Biblioteka Polska w Paryżu - Polski Serwis Naukowy

Biblioteka Polska w Paryżu

Quai d'Orléans (pierwsza kamienica z prawej mieści Bibliotekę Polską)

Biblioteka Polska w Paryżu (fr. Bibliothèque polonaise à Paris) – polska placówka kulturalna, założona w 1838 roku m.in. przez Adama Jerzego Czartoryskiego, Juliana Ursyna Niemcewicza, Karola Sienkiewicza jako fundacja Wielkiej Emigracji. Miała za zadanie zbierać, ocalałe od grabieży i zniszczeń, książki, archiwa i pamiątki narodowe. Stała się ośrodkiem dokumentacyjnym otwartym do dyspozycji Polaków i cudzoziemców.

Franciszek Jan Pułaski herbu Ślepowron (ur. 8 marca 1875 w Żylińcach na Podolu, zm. 10 maja 1956 w Paryżu) historyk, historyk literatury, polityk i dyplomata. Syn Kazimierza Ferdynanda.

Towarzystwo Historyczno-Literackie w Paryżu, do 1854 Towarzystwo Literackie w Paryżu – polskie stowarzyszenie polityczno-kulturalne działające w latach 1832-1893. Jego prezesem był ks. Adam Jerzy Czartoryski, od 1861 jego syn Władysław Czartoryski.

To najstarsza instytucja polska poza granicami kraju. Od roku 1853 Biblioteka ma własny gmach na Wyspie św. Ludwika przy Quai d'Orléans. Od 1903 przy Bibliotece funkcjonuje Muzeum Adama Mickiewicza w Paryżu. W wieku XX zreorganizował ją Franciszek Jan Pułaski.

W roku 1989 księgozbiór wynosił ok. 220000 woluminów, posiada ok. 5000 map polskich i 7000 rycin od XVI do XX wieku, również zbiór Towarzystwa Historyczno-Literackiego.

Język Québec oraz Ontario, Nouveau-Brunswick, – ok. 8 mln osób. Ok. 201 milionów używa francuskiego na całym świecie jako języka głównego (oszacowanie z r. 2009 wg Organisation mondiale de la Francophonie) a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, gdzie francuski jest jednym z języków urzędowych bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, gdzie jest jedynym językiem urzędowym i używa go 96 milionów ludzi.

Wielka Emigracja – ruch emigracyjny o podłożu patriotyczno-politycznym po upadku powstania listopadowego, jeden z największych ruchów emigracyjnych ówczesnej Europy. Do emigrantów należała głównie szlachta polska, żołnierze powstańczy, członkowie Rządu Narodowego, politycy, pisarze, artyści, inteligencja. W późniejszym czasie dołączyli do nich także inni uchodźcy, głównie z zaboru rosyjskiego. Ośrodkiem emigrantów była Francja (głównie Paryż), pomniejsze znajdowały się też w Saksonii, Belgii, Wielkiej Brytanii, Szwajcarii. Wśród Polaków byli: Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki, Józef Bem, książę Adam Jerzy Czartoryski, Ernest Malinowski, Zygmunt Krasiński, Fryderyk Chopin i inni.

Bibliografia

Bieńkowska B., Książka na przestrzeni dziejów, Warszawa 2005.

Żukow-Karczewski Marek, Biblioteka przy Quai d'Orleans, "Życie Literackie", 2 IV 1989 r., nr 13 (1932).

Linki zewnętrzne

Strona oficjalna