”.

W marcu 2006 roku Destiny’s Child uhonorowany został gwiazdą w Hollywood Walk of Fame. Poza tym zespół uznany został za najlepiej sprzedającą się żeńską grupę muzyczną w historii.

Kontynuując karierę filmową, Knowles wystąpiła w komedii familijnej Różowa Pantera u boku Steve’a Martina, wcielając się w rolę Xanii. Obraz miał premierę 10 lutego 2006 roku i zadebiutował na szczycie amerykańskiego box office’u, zarabiając w pierwszym tygodniu 21.7 milionów dolarów. Na ścieżkę dźwiękową filmu wokalistka nagrała z udziałem Slim Thuga utwór „Check on It”, który dotarł do 1. miejsca Billboard Hot 100.

Pod koniec 2005 roku Beyoncé skupiła się na swojej roli w filmie Dreamgirls, rezygnując chwilowo z kompletowania drugiego albumu solowego. Obraz stanowi adaptację broadwayowskiego musicalu o tym samym tytule, opowiadającego o zespole z lat 60. The Supremes oraz wytwórni Motown. Knowles wcieliła się w jedną z najważniejszych postaci, Deenę Jones, wzorowaną na Dianie Ross. Wokalistka powiedziała w wywiadzie dla Billboardu: „Nie zamierzam pisać niczego na nową płytę, dopóki nie zakończę prac na planie filmowym.” Dreamgirls miał premierę we wrześniu 2006 roku, a poza Knowles wystąpili w nim m.in.: Jamie Foxx, Eddie Murphy, Jennifer Hudson i Danny Glover. Beyoncé nagrała na ścieżkę dźwiękową filmu kilka piosenek, w tym wydaną jako singel „Listen”. 14 grudnia 2006 roku Knowles nominowana była do dwóch Złotych Globów za rolę w Dreamgirls: dla najlepszej aktorki w musicalu lub komedii oraz dla najlepszej oryginalnej piosenki („Listen”).

2006–2007: B'Day

Knowles wykonująca „Listen” z filmu Dreamgirls podczas The Beyoncé Experience w 2007 roku

Zainspirowana rolą w Dreamgirls, Knowles pracowała nad B'Day bez określonego planu, mówiąc MTV News: „[Kiedy zakończyło się filmowanie] miałam w sobie tyle rzeczy, tyle emocji, tak wiele pomysłów.” Za produkcję albumu odpowiedzialni byli m.in.: Rich Harrison, Rodney Jerkins i Sean Garrett, zaś materiał rejestrowany był w nowojorskich Sony Music Studios. Płyta została skompletowana w trzy tygodnie, a Beyoncé jest współautorką oraz współproducentką niemal wszystkich utworów.

B'Day miał międzynarodową premierę 4 września 2006 roku, celebrując 25. urodziny wokalistki. Album zadebiutował na szczycie Billboard 200, rozchodząc się w pierwszym tygodniu w ponad 541 tysiącach egzemplarzy. Poza tym uzyskał status trzykrotnej platyny w Stanach Zjednoczonych za sprzedaż powyżej trzech milionów kopii. Główny singel, „Déjà Vu”, nagrany z udziałem Jaya-Z, zajął 1. miejsce UK Singles Chart. W październiku wydany został kolejny singel, „Irreplaceable”, który pozostawał na szczycie Billboard Hot 100 przez dziesięć tygodni i był jednym z najpopularniejszych utworów w karierze Beyoncé. Mimo komercyjnego sukcesu, krótki okres produkcji płyty spotkał się ze sporą krytyką.

3 kwietnia 2007 roku ukazała się edycja deluxe B'Day, zawierająca pięć nowych utworów, a także hiszpańskojęzyczną wersję „Irreplaceable” oraz „Listen”.

Jednocześnie wydany został również B'Day Anthology Video Album, złożony z dziesięciu wideoklipów do piosenek z B'Day. Beyoncé wyruszyła w trasę koncertową promującą album, The Beyoncé Experience, w ramach której wystąpiła w ponad 90 obiektach na całym świecie. Zapis koncertu w Staples Center w Los Angeles został wydany na DVD The Beyoncé Experience Live.

B'Day otrzymał nagrodę Grammy dla najlepszego albumu R&B. Na 35. gali American Music Awards Knowles stała się pierwszą kobietą w historii, która zdobyła statuetkę dla najlepszego amerykańskiego artysty na arenie międzynarodowej.

2008–2010: I Am... Sasha Fierce, rekord Grammy i przerwa w karierze

Trzeci album studyjny Knowles, I Am... Sasha Fierce, ukazał się 18 listopada 2008 roku. Wokalistka wytłumaczyła, że tytułowa Sasha Fierce to jej alter ego, które przybiera na scenie. Premierę płyty poprzedziło wydanie dwóch singli: „If I Were a Boy” i „Single Ladies (Put a Ring on It)”. Podczas gdy „If I Were a Boy” uplasował się na szczytach notowań na całym świecie, zwłaszcza w Europie, „Single Ladies (Put a Ring on It)” dotarł na 1. miejsce Billboard Hot 100, na którym pozostawał przez cztery tygodnie. Część krytyków porównywała utwór do „Respect” Arethy Franklin oraz „I Will Survive” Glorii Gaynor, ze względu na poruszanie tematu empowermentu oraz niezależności kobiet.

Beyoncé śpiewająca „At Last” do pierwszego wspólnego tańca Obamów jako pary prezydenckiej na balu inauguracyjnym

Wideoklip do „Single Ladies (Put a Ring on It)” otrzymał wiele wyróżnień, w tym m.in. statuetkę BET Awards dla najlepszego teledysku roku. Poza tym zyskał dziewięć nominacji do MTV Video Music Awards, ostatecznie zdobywając trzy nagrody, w tym najważniejszą – dla widea roku. Przegrał jednak w kategorii najlepszy żeński teledysk na rzecz „You Belong with Me” Taylor Swift, co doprowadziło do kontrowersji podczas ceremonii; przemowa Swift została przerwana przez rapera Kanye Westa, który odebrał jej mikrofon, po czym przyznał, że to Beyoncé nagrała „jeden z najlepszych wideoklipów wszech czasów”. Kilkadziesiąt minut później, kiedy Knowles przyjmowała statuetkę dla teledysku roku, powiedziała: „Pamiętam, jak mając 17 lat otrzymałam swoją pierwszą nagrodę MTV z Destiny’s Child i był to jeden z najbardziej ekscytujących momentów w moim życiu. Dlatego chciałabym, aby Taylor wróciła na scenę i miała swoją chwilę.”

„Halo”, piąty singel z I Am... Sasha Fierce, uplasował się na 5. pozycji Hot 100, będąc 12. utworem Knowles, który zajął miejsce w czołowej dziesiątce listy. Tym samym Beyoncé stała się artystką z największą liczbą singli w pierwszej dziesiątce tej listy w dekadzie 2000-2009. Poza tym jest wokalistką, której utwory spędziły najwięcej tygodni na szczycie listy (36) w tym samym okresie, a także nagrała najwięcej piosenek (19), które uplasowały się w pierwszej czterdziestce Hot 100.

Beyoncé wystąpiła w musicalu biograficznym Cadillac Records, wcielając się w postać wokalistki bluesowej Etty James. Jej rola spotkała się z pozytywnymi ocenami krytyków, zaś utwór nagrany przez Knowles i Scotta McFarnona, „Once in a Lifetime”, nominowany był do Grammy i Złotego Globa. Artystka zagrała również w thrillerze Obsesja. Mimo nieprzychylnych recenzji, film okazał się komercyjnym sukcesem; w dniu premiery dochód ze sprzedaży biletów wyniósł 11.1 milionów dolarów, a po pierwszym weekendzie wyniósł 28,6 milionów dolarów, pozwalając na zajęcie 1. miejsca box office’u.

Beyoncé śpiewająca „America the Beautiful” podczas uroczystości w Lincoln Memorial honorujących inaugurację Baracka Obamy

18 stycznia 2009 roku Beyoncé zaśpiewała podczas uroczystości w Lincoln Memorial, honorujących inaugurację Baracka Obamy, 44. Prezydenta Stanów Zjednoczonych. Natomiast dwa dni później wykonała cover „At Last” Etty James na balu inauguracyjnym, do którego Barack Obama i jego żona Michelle zatańczyli swój pierwszy taniec jako Prezydent i Pierwsza Dama.

Wiosną 2009 roku Knowles rozpoczęła trasę koncertową I Am... Tour, która objęła ponad 100 występów. Północnoamerykański etap został uwieńczony czterema koncertami w Encore Theater w Las Vegas, które zyskały miano intymnych, ze względu na zaledwie 1 500 miejsc publiczności. Zapis tychże występów wydany został w postaci DVD I Am... Yours: An Intimate Performance at Wynn Las Vegas. I Am... Tour zajęła miejsce 15. na liście najbardziej dochodowych tras koncertowych 2009 roku, zarabiając ponad 57 milionów dolarów na 57 koncertach, w tym 25 w pełni wyprzedanych. Występy wokalistki zobaczyło 697 tysięcy osób, a dochód z trasy wzrósł do 86 milionów dolarów po 93 koncertach.

W październiku 2009 roku Beyoncé została uhonorowana tytułem Kobiety Roku według magazynu Billboard. Podczas swojej przemowy artystka powiedziała, że „jest największą szczęściarą na świecie”. Miesiąc później została ogłoszona zwyciężczynią rywalizacji o tytuł największej gwiazdy popu na świecie, sponsorowanej przez Rimmel i organizowanej przez 4Music. W kompetencji brało udział 10 artystów, a wśród nich m.in.: Madonna, Britney Spears, Eminem oraz Justin Timberlake, jednak wygraną okazała się Knowles, na którą oddano ponad 100 tys. głosów.

Knowles podczas 81. ceremonii wręczenia Oscarów

W 2010 roku Beyoncé wzięła udział w charytatywnym telethonie Hope for Haiti Now: A Global Benefit for Earthquake Relief. W londyńskim klubie The Hospital wykonała w duecie z Chrisem Martinem na pianinie akustyczną wersję „Halo”.

Knowles zdominowała nominacje do 52. rozdania nagród Grammy, otrzymując aż dziesięć, w tym dla albumu roku (I Am... Sasha Fierce), piosenki roku („Single Ladies (Put a Ring on It)”) i nagrania roku („Halo”). Kolejne dwie nominacje: dla najlepszego tradycyjnego wykonania R&B („At Last”) i najlepszej piosenki filmowej („Once in a Lifetime” z Cadillac Records), sprawiły, że wyrównała rekord Lauryn Hill dla największej liczby nominacji zdobytych przez artystkę jednego roku. Ostatecznie Beyoncé ustanowiła nowy rekord dla największej liczby nagród Grammy zdobytych podczas jednej ceremonii przez kobietę, wygrywając sześć statuetek. Wśród zwycięskich kategorii były: piosenka roku, najlepsza piosenka R&B, najlepszy wokalny utwór R&B, najlepszy wokalny utwór popowy, najlepszy album R&B oraz najlepsze tradycyjne wykonanie R&B. Poza tym Knowles utrzymuje wraz z Barbrą Streisand rekord dla największej liczby nominacji zdobytych przez kobietę, zyskując w sumie 39 nominacji.

W lutym 2010 roku wspólny singel Lady Gagi i Knowles, „Telephone”, dotarł na szczyt listy Pop Songs, stając się szóstym w karierze obu wokalistek, który tego dokonał. Tym samym artystki wyrównały rekord Mariah Carey dla największej liczby utworów na 1. miejscu notowania od 1992 roku. „Telephone” nominowany był do nagrody Grammy w kategorii najlepsza muzyczna kolaboracja.

W wywiadzie dla USA Today Beyoncé przyznała, że w 2010 roku planuje odpocząć od muzyki: „To zdecydowanie czas, aby zrobić sobie przerwę i naładować baterie. Chciałabym przez około sześć miesięcy odpoczywać i nie wracać do studia. Potrzebuję zaczerpnąć życia, aby znów nabrać inspiracji.” Wytłumaczyła: „Chcę chodzić do restauracji, może zapisać się na dodatkowe zajęcia, oglądać filmy i sztuki broadwayowskie.”, po czym dodała: „Pragnę spędzić więcej czasu z moim siostrzeńcem Danielem, który jest wspaniałym dzieckiem, niesamowitym i niezwykle mądrym. Rozpieszczam go, więc to zajmuje bardzo dużo czasu. Daniel jest 24-godzinnym zajęciem.” Jednocześnie Knowles powiedziała: „Będzie dla mnie najtrudniejszą rzeczą powstrzymać się przed pracami nad albumem i kręceniem wideoklipów, gdyż wciąż myślę 'Jestem gotowa!'. Mam już w głowie wszystkie melodie i pomysły. Muszę powiedzieć sobie 'Usiądź!'.”

Od 2010: 4 i macierzyństwo

Beyoncé (w żółtym stroju) wykonująca utwór „Run the World (Girls)” podczas koncertu w nowojorskim Central Parku, w 2011 roku

W listopadzie 2010 roku Knowles potwierdziła, że rozpoczęła prace nad kolejnym albumem studyjnym, angażując się w produkcję nowego materiału. Charakteryzując jego stronę muzyczną, powiedziała: „Łączę wszystkie gatunki, które uwielbiam i inspiruję się każdym rodzajem muzyki... To nie klasyczne R&B, typowy pop czy też rock. To po prostu wszystko, co kocham, zmiksowane ze sobą w moje małe muzyczne gumbo.”

Na początku 2011 roku portal internetowy WikiLeaks ujawnił dokumenty, z których wynikało, że Beyoncé, podobnie jak Usher, Mariah Carey i Nelly Furtado, wystąpiła dla rodziny libijskiego dyktatora Muammara al-Kaddafiego na prywatnym koncercie. Każdy z tych artystów miał w ramach wynagrodzenia otrzymać milion dolarów. Według Rolling Stone, sytuacja ta wzbudziła falę krytyki ze strony przemysłu muzycznego. Głos w sprawie zabrali przedstawiciele wokalistki, którzy oświadczyli, iż zarobione w ten sposób pieniądze zostały przekazane fundacji Clinton Bush Haiti Fund, powstałej w celu niesienia pomocy ofiarom trzęsienia ziemi na Haiti w 2010 roku.

Tymczasem sama Beyoncé kontynuowała pracę nad nowym wydawnictwem. Nie przeszkodził temu fakt, iż 28 marca 2011 roku Mathew Knowles, ojciec wokalistki, przestał pełnić funkcję jej menedżera, czym zajmował się od początków jej kariery w Destiny's Child. Beyoncé przyznała, że największą inspirację przy tworzeniu 4 stanowili dla niej Fela Kuti, The Stylistics, Lauryn Hill, Stevie Wonder oraz Michael Jackson. Wśród producentów i tekściarzy, którzy zostali zaangażowani do produkcji albumu znaleźli się m.in.: Jim Jonsin, Kanye West, Ne-Yo, Sean Garrett, The-Dream, Symbolyc One, Diplo, Switch, Derek Miller i Frank Ocean. Premiera 4 odbyła się 24 czerwca 2011 roku. 21 kwietnia 2011 roku wydany został pierwszy singel promujący album, „Run the World (Girls)”. 1 czerwca premierę miał drugi singel z 4, „Best Thing I Never Had”.

Beyoncé zaangażowała się również w kolejny projekt filmowy; wokalistka zagra główną rolę w obrazie Narodziny gwiazdy, którego reżyserii podjął się Clint Eastwood. Będzie to jednocześnie czwarty już remake oryginalnej produkcji Narodziny gwiazdy; najpopularniejsza dotychczas wersja, z udziałem Barbry Streisand oraz Krisa Kristoffersona, pochodzi z 1976 roku.

Beyoncé podczas jednego z koncertów w ramach 4 Intimate Nights with Beyoncé, w sierpniu 2011 roku

22 maja 2011 roku, podczas gali Billboard Music Awards, Beyoncé została uhonorowana nagrodą specjlną Billboard Millennium Award, wyróżniającą jej dokonania oraz wpływ na rozwój przemysłu muzycznego. W prezentacji poprzedzającej wręczenie statuetki, swoje prywatne wiadomości na temat wokalistki zawarli jej bliscy oraz przyjaciele, a w tym Pierwsza Dama Michelle Obama, Lady Gaga, Barbra Streisand, The-Dream, Bono, Babyface, Stevie Wonder, Solange i jej syn Daniel „Juelz” Smith, a także Matthew Knowles oraz Tina Knowles. Lady Gaga, która współpracowała z Knowles dwukrotnie, przy utworach „Telephone” i „Video Phone”, podsumowała, kierując swoje słowa do Beyoncé: „To ty reprezentujesz marzenia.”

W czerwcu 2011 roku Beyoncé wystąpiła na Glastonbury Festival 2011 jako jedna z trzech tzw. headlinerów, czyli głównych gwiazd wydarzenia, wraz z U2 i Coldplay. Jej 90-minutowy występ miał miejsce ostatniego dnia festiwalu, 26 czerwca 2011 roku. Beyoncé była pierwszą kobietą, która wystąpiła w roli headlinera na scenie-piramidzie Glastonbury Festival od ponad dwudziestu lat.

Następnie Knowles zaśpiewała podczas kolejnych dwóch wielkich festiwali w Wielkiej Brytanii: 9 lipca pojawiła się na scenie T in the Park w Szkocji, zaś dzień później wystąpiła na Oxegen w Irlandii.

W sierpniu 2011 roku Beyoncé wystąpiła podczas serii czterech koncertów specjalnych – 4 Intimate Nights with Beyoncé, w nowojorskim Roseland Ballroom. Podczas każdego z nich, odbywających się w dniach 14, 16, 18 i 19 sierpnia, wokalistka prezentowała cały materiał z 4, a także pojedyncze utwory z jej wcześniejszych albumów. Jak sugerowała sama nazwa serii, występy miały charakter intymny, zarówno ze względu na oprawę artystyczną, jak i stosunkowo małą powierzchnię obiektu, która skutkowała ograniczoną liczebnie publicznością oraz niewielką odległością między artystką a obecnymi fanami.

Podczas gali MTV Video Music Awards 2011, która odbyła się 28 sierpnia, Beyoncé ogłosiła na czerwonym dywanie, że spodziewa się swojego pierwszego dziecka. Wiadomość ta została tej samej nocy oficjalnie potwierdzona przez reprezentantów wokalistki. Dziennik The Huffington Post poinformował, że wiadomość o jej ciąży pobiła rekord serwisu Twitter dla „największej liczby tweetów na sekundę dotyczących tego samego wydarzenia”, jako że w ciągu sekundy opublikowano 8 868 postów na ten temat. MTV podsumowała, że wyznanie Knowles, a także jej wykonanie piosenki „Love on Top”, pomogło ceremonii MTV Video Music Awards z 2011 roku stać się najchętniej oglądaną transmisją w historii stacji, z 12,5 milionami widzów. Ponadto dane Google Insights pokazały, że najczęściej wyszukiwanym hasłem w sieci w okresie od 29 sierpnia do 4 września 2011 roku była „ciąża Beyoncé”. Na początku października 2011 roku wizyta wokalistki w australijskim programie telewizyjnym Sunday Night wywołała pewne spekulacje; kiedy Knowles siadała na fotelu, jej ciążowy brzuszek nieco się „zapadł”. To zrodziło internetowe plotki, jakoby Beyoncé miała udawać, że jest w ciąży i nosić sztuczny ciążowy brzuszek. W odpowiedzi na te pogłoski reprezentanci Beyoncé wydali oświadczenie, w którym ogłosili je mianem „głupich, śmiesznych i nieprawdziwych”; z kolei sama Knowles nagrała specjalne wideo, w którym wyśmiała wszystkie plotki na swój temat.

30 listopada Beyoncé otrzymała dwie nominacje do nagród Grammy, w kategoriach: Best Rap/Sung Collaboration za „Party” oraz Best Long Form Music Video za I Am... World Tour. W grudniu 2011 roku pojawiły się informacje, że Knowles pracuje wraz z The-Dreamem nad nowym materiałem. W jednym z wywiadów The-Dream wytłumaczył: „Ona jest już gotowa do pracy... Jest po prostu szalona! Nigdy się nie zatrzymuje. Nie wiem, czy ciąża będzie w stanie ją powstrzymać. [Beyoncé] jest niesamowita podczas realizacji tych wszystkich działań, zachowuje się niczym maniak – w pozytywnym tego słowa znaczeniu.”

Pierwsze dziecko Jaya-Z i Beyoncé, dziewczynka Blue Ivy Carter, przyszła na świat w sobotę, 7 stycznia 2012 roku, w Nowym Jorku. 9 stycznia 2012 roku Jay-Z opublikował piosenkę „Glory”, poświęcony swojej nowo narodzonej córce. Utwór opowiada o trudnościach związanych z przebiegiem ciąży, a także mówi o tym, iż Beyoncé poroniła swoją pierwszą ciążę. Jako że odgłos płaczu Blue Ivy pojawia się pod koniec ścieżki, została ona wymieniona pod pseudonimem „B.I.C.” jako jedna z artystek wykonujących utwór. Dzięki temu, dwudniowa wówczas Blue Ivy stała się najmłodszą osobą w historii, która znalazła się w notowaniach Billboardu, kiedy „Glory” zadebiutował na 74. pozycji listy Hot R&B/Hip-Hop Songs.

16 lutego 2012 roku producent muzyczny Ryan Tedder potwierdził, że Knowles zaczęła pracę nad dwoma projektami, mówiąc: "Rozmowy na temat jej kolejnego albumu właśnie się rozpoczęły; skupiamy się obecnie na dwóch projektach." 19 marca 2012 roku ogłoszono, że Beyoncé powróci na scenę po raz pierwszy od czasu narodzin Blue Ivy w weekend Memorial Day; Knowles da wówczas trzy koncerty, 25, 26 i 27 maja, w nowo otwartym kompleksie Revel Atlantic City w Atlantic City.

Styl muzyczny

Muzyka i głos

Skala mezzosopranowego głosu Beyoncé wynosi trzy i pół oktawy, dlatego też uznawana była za „chlubę” Destiny’s Child. Jon Pareles z The New York Timesa skomentował, że Knowles posiada głos, który definiował zespół, opisując go jako „jedwabisty, lecz cierpki, uparcie trzepoczący, z rezerwą soulowego beltingu”. Stosowany przez nią belting, czyli przeciąganie rejestru piersiowego, wymaga mocnej przepony, przez co niewiele wokalistek operuje tą techniką, a do nielicznej grupy należą m.in.: Christina Aguilera, Leona Lewis oraz Mariah Carey. James Anthony z The Guardian określił głos Knowles jako „szybki i charakterystyczny, z niemal czkającą techniką wokalną”. Inni krytycy chwalili rangę oraz moc głosu Beyoncé; w ocenie albumu B’Day, Jody Rosen z Entertainment Weekly napisała: „Beyoncé Knowles to sztorm pod przykrywką piosenkarki. Na jej drugim albumie solowym, B’Day, utwory trafiają w ogromny zakres emocji i rytmów, a głos Beyoncé rozdziera się na tle brzęcznych beatów. Musiałbyś szukać daleko i szeroko – możliwe, że na scenach Metropolitan Opera – aby znaleźć artystę, który śpiewa z czystszą siłą... Nikt – ani R. Kelly, ani Usher, nie mówiąc o konkurencyjnych divach popu – nie może się równać z geniuszem Beyoncé, polegającym na stawianiu wokalu naprzeciw hip hopowych beatów.” Chris Richards z Washington Post stwierdził: „Nawet kiedy [Beyoncé] nie wykorzystuje w pełni swoich możliwości, wciąż wznosi się ponad swoich imitatorów. Wszystko jest w jej głosie – nadludzkim instrumencie zdolnym do zapełnienia każdego beatu wywołującymi gęsią skórkę szeptami lub rykami w stylu divy. Uderzający, pogardliwy, miłosny, wrogi – Beyoncé śpiewa o każdym z tych punktów z niewątpliwą wirtuozerią.” Magazyn Cove umieścił Knowles na 7. miejscu listy 100 najlepszych wokalistek, przyznając jej 48/50 punktów, bazujących na różnych kryteriach. Ze względu na wykorzystywanie melizmatu artystka porównywana jest do Mariah Carey, której wokal często pozostawia w tle melodię i zbacza z linii melodycznej. Z tego powodu również śpiew Beyoncé bywa czasami obiektem krytyki, co opisał Eye Weekly: „Nie ma wątpliwości, że Beyoncé jest jedną z najlepszych wokalistek popowych, możliwe nawet, że jedną z najlepszych żyjących artystek... Jednakże mimo rozsądności, którą może zawierać jej śpiew, efekt wciąż jest taki, jak cios w głowę pięścią w jedwabnej rękawiczce.”

Muzyka tworzona przez Knowles to generalnie contemporary R&B, do którego dodawane są często elementy popu, funku, hip hopu oraz soulu. Podczas gdy Beyoncé nagrywa niemal wyłącznie anglojęzyczne utwory, w jej twórczości znajduje się również kilka hiszpańskojęzycznych piosenek, które pochodzą głównie z reedycji albumu B’Day. Wokalistka uczyła się tegoż języka w szkole, jednak, jak przyznała, obecnie zna jedynie kilka hiszpańskich słów. Dlatego przed nagraniem hiszpańskojęzycznych wersji utworów na B’Day fonetycznej wymowy uczył ją producent Rudy Perez.

Produkcja i pisanie tekstów

Od czasów Destiny’s Child Knowles pozostaje artystycznie zaangażowana w swoją karierę. Wymieniana jest jako współautorka większości piosenek zespołu, a także solowych utworów. Beyoncé znana jest z pisania tekstów opartych na własnych emocjach oraz, przede wszystkim, poruszających temat empowermentu kobiet, przez co została okrzyknięta symbolem niezależności kobiet. Jednakże w jedym z wywiadów przyznała, że „posiadanie Jaya-Z w życiu zmieniło jej wyobrażenia o tym, jak kobiety i mężczyźni powinni się do siebie odnosić”. Część utworów wokalistki jest autobiograficzna, inspirowana prywatnymi doświadczeniami lub przeżyciami bliskich jej osób. Dokonania Knowles jako autorki tekstów zostały docenione w 2001 roku na gali ASCAP Music Awards, kiedy to otrzymała nagrodę dla tekściarza roku. Stała się pierwszą Afroamerykanką, a zarazem drugą kobietą w historii, która zdobyła tę statuetkę.

Poza tym Knowles jest współproducentką większości projektów, w które była zaangażowana. Jej udział nie obejmował jednak formowania beatów, tylko zazwyczaj skupiał się na wymyślaniu melodii oraz pomysłów, którymi dzieliła się ze współpracownikami. W 2006 roku na szczycie Billboard Hot 100 uplasowały się trzy single, których współautorką była Beyoncé („Irreplaceable”, „Grillz” zawierający sample „Soldier” oraz „Check on It”). Stała się tym samym trzecią kobietą w historii, która tego dokonała, po Carole King (1971) i Mariah Carey (1991). W sumie, wraz z Diane Warren, zajmuje 3. miejsce ze względu na liczbę utworów, w których pisaniu brała udział, i które zajęły 1. pozycję Hot 100.

Wizerunek

Wizerunek sceniczny

Knowles podczas koncertu w ramach trasy The Beyoncé Experience, z jej zespołem koncertowym Suga Mama

W 2008 roku Knowles przedstawiła swoje alter ego, Sashę Fierce, która reprezentowała bardziej agresywną, seksowną i pewną siebie stronę wokalistki. W wywiadzie z Entertainment Weekly zaznaczyła, że alter ego przeznaczone jest „wyłącznie na scenę”. Charakterystycznym elementem stroju Sashy Fierce jest metalowa rękawiczka. W lutym 2010 roku, w rozmowie z magazynem Allure wokalistka przyznała: „To koniec z Sashą Fierce. Uśmierciłam ją.” Słowa te uzupełniła komentarzem, że czuje się na tyle dobrze z samą sobą, iż może reprezentować wszystkie cechy jednocześnie, bez jakiegokolwiek alter ega: „Nie potrzebuję już Sashy Fierce, ponieważ dojrzałam i jestem w stanie połączyć dwie strony mojej osobowości.”

W 2006 roku zadebiutował zespół koncertowy Beyoncé, Suga Mama, złożony wyłącznie z kobiet. Po raz pierwszy grupa towarzyszyła Knowles na scenie podczas gali BET Awards, po czym pojawiła się w teledyskach do „Irreplaceable” i „Green Light”. Poza tym Suga Mama występowała z wokalistką podczas tras koncertowych, w tym The Beyoncé Experience oraz I Am... Tour.

Oceny

Tygodnik Michigan Chronicle pochwalił w artykule „Born to Entertain” zachowanie sceniczne Knowles. Natomiast Alice Jones z The Independent napisała: „Oglądanie Beyoncé śpiewającej i kroczącej wokół całej ekipy może wydawać się w najlepszym wypadku onieśmielające, a w najgorszym alienujące. Tak poważnie podchodzi do roli artysty, że jest niemal zbyt dobra.” The New York Times stwierdził, że „w jej silnym pragnieniu zajmowania się muzyką jest zapierająca dech elegancja”. Renee Michelle Harris z South Florida Times napisała: „Knowles włada sceną swoimi charakterystycznymi ruchami i intensywnością... ukazując swój pełen mocy wokal, nie omijając nawet jednej nuty, często przepełniony wigorem oraz perfekcyjnym tańcem. Nikt – ani Britney, ani Ciara, ani Rihanna – nie może zaoferować tego, co ona – kompletnego zestawu głosu, ruchów i prezencji.” Według Daily Mail: „Wielu ekspertów rynku muzycznego wymieniało Beyoncé jako kolejnego Michaela Jacksona. Podczas gdy jest dużo za wcześnie na takie porównania, [Knowles] niewątpliwie udowodniła, że jest jedną z najbardziej ekscytujących i utalentowanych wokalistek, i może rzeczywiście przejść do historii w tejże roli.”

Krytycy uznali również koncertowe wystąpienia artystki. Jim Farber z The Daily News napisał: „Beyoncé ukazała swoją stalową moc. Po charakterystycznym riffie piosenki wzniosła się ponad melodię z atletyczną łatwością. Sposób, w jaki Beyoncé wykorzystała swoje ciało intensyfikował poczucie triumfu. (...) Prezencja uzupełniła jej wokal, niczym wykrzyknik.” Stephanie Classen z Star Phoenix zadeklarowała: „Beyoncé nie jest zwyczajną wokalistką... 27-letni pokład energii wzrastał ponad wszystkimi chwytami, masterując show tak, jakby seksowny obcy zapanował nad księżniczką. Tylko pozaziemskie pochodzenie może tłumaczyć ten głos... Beyoncé mogłaby okrążać wszystkie pozostałe gwiazdy popu.” Według Newsday: „Beyoncé udowadnia, że gorąca choreografia i silny wokal nie muszą występować oddzielnie... W tym przypadku nie ma obaw o synchronizację ust.”

Wizerunek publiczny

Beyoncé w 2008 roku

Jak przyznała Beyoncé: „lubię ubierać się seksownie i traktować siebie jak damę”, jednak jednocześnie podkreśliła, że stroje, które nosi podczas koncertów „są przeznaczone wyłącznie na scenę”. W swoje wideoklipy wokalistka stara się wplatać elementy artystyczne; według włoskiego projektanta Roberto Cavalliego, podczas występów Knowles wykorzystuje różne style i harmonizuje je z muzyką. Album B’Day Anthology ukazywał wiele modowych wariacji, od klasyki, do kostiumów prosto z wybiegów. W 2002 roku wydana została książka autorstwa Tiny Knowles, Destiny’s Style: Bootylicious Fashion, Beauty and Lifestyle Secrets from Destiny’s Child, w której zawarła swoje przemyślenia, jaki wpływ miała moda na sukces Destiny’s Child.

W 2007 roku magazyn People uznał Beyoncé za najlepiej ubraną postać show-biznesu. Figury woskowe Knowles znajdują się w kilku muzeach Madame Tussaud na całym świecie, a w tym w m.in.: Nowym Jorku, Hollywood, Waszyngtonie, Bangkoku i Amsterdamie.

Jako jedna z najpopularniejszych czarnoskórych osobowości w Stanach Zjednoczonych, Knowles często spotykała się z krytyką własnej osoby, która jednak została uznana przez niektórych za przejawy rasizmu oraz seksizmu. Dziennikarz Touré z magazynu Rolling Stone napisał, że od czasu premiery Dangerously in Love „[Beyoncé] stała się symbolem seksu à la Halle Berry”. Z kolei sesja zdjęciowa wokalistki w „Vanity Fair” wywołała spekulacje, czy odcień jej skóry został komputerowo rozjaśniony.

W 2007 roku Knowles zdobiła okładkę Sports Illustrated Swimsuit Issue, stając się pierwszą w historii nie-modelką i nie-atletką, która tego dokonała. Jednocześnie była drugą Afroamerykanką, która znalazła się na pierwszej stronie magazynu, po Tyrze Banks. W tym samym roku fotografie Beyoncé pojawiły się w gazetach i na billboardach na terenie całych Stanów Zjednoczonych, i ukazywały ją trzymającą w dłoni antyczną lufkę. Zdjęcie, pochodzące z sesji zdjęciowej do albumu B'Day, wywołało odzew grup przeciwnych paleniu, które uznały, że wokalistka nie musiała wykorzystywać lufki, aby „wyglądać bardziej wyrafinowanie”.

24 kwietnia 2009 roku Knowles pojawiła się w programie CNN Larry King Live, gdzie ujawniła bardziej polityczną stronę osobowości, rozmawiając o poważniejszych kwestiach, począwszy od występu na inauguracji Baracka Obamy, aż do rasizmu, którego doświadczyła będąc Afroamerykanką. Podczas rozmowy przyznała, że Michelle Obama jest „bardzo elegancka”, zaś śpiewanie do pierwszego tańca Obamów było jednym z najważniejszych momentów jej kariery.

We wrześniu 2010 roku Knowles zadebiutowała na wybiegu, biorąc udział w pokazie Toma Forda, prezentującym jego kolekcję na sezon wiosna/lato 2011. W lutym 2011 roku Los Angeles Times umieścił Beyoncé na miejscu 25. listy najpiękniejszych kobiet świata filmu. Miesiąc później wokalistka zdobiła okładkę francuskiego magazynu o modzie, L'Officiel; wydanie to honorowało 90. rocznicę powstania pisma, stanowiąc jednocześnie hołd wobec nigeryjskiego muzyka Fela Kutiego. Twarz Beyoncé została pomalowana na kolor czarny i ozdobiona ludowym makijażem, co spotkało się z krytyką ze strony mediów. Oświadczenie przedstawiciela magazynu mówiło, że stylizacja Knowles była „daleka od olśniewającej Sashy Fierce” i „stanowiła powrót do jej afrykańskich korzeni”. Beyoncé została umieszczona na 33. miejscu zestawienia 100 najseksowniejszych kobiet wszech czasów według magazynu Men's Health.

czytaj dalej: [2], [3]