Bhagawatapurana - Polski Serwis Naukowy

Ilustracja z Bhagawatapurany (manuskrypt), Jaszoda kąpie Krysznę.

Bhagawatapurana – piąta purana według tradycyjnego spisu, zwana "Śrimad-Bhagavatam", czy też bhagavata. Śrimad-Bhagawatam jest osobistym komentarzem do Wedantasutry, napisanym przez Śri Wjasadewę. Zostało ono napisane w dojrzałym okresie jego duchowego życia.

Maharadża - historyczny tytuł królewski władców różnych regionów Indii. Wyższy rangą od radży, lecz niższy od ćakrawartina lub samrata (cesarza).
Gavin Flood – angielski religioznawca . Profesor The Oxford Centre for Hindu Studies ( OCHS ) w Oxford University od 2008 roku , gdzie równocześnie od października 2005 pełni funkcję dyrektora (Academic Director) .

Treść

Śrimad-Bhagavatam zostało po raz pierwszy wypowiedziane przez Śrila Śukadewę Goswamiego. Po raz drugi zostało powtórzone w lesie Naimisaranya gdzie wielcy mędrcy, którym przewodził Śaunaka i inni, zebrali się z zamiarem spełnienia szeregu wielkich i nieprzerwanych ceremonii ofiarnych.

Śrimad-Bhagavatam zostało przyniesione ze świata duchowego przez Naradę Muniego, i przekazane jego uczniowi Śrila Vyasadeve. Z kolei później Śrila Vyasadeva przekazał je swemu synowi, Śrila Śukadevie Gosvamiemu, a ten z kolei wygłosił bhagavatę przed Maharadżą Pariksitem w przeciągu jego ostatnich siedmiu dni życia.

Bóg lub bóstwo – pojęcie istoty nadprzyrodzonej leżące u podstaw większości wierzeń religijnych. Zajmuje się nim teologia, a także filozofia i jest ono uważane za zagadnienie metafizyczno-egzystencjalne. Ze względu na duże zróżnicowanie rozumienia tego pojęcia, trudno jest o jego jednoznaczną definicję. Jako najbardziej różniące się od siebie, należy wyodrębnić definicje używane przez popularne religie politeistyczne i monoteistyczne, deizm, panteizm oraz panenteizm. Wśród religii monoteistycznych należy wyróżnić monoteizm trynitarny.
Purany ( dewanagari पुराण, trl. purāṇa) - gatunek literacki świętych pism hinduizmu. Poruszają tematy takie jak: historia, religia, tradycja. Niektóre z nich zawierają opowieści z mitologii indyjskiej.

Bhagavata została napisana w sanskrycie i ukończona w dwunastu Cantach - pieśniach, które zawierają 18 000 ślok.. Jest jedną z najbardziej znanych i najczęściej studiowanych puran. Znajdujemy w nim nauki o Krsnie, Absolutnej Osobie Boga, o którym wstępne informacje znajdujemy w tekście Bhagawadgity.

Opisy chwał Boga były głównym celem Wjasy dlatego, że ten wielki mędrzec i erudyta skompletował wiele gałęzi literatury wedyjskiej. Zwieńczył je dziełem Vedanta-sutra. Ale nie napisał żadnego dzieła, którego celem byłoby bezpośrednie wysławianie Boga. Stworzył więc literaturę, która pełna jest opisów transcendentalnych chwał imienia, sławy, form, rozrywek, przymiotów, relacji z wielbicielami itd., nieograniczonego Najwyższego Pana.

Brahmasutry lub Wedantasutry - starożytny hinduski traktat filozoficzny pochodzący z I bądź IV w. przed Chr. Napisał go Badarajana, stanowi podstawę filozofii wedanty. Późniejsi wybitni myśliciele tego systemu pisali do niego komentarze, gdyż jest bardzo trudny do zrozumienia. Brahmasutry są dziełem relatywnie bardzo krótkim - składają się z tylko 555 (pięciuset pięćdziesięciu pięciu) sutr, czyli bardzo zwięzłych aforyzmów. Brahmasutry koncentrują się na Brahmanie, wymieniają epitety i cechy jakimi święte pisma hinduizmu go opisują. Brahmasutry tworzą też nową szkołę myśli hinduistycznej - wedantę i spora ich część jest poświęcona dysputom z innymi szkołami myśli indyjskiej.
Ćajtanja - ( dosłownie: światłość, inteligencja ) - w filozofii indyjskiej pojęcie określające wyższy, oświecony stan świadomości, superinteligencję lub samą esencję jaźni, atmana. Jest to stan duchowo obudzonej świadomości, którą cechuje większa zdolność kojarzenia faktów i uświadamiania rzeczywistości, zdarzeń czy zjawisk.

Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział, że każdy, bez względu na to kim jest, kto jest dobrze obeznany z nauką o Krysznie (zawartej w Śrimad-Bhagavatam i Bhagavad-gicie) może zostać autoryzowanym nauczycielem nauki o Krysznie. .

Śrimad-Bhagavatam daje informacje o Prawdzie Absolutnej w Jego aspekcie osobowym. Jest ono wyżej cenione niż literatura impersonalistyczna i wyższej niż część Wed zwana jnana-kanda. Jest ono wyższej postawione od części wed zwanej karma-kanda i nawet od upasana-kanda, ponieważ poleca ono wielbienie Najwyższej Osoby Boga, Pana Śri Kryszny. Bhagawatapurana jest literaturą tak wzniosłą, że przewyższa swymi walorami wszystkie inne wedyjskie pisma święte z powodu swoich transcendentalnych jakości, jest ono transcendentalne w stosunku do wszelkich światowych czynności i światowej wiedzy.

Abhaj Ćaranarawinda Bhaktiwedanta Swami Prabhupada (Sanskryt अभयचरणारविन्द भक्तिवेदान्त स्वामीप्रभुपाद, trl. abhaya-caraṇāravinda bhakti-vedānta svāmī prabhupāda, bengali অভয়চরনাবিন্দ ভক্তিবেদান্ত স্বামীপ্রভুপাদ, ang. Abhay Charanaravinda Bhaktivedanta Swami Prabhupada ) (ur. 1 września 1896, zm. 14 listopada 1977) – założyciel i aćarja Międzynarodowego Towarzystwa Świadomości Kryszny, pierwszej grupy wisznuickiej, której udało się działać (zdobywać wyznawców, zakładać ośrodki itp.) na szeroką skalę na Zachodzie.
Dżiwa Goswami (ur. w 1511 lub 1533 w Ramakeli, zm. w 1596 lub 1618) święty i jeden z najważniejszych teologów gaudija wisznuizmu, propagator bhaktijogi. Należał do grupy Sześciu Goswamich. Uznawany za inkarnację Wilasy Mandżari- wiecznej sługi Kryszny.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

Czy wiesz że...? beta

Sanskryt (dewanagari: संस्कृतम् saṃskṛtam; sa.msk.rtaa bhaa.saa, od sa.m+k.r: zestawiać, składać; bhaa.saa: język; "język uporządkowany", w przeciwieństwie do języków naturalnych prakrytów, tzn. ludowych o "nieuporządkowanej" gramatyce) – język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii. Należy do indoaryjskiej gałęzi indoirańskiej grupy rodziny języków indoeuropejskich. Pomimo powszechnego w Europie przekonania, iż jest językiem martwym, jak łacina, zasadniczo nim nie jest, gdyż nie tylko jest jeszcze stale używany w ceremoniach religijnych hinduizmu, ale także istnieją niewielkie grupy osób deklarujące go jako ich jedyny język ojczysty (wg spisów ludności z 1999 roku – ok. 3000 osób na 900 mln ludności Indii). Czynione są też próby rewitalizacji tego języka poprzez tworzenie sanskryckich neologizmów na określenie współczesnych terminów, np. technicznych (np. telewizja, sanskr. duuradarshana). Jest też uznawany od 1949 roku za jeden z 13 konstytucyjnych języków Republiki Indii (obecnie 23 - 2008 r.). Dlatego właściwsze jest określenie go jako język wegetujący niż jako martwy.

Jaśoda - w Mahabharacie wychowawczyni, przybrana matka i opiekunka Kryszny, żona pobożnego pasterza Nandy z Gokuli w północnych Indiach, małej miejscowości położonej w pobliżu świętej rzeki Jamuny i mitycznego lasu Vrindavan.

Kryszna (dewanagari कृष्ण, trl. kṛṣṇa, ang. Krishna ) - Bóg w hinduizmie. W Bhagawadgicie opisany jest jako Najwyższa Istota i Najwyższy Bóg. Zgodnie z podobnymi interpretacjami, takimi jak gaudija wisznuizm (wisznuizm bengalski), a także wg najsłynniejszej purany Śrimad Bhagavatam jak również wg Brahma samhity, Kryszna jest źródłem wszystkich innych inkarnacji/zstąpień Boga. Podawana jest też informacja, że Kryszna jest ósmym awatarem Wisznu.

Sanatana Goswami (ur. w 1488 w Jessore, zm. w 1558 n.e. we Vrindavanie) to święty w gaudija wisznuizmie, jeden z przywódców grupy Sześciu Goswamich, popularyzator bhaktijogi, pisarz i teolog.

Radha (dewanagari राधा ) (także Radharani) – w hinduizmie córka Wriśabanu i Kirti, ukochana gopi Kryszny. W wisznuizmie (krysznaizmie) uważa się, że Radha i Kryszna są jednością w dwóch formach (Radha jest emanacją Kryszny tożsamą z nim). Wisznuici uważają, że dla osiągnięcia najwyższej formy doskonałości (raganuga) konieczne jest znalezienie guru, który jest w pełni oddany Radharani.

Ćajtanja Mahaprabhu (dewanagari चैतन्य महाप्रभु , ang. Chaitanya Mahaprabhu , właściwie: Wiśwambharamiśra , także: Gaura, Gauranga) (1486-1534) - XVI-wieczny święty, duchowny, mistyk i reformator hinduizmu, urodził się w Majapur, żył w Bengalu w Indiach (obecne tereny Bengalu Zachodniego i Bangladeszu). Wielki promotor bhaktijogi - miłosnego oddania Bogu, wielbionego w formie Kryszny. Wielu jego wisznuickich zwolenników czci go jako awatara (wcielenie) samego Kryszny. Jego przydomek Gaura [wym. goura] odnosi się do jaśniejącej, złotej cery. Biografia Ćajtanji została spisana w bengali w książce "Śri Ćajtanja Ćaritamrita".

Bhagawadgita ( dewanagari भगवद्गीता , trl. Bhagavadgītā, tłum. Pieśń Pana) - gita skomponowana prawdopodobnie między III a II w. p.n.e., stanowiąca niewielką część (ok. 700 strof) epickiego poematu - Mahabharaty, w części pt. Bhiszma-Parwa (rozdziały 23-40). Uważana za świętą księgę hinduizmu, szczególnie ważna dla wisznuizmu. Bhagawadgita przez większość hindusów jest uważana za pismo święte, najbardziej reprezentatywne dla ich religii i filozofii.